Vorig weekend kon u ons samen met een groep van in totaal 20 mensen terugvinden in mijn favorietste landsdeel Dardennen, meerbepaald in het dorp gehucht Petite-Langlire nabij Vielsalm en de Baraque Fraiture. De dag voordien en de dag zelf was er blijkbaar nog sneeuw gevallen en een flink pakje ook, zo om en bij de 20 cm die nog stevig op takken van bomen en wegomheiningen lag schattig te wezen waardoor het landschap eruit zag als een postkerstkaart.
Naar aloude gewoonte bestond het weekend uit twee hoofdactiviteiten: wandelen en eten.
Voor het eerst in 22 jaar werd de menu aangepast en dit niet zonder morren, maar seksistisch zoals de vriendengroep van mijn ouders blijkbaar is, zijn het de mannen die beslissen over de organisatorische aspecten als voedsel, drank en locatie en gelukkig ook activiteiten waardoor het idee om te gaan langlaufen al na vijf minuten werd begraven.
Want langlaufen is niet mijn favoriete sport. Om niet te zeggen dat ik er een bloedhekel aan heb.
Ten eerste omdat ik erin slaag me zo stijf als een plank voort te bewegen en er daardoor als een hark op latten uitzie, stijvere spieren heb dan ge normaal zoudt mogen hebben en ik bijlange zo snel niet vooruitkom als de gemiddelde snelheid voorschrijft. Ik huppel veel liever op mijn twee benen door het (bij voorkeur dan nog onbesneeuwde) land. Ten tweede omdat ik door voorgaande beschreven voortbewegingssnelheid altijd in mijn eentje op de piste achterblijf. Met niets dan wit, wit, wit om me heen… Very creepy, I tell you.
Om terug te komen op de menu:
- Vrijdagavond: croque monsieurs. Dat er niet ver over nagedacht was, bleek algauw want bij dit soort eten, dat je maar moeilijk warm kan houden, is er altijd één iemand de dupe die in de keuken moet blijven staan bakken. Zero points voor gezelligheid dus. Qua voorbereiding eist het ook iets meer inspanning dan pensen, die je gewoon in een pan moet gooien en achteraf makkelijk weer kan opwarmen.
- Zaterdagmiddag: verse erwtensoep met zelfgemaakte croutons. Ik had ervan kunnen blijven eten.
- Zaterdagavond: gourmet met allerlei gemarineerde stukjes vlees en vis, en het overheerlijke aardappelslaatje waarvan ik dit keer wel het recept heb weten in te pikken.
- Zondagmiddag: vol au vent, enfin de saus ervan met gegratineerde puree. Viel nogal zwaar op mijn maag waardoor ik de hele avond mijn misselijkheid heb moeten wegeten met onder andere chocolade. Tja…
De tweede belangrijkste activiteit was wandelen. Hieronder het overzicht van de drie toertjes die we maakten.
Zaterdagvoormiddag (groot deel asfalt, één pittige klim door losse sneeuw)
Wandeling vanuit Salmchateau.
Zaterdagnamiddag (goede afwisseling tussen sneeuw en asfalt, prachtige uitzichten)
Wandeling vanuit Lierneux.
Zondagvoormiddag (grotendeels door losse sneeuw, erg vermoeiend, ijskoude wind)
Wandeling vanuit Petite Langlire.
Goed voor 24 extra kilometers op de teller. Het was dus niet zo vreselijk als ik had verwacht, want had elke kilometer door de sneeuw geploeterd moeten worden dan was ik net zo afschuwelijk kapot geweest als vorig jaar. Nu heb ik hoogstens een beetje spierpijn, ofte het gevoel dat ik lééf. Vrijdagavond was het huis niet warm te krijgen en hebben we met z’n allen onder dekentjes en met de jas nog aan in de living doorgebracht, en ‘s nachts sliepen het lief en ik samen in een éénpersoonsbedje en het mag u misschien verbazen maar ondanks de beperkte ruimte ben ik er niet uitgevallen ook al werd ik wakker op het alleruiterste randje. Ik was hoedanook blij om zondagavond in mijn eigen bed te kunnen kruipen!
Home sweet home…
Nog een paar sfeerbeelden:
Lang leve winterbanden.
