Eén van mijn kleine geneugtes, stiekeme sneukelarijtjes, guilty pleasures, is suikerbrood.
Als we als kind bij oma en peter bleven slapen in hun grote huis met de geheimzinnige zolder vol boeken, dan lag ik bovenin het stapelbed dat peter zelf in elkaar had gelast en Zus onderin. Het licht konden we aan- en uitdoen met een koord aan de muur en als we ‘s nachts moesten plassen (of een andere ‘boodschap’ doen), dan diende dat in een emmer-met-deksel te gebeuren die oma de volgende ochtend leegmaakte.
Voor het slapengaan verzonnen we een hele wereld bij elkaar. Wat ik me nu nog herinner is de Spookradio, want er is een tijd geweest dat ik ervan droomde om radiopresentatrice te worden en zelfs cd’s overnam op cassetjes met dan via een heuse microfoon opgenomen tekst er tussendoor. Onze voor-het-slapen-gaan-versie was, zoals de naam al doet vermoeden, een stuk griezeliger. Mwhuahaha.
Afsluiten deden we steevast met de Reis naar Dromenland, want in Dromenland raak je niet zomaar: je bent immers niet de enige die gaat slapen dus staat er altijd een file voor de poorten, waar je de interessantste figuren, de gekste mensen en de coolste wezens ontmoet.
Grenzeloze fantasie? Ikke? Magij!
‘s Morgens begon de dag meestal met evenveel gegibber waardoor oma en peter ook al vroeg werden gewekt, hoewel, peter was meestal al wakker, tegelijk met de kippen begrijp je.
Er was altijd oma’s zelfgebakken brood, maar als wij er waren zorgde ze ook voor wit brood (wat we thuis zelden mochten eten). En in het weekend sandwiches, een koffiekoek en… suikerbrood (wat we thuis ook zelden kregen).
Bij oma logeren was altijd een klein beetje feest.
Als receptioniste in het Braggelhotel moest ik regelmatig weekends werken. Het hoogtepunt van zo’n weekend was het suikerbrood dat dan op de ontbijtbuffetten werd geserveerd. Met wat geluk was er ‘s middags nog over. En anders nam ik wel wit brood en bestrooide dat met suiker. (Ik had die suikerrush nodig om het einde van de meestal ofwel extreem zware ofwel extreem saaie weekendshiften te kunnen halen.) Het moest altijd stiekem en snel gebeuren, want meer dan een kwartier pauze hadden we niet en het suikerbrood was wel bij meer collega’s geliefd, dus snel en onbeschaamd zijn was de boodschap.
Nu nog beschouw ik het als een kleine zonde om af en toe van de bakker een suikerbrood mee te brengen in het weekend. Om dat dan vervolgens in één keer op te peuzelen, samen met het lief.
