CYB week 23

Maandag kwamen Sigyn en Loki mee spaghetti eten en ze brachten een uit de kluiten gewassen basilicumplant mee. Werkelijk, ik heb nog nooit zo’n grote basilicumplant gezien; hij geraakte zelfs niet op een vierkante foto. Maar ik durf wedden dat hij over een maand gekrompen is aangezien basilicum bij mij altijd doodgaat. Zo gaat dat.

Het is nog steeds aardbeientijd maar aangezien plattekaas met aardbeien toch maar altijd plattekaas met aardbeien is, was het tijd voor afwisseling in de vorm van dame blanche met – ah ja – aardbeien.
(Jawel we zijn nog maar aan foto twee en het gaat al over eten. Mijn excuus.)

Er werd een keer gekookt van de week, ja soms bezondigen we ons daar nog aan, en ons speelgoedje de gratis tablet is daarbij een erg handig kookboek gebleken (behalve dat het scherm na één minuut uitspringt en je dan met vettige vingers het vééls te lange paswoord weer moet intypen, eenvoudige instellingen die makkelijk aan te passen zijn maar daarvoor zijn we natuurlijk te lui).

Het laatste middagmaal op kantoor. Geloof het of niet maar ik kwam nog eens achter mijn pc vandaan om met de collegaatjes in de keuken te lunchen. Voor de laatste keer op de oude locatie. Als souvenir aan ‘die goeie ouwe tijd’ kregen we trouwens allemaal een marketingmateriaalafdankertje ofte een handige koffie(chocolade)melkmok.

Het lief dat nog ne keer mee kwam slapen, een zeldzame gebeurtenis nu de examens eraan komen want dan zit hij meer in de zetel dan in dromenland. Ons avondritueeltje is nochtans het leukste moment van de hele dag.

Zaterdag gaan shoppen met Zus. I know. Maar als zelfs de organisatie van ’1 jaar stoppen met shoppen’ het na nog geen twee weken heeft opgegeven, wie ben ik dan om vol te houden, juist? En door die #blotebenen had ik wel wat extra kleedjes nodig. Zus zocht sandalen en voor ik het wist had ik er ook twee paar gekocht. Hopelijk kunnen we die toch minstens één keer aandoen deze zomer. Of herfst, whatever.

‘s Middags lunchten we bij mijn favoriete broodjeszaak in ‘t zonnetje. Wilden we in de zon lunchen, maar de wind en de regenwolken maakten daar snel een einde aan.

‘s Avonds ging ik wat drinken op de Oude Markt met Minerva. Ik botste op een vrijgezel uit wiens jeans ik een stukje moest knippen en Afrodite wist me te localiseren, dat was even een awkward moment want Minerva en Afrodite hadden elkaar al zeker vijf jaar niet meer gezien en Afrodite wist niet dat ik Minerva nog sprak. Maar we zijn allemaal volwassenen nu, dus het bleef beschaafd al denk ik niet dat die twee ooit vriendinnen zullen worden.

De leesclub van zondag, waartijdens ook de longlist voor volgend jaar werd bekendgemaakt. Voor mij allemaal nog niet eerder gelezen boeken dus we kunnen onze leeshorizonten weer eens verbreden.

Het lief en ik gingen lunchen op de Grote Markt.

Nuja binnen want zo warm vond ik het niet buiten om daar stil te gaan zitten. Ik koos dagsoep en chocomelk om wat op te warmen.

Naar My Hometown peddelen, heerlijk met de #blotebenen, en besluiten waar ik wil wonen, aan de rand van de stad, niet te ver van het station, op een redelijkere afstand van mijn familie, met het water vlakbij. Where do I sign?

Mommie had kans gezien om het rokje af te werken dat ze me beloofd had. Het is heel mooi en heel rood geworden, me like!

Het was Vaderdag dus familiebijeenkomst in het Grootouderlijk Huis voor een stukje van Oma’s bananentaart.

Het lief ging voetballen met hond Kaatje en ik maakte daar foto’s van maar de hond was mijn camera te snel af.

Op weg naar huis stopten we bij een tapasbar in de stad voor een kort maar lekker avondmaal op het terras.

De eerste volledige #blotebenenweek, en ewel dat ging vlot, zelfs in den hof werken terwijl het regende en waaide heeft me niet doen grijpen naar een lange broek. Ter compensatie droeg ik wel ‘s nachts een lange broek, ik hoop dat dat is toegestaan.

Nogmaals mijn excuses voor de foto’s van het eten, ik weet hoeveel honger u daarvan krijgt. Ik werk eraan!

Suikerbrood

Eén van mijn kleine geneugtes, stiekeme sneukelarijtjes, guilty pleasures, is suikerbrood.

Als we als kind bij oma en peter bleven slapen in hun grote huis met de geheimzinnige zolder vol boeken, dan lag ik bovenin het stapelbed dat peter zelf in elkaar had gelast en Zus onderin. Het licht konden we aan- en uitdoen met een koord aan de muur en als we ‘s nachts moesten plassen (of een andere ‘boodschap’ doen), dan diende dat in een emmer-met-deksel te gebeuren die oma de volgende ochtend leegmaakte.
Voor het slapengaan verzonnen we een hele wereld bij elkaar. Wat ik me nu nog herinner is de Spookradio, want er is een tijd geweest dat ik ervan droomde om radiopresentatrice te worden en zelfs cd’s overnam op cassetjes met dan via een heuse microfoon opgenomen tekst er tussendoor. Onze voor-het-slapen-gaan-versie was, zoals de naam al doet vermoeden, een stuk griezeliger. Mwhuahaha.
Afsluiten deden we steevast met de Reis naar Dromenland, want in Dromenland raak je niet zomaar: je bent immers niet de enige die gaat slapen dus staat er altijd een file voor de poorten, waar je de interessantste figuren, de gekste mensen en de coolste wezens ontmoet.

Grenzeloze fantasie? Ikke? Magij!

‘s Morgens begon de dag meestal met evenveel gegibber waardoor oma en peter ook al vroeg werden gewekt, hoewel, peter was meestal al wakker, tegelijk met de kippen begrijp je.
Er was altijd oma’s zelfgebakken brood, maar als wij er waren zorgde ze ook voor wit brood (wat we thuis zelden mochten eten). En in het weekend sandwiches, een koffiekoek en… suikerbrood (wat we thuis ook zelden kregen).

Bij oma logeren was altijd een klein beetje feest.

Als receptioniste in het Braggelhotel moest ik regelmatig weekends werken. Het hoogtepunt van zo’n weekend was het suikerbrood dat dan op de ontbijtbuffetten werd geserveerd. Met wat geluk was er ‘s middags nog over. En anders nam ik wel wit brood en bestrooide dat met suiker. (Ik had die suikerrush nodig om het einde van de meestal ofwel extreem zware ofwel extreem saaie weekendshiften te kunnen halen.) Het moest altijd stiekem en snel gebeuren, want meer dan een kwartier pauze hadden we niet en het suikerbrood was wel bij meer collega’s geliefd, dus snel en onbeschaamd zijn was de boodschap.

Nu nog beschouw ik het als een kleine zonde om af en toe van de bakker een suikerbrood mee te brengen in het weekend. Om dat dan vervolgens in één keer op te peuzelen, samen met het lief.

Want van suikerbrood, daar kan je van blíjven eten.

CYB week 21

Over het algemeen was het emotioneel een zware, vermoeiende week maar het goede weer en de drukke planning maakten veel goed. 

Het was mooi weer. Ondanks de donderwolken die zich verzamelden boven De Heuvel. De Heuvel die ik gigantisch ga missen. #debom

Het lief fixte een gele was mand voor mij van bij Denaldi. Nu heb ik een witte, een blauwe en een gele. Maakte mijn dag helemaal goed!

Woensdag kaas- en bieravond met Dio, een vriend van Dio en Loki op ons terras.

O en er was Rivella voor de niet-bierdrinkers (voor mij dus).

En als dessert een raketijsje.

Donderdag nieuwe bergschoenen gekocht. Stoppen met shoppen regel toegepast: ter vervanging van mijn tien- à vijftienjaar oude exemplaren, die stilletjesaan beginnen te verslijten.

‘s Avonds barbecue bij Dio op kot. Dat ‘t begon te regenen tussendoor was alleen maar grappig, we lieten ‘t ons niet tegenhouden om te genieten van lekkere vleesjes.

Op de trein richting His Hometown gewerkt aan mijn nieuwe haakprojectje. ‘t Gaat schoon worden al zeg ik het zelf.

Vrijdag werd Schoonopa begraven. In een superschattig, klein kerkje vond de mis plaats.

Tijdens de koffietafel, op een prachtige locatie, waren er aardbeitjes met plattekaas en Teamo’s familieleden die vroegen wanneer we gingen trouwen.

Eenmaal terug in Leuven knop omdraaien. Naar het ‘internationale’ marktje voor mijn jaarlijkse voorraad verse look en daarna op de Oude Markt mee met Dio en Loki naar voetbal gaan kijken.

Zaterdag 17km gaan wandelen met het lief om mijn nieuwe bergschoenen in te lopen.

‘s Avonds dansoptreden van Zus, waarbij Mommie, Tante en ik alledrie onze Kiko-nagellak droegen.

‘t Werd een gezellige girl’s night want na het optreden (met het nodige gegiechel) gingen we nog iets drinken met z’n vieren (ook met het nodige gegiechel).

Zondag communiefeest van neefje Smurf. In een soort veranda waar het snikheet was, dus ik was blij dat ik tussen de gangen door buiten op een stoeltje in de schaduw kon proberen het briesje op te vangen. Mijn grootvader moest natuurlijk polsen hoe het stond met onze toekomst, ook hier dus de vraag wanneer we zouden gaan trouwen. (Subtiliteit kennen ze niet in mijn familie.) Zeven uur aan één stuk eten, het kan niet gezond zijn; gelukkig zweetten we het er allemaal meteen weer uit zonder er iets voor te moeten doen.

CYB week 20

Een hele korte werkweek: drie dagen werken en vier dagen thuis. Hip hoi!

Een reportage zien over mijn favorietste vulkaan aller tijden, de Amerikaanse Mount St. Helens die op 18 mei 1980 ontplofte met een immense ravage tot gevolg.

Woensdagavond het lappendeken voor Maa helemaal afwerken. Nu moet er enkel nog een fleece worden aangenaaid, maar dat is werk voor de Bomma. Ik ben er vanaf!! (En nog geen vijf minuten later kriebelde het alweer om mijn haaknaald op te pakken en aan iets nieuws te beginnen. ‘t Is een hobby of niet he!)

Donderdag, Hemelvaartsdag en op weg naar His Hometown voor het communiefeest van Klein & Kleiner. Er kwam net volk uit de kerk, waardoor er zelfs een accident gebeurde en auto’s van alle kanten kwamen aangereden, in die kleine straat voor de kerkpoorten. Was wel een beetje teleurgesteld dat de communicantjes niet allemaal tegelijk de witte balonnen oplieten. Had schoon geweest voor op de foto.

Veel zon gezien vanuit de trein – eenmaal in His Hometown was daar niet veel meer van over en aperitieven deden we onder dekentjes op het terras.

Behalve dat ik een allergische reactie kreeg op ikweetbegotnietwat en we een bezoek brachten aan stervende Schoonopa in het rusthuis, was het een gezellige namiddag. De avond bracht ik in bed door naast het lezende lief – het bestaat! – en Puss in boots, only the cutest cat ever (en tegelijk ook sexy, met die zwoele stem van Antonio Banderas) wat me kon afleiden van de veldslag die in mijn spijsverteringsorganen scheen plaats te vinden.

Vrijdag naar de kapper. Mijne frou hing bijna in mijn ogen en dan dringt de tijd want als er iets is waar ik niet tegen kan, dan is het haar dat in mijn ogen hangt. De gruwel.

Daarna per spoor weer naar huis.

Lekker lezen en een koffiekoek eten!

Op naar My Hometown. De grootouders stonden op het punt een kip te slachten; hakblok en -bijl stonden al gereed maar daar was ik, gelukkig net op tijd want tegen bloed en kippen die rondrennen zonder kop daar kan ik niet zo goed tegen. Kreeg er nog de allerlaatste paaseitjes in mijn pollen gestopt – nou ja, niet de allerlaatste want dat waren de zwarte en die had peter veilig opgeborgen, zijn voorraadje!

Bij Tante was hond Kaatje haar allerliefste zelf, en lag er al een stapel borduurgerief op mij te wachten, inclusief een onafgewerkte band met in mijn kinderpoten het patroon in schoon kleurtjes uitgetekend, ready to go. Tegen de avond had ik al twee muisjes extra genaaid. Het plan is dus om mijn badhanddoeken van een gepersonaliseerde band te voorzien zodat het lief mijn handdoeken niet meer kan inpikken.

Zaterdag naar ‘t stad. (Jaja ik weet ‘t. Stoppen met shoppen enzo. Ahum.)
Alwaar ik katoen kocht voor een nieuw haakprojectje, dit keer iets voor mijzelf of wie weet verkoop ik het daarna wel.

Lunch with a view, samen met het lief.

Daarna was het tijd om mijn cadeaubon om te ruilen tegen een anderhalfuur durende gezichtsbehandeling. ‘t Was leuk voor ene keer.

Zondag een onverwacht mooie, zonnige dag. Waarop we slecht nieuws kregen en halsoverkop naar His Hometown moesten. Veel blessings waren daar niet te vinden maar langs de andere kant vond ik het supergezellig om met Maa in de zon door oude fotoalbums te bladeren en schattige babyfoto’s van het lief te bewonderen, en het was ook nog leuk om met Schoonpa uit eten te gaan met als dessert een heerlijke Dame Blanche. (Anything with chocolate can get me there.)

Weet je als er iets ‘goed’ was aan het lange ziekbed van Schoonopa – een lijdensweg die NIEMAND verdient; versta me niet verkeerd – dan is het dat het de familie dichter bij elkaar heeft gebracht. Hoop ik, en dat ‘t zo mag blijven ook.

Kerstgewijze familietradities

‘t Is december. De hatelijkste maand van het jaar omdat de winter, die al dreigt van in oktober, nu pas echt begint en we qua duisternishoogtepunten amper halfweg zijn. Maar daar tegenover staat gelukkiglijk de warmte en de gezelligheid van de feestdagen.

 

Met hoe meer ge thuis zijt, met hoe meer families ge moet rekening houden, en hoe meer miserie dat geeft.

Ten eerste is daar mijn ouders. Ten tweede mijn grootouders. Ten derde Vriend met zijn kinderen, Maa en de Bomma van het lief (gelukkig allemaal in ene keer). Ten vierde, tot slot, de vader van het lief en diens ouders.

En dan ben ik nog geeneens zeker of ik ten vijfde, de familie langs Mommies kant, zonder meer mag schrappen nu mijn grootmoeder door dementie is geveld en absoluut niet meer in staat is tot het organiseren van een kerstfamiliefeest, laat staan dat ze überhaupt doorheeft dat het Kerstmis ís. Maar misschien dat één van mijn toffe tantes zich geroepen voelt om sandwichkes te smeren, de traditionele ijstaart te serveren en voor iedereen goedkope prullen te kopen als cadeau.

 

Al meteen de eerste Kerst dat ik het lief mocht meetronen richting My Hometown, was het vanzelfsprekend dat kerstavond bij mijn ouders zou worden doorgebracht, zoals het de voorbije tweeëntwintig jaren traditie was. Met cadeautjes, dat spreekt.

De 25e is gereserveerd voor Deddies familie in het Grootouderlijk huis, daar valt niks aan te veranderen aangezien mijn nonkel en zijn gezin zich ook aan een strikte kerstplanning te houden hebben.

(Bij Mommies familie was het altijd de zondag na kerst te doen, wat ik nog maar 1x gedaan heb met Teamo.)

De 25e is er echter ook een familiefeest in His Hometown, want aangezien Maa geen zussen of broers heeft, wordt er jaarlijks een bijeenkomst met achterneven en oudtantes en dergelijke georganiseerd, waar ik niks voeling mee heb en waar we elk jaar onderuit gemuisd zijn door het vele blokwerk dat het lief altijd had voor zijn examens.

De 26e stranden we in His Hometown voor Maa’s verjaardag en wordt er meteen Kerst gevierd. Met nog meer cadeaus, dat spreekt.

(Waar wij het geld moeten halen voor 586 cadeautjes is nog maar de vraag. Thankgod voor eindejaarspremies en gulle bomma’s die niet veel in ruil verwachten.)

 

Ik heb geprobeerd om dit drie jaar geleden stilzwijgend vastgelegde schema te wijzigen maar familiale tradities zijn in My Hometown onverzettelijker dan de mening van de paus over condooms. Dus ook dit jaar wordt het weer overvloedig gebruik maken van het openbaar vervoer om bijna dagelijks heen en weer te pendelen tussen onze families. Of misschien krijgen we weer een witte kerst, dan kunnen we helemaal nergens naartoe tenzij met een slee of op langlaufski’s.

 

En u, hoe plant u de feestdagen door te brengen?