Deze maand moest de laatste uitzichtfoto gemaakt worden om de cirkel van één jaar rond te krijgen.
Januari 2013.
Hieronder vindt u alle twaalf de foto’s bij elkaar, te beginnen met februari 2012. Het is een leuke reeks geworden.
Februari.
Maart.
April.
Mei.
Juni.
Juli.
Augustus.
September.
Oktober.
November.
December.
Januari.
We zijn intussen aan de laatste uitzichtfoto voor 2012. Volgende maand maak ik met de laatste foto de cirkel van elke-maand-een-foto rond.
Het opmerkelijkst aan onderstaande foto vind het verschil tussen nu en 1 maand geleden: begin november hadden de bomen nog - bovendien zo goed als volledig groene – bladeren, begin december zijn ze volledig kaal.
Begin november.
Begin december.
Halfweg november heb ik ook een foto genomen omdat er toen amper uitzicht was, en daar zie je dat de boomblaadjes gekleurd zijn.
Half november.
Het volledige overzicht vindt u nog steeds hier.
We zijn er een weekje te laat mee, maar hier is dan toch de oktoberfoto van mijn ons (ONS! Ik vergeet het altijd) uitzicht. In herfstmodus! Want tegenover enkele weken geleden is er een duidelijk verschil merkbaar in de kleurtjes van het landschap.
De tuin buiten daar heb ik serieus in gesnoeid. Niet letterlijk want ik zou begot niet weten hoe een snoeischaar te hanteren of waar te snoeien. Mijn orchidee bijvoorbeeld heb ik volgens de professionals die her en der op internet te vinden zijn, veel te kort afgeknipt. Nuja, ik heb er sowieso niet veel hoop in dat de bloemen ooit zullen weerkeren.
De geraniums houden stand ondanks het onzichtbare monstertje dat aan de blaadjes knabbelt. Ik hoop echt dat het pas na de jaarwisseling begint te vriezen, zoals vorige winter, want zonder de geraniums zou mijn ons terras er plots een pak minder fleurig uitzien.
Ik heb viooltjes aangeschaft in schoon kleurencombinaties, ja er is nagedacht over de compositie. Naar het schijnt bloeien die een ganse winter door, vorst of sneeuw, ze kunnen daar allemaal tegen. Ik ben eens benieuwd.
Tot slot mijn allermooiste aanwinst van de herfst: een roze hortensia. (De kleur is eigenlijk relatief want ik heb eens ooit ergens ik weet niet meer waar gehoord dat de kleur van de bloemen afhangt van de grond waarin je ze zet. Of ging dat over de hyacinten? Dus voor hetzelfde geld zijn ze volgend bloeiseizoen ineens afschuwelijk geel.) Deze plant zou de winter moeten overleven. Met potplanten is dat nooit zeker dus fingers crossed hé mannen.
Ik zit met een bende groene kamerplanten – echt, ik heb pogingen gedaan om plantjes met bloemen in huis te nemen, maar die bloemetjes verwelken en keren vervolgens nooit meer terug, mij achterlatend met een perfect gezonde maar heel erg groene plant. Ik ben een tijd lang bloemende plantjes blijven bijkopen, tot ik inzag dat het zo niet verder kon omdat ik anders op een dag zou thuiskomen in een scène uit een horrorfilm waarbij de living plotseling in een door kamerplanten overwoekerd oerwoud is getransformeerd en je moet oppassen om niet opgegeten te worden door een vleesetende plant. Gezellige boel.
Onze favoriet is Ramsey, onze palmboom. We hebben hem nu een jaar en hij heeft al één winter overleefd, hoewel hij volgens een in palmbomen gespecialiseerd forum allang had moeten sterven aangezien zijn soort enkel in tropische lees warme, vochtige gebieden leeft en in onze living durft het in de winter al eens onder de vijftien of zelfs tien graden te gaan en de lucht is er vanzelfsprekend kurkdroog, prima om uw was te drogen trouwens, 2o uur na het ophangen kunt ge al aan de strijk beginnen. Hij kweekt geen nieuwe blaadjes meer (wat toen we hem kochten wel het geval was), en de punten zijn helemaal bruin, maar dat beter dan dat hij een groeischeut krijgt en de buren tot vier verdiepingen hoger kunnen meegenieten van onze palm.
Ik moet hem wel eens afstoffen precies.
Twee plantjes van scheutjes of afsplitsingen van planten van oma: een hangplant die kinders aan het kweken is, en een sanseveria inclusief rode strik. Die laatste was mijn überfavorietste verjaardagscadeau van 2012. Kan er niet aan doen, het is Grote Liefde tussen ons. Ik moet hem nog dopen, dan vindt hij het misschien niet meer zo erg om in de schaduw van de grote Ramsey te staan (letterlijk).
Veel plantjes van Denikeja ook, waaronder een varen die de afgelopen zomer het hoogtepunt van zijn bloei beleefde door zoveel nieuwe blaadjes te kweken dat hij bijna uit zijn pot barst.
Dus lieve lezertjes, 3 vragen voor u:
Het uitzicht op 7 september in de voormiddag verschilt amper van de vorige zomermaanden… Het is afwachten wat de herfst zal brengen!
De zomer is volop in het land. (Voor even toch, dus profiteert ervan, gij allen!)
In het uitzicht is er niet veel anders dan te zien dan een maand geleden. (klik hier)
In de tuin zijn er wel een aantal veranderingen.
De geraniums groeien en bloeien lustig voort, het zijn de dankbaarste bloemen die er bestaan volgens mij, af en toe de verwelkte bloemtjes afknippen, regelmatig water geven en dat staat daar fleurig te wezen. Hetzelfde geldt voor zonnebloemen. Dan had ik ook een ‘bloementapijt’ gezaaid maar ligt het aan mij of ziet dat eruit gelijk onkruid? De lavendel is dan weer populair bij de bijtjes. En ik heb vijf nieuwe minizonnebloemen gezaaid, dan heb ik er in de herfst ook nog geniet van.
Ook de groentjes doen het goed al heeft mijn grootvader eens goed gelachen om mijn tomaten: dat ik ze best binnen zet als het gaat vriezen, want anders gaan ze kapot. Laat ons hopen dat ze wel iets sneller rood worden en eetbaar zijn. Dendanny, de courgetteplant, schijnt zijn bevalling wat te boven gekomen te zijn. Zus had bovendien bijna al zijn bladeren afgeknipt omdat die er zo verwelkt uitzagen – natuurlijk, hij werd gewoon leeggezogen door de veel te grote courgette. Maar kom, de hoop op een tweede courgette is er terug. Onsmarie, de pompoenplant, groeit rustig verder, over de hele lengte van ons balkon als je haar laat doen, dus hebben we ze maar dubbelgeplooid. Af en toe komt er eens een minipompoentje maar dat rot weg voor het enige kans heeft gekregen…
Tot slot slecht nieuws: de bladluizenplaag die mijn zonnebloemen aantast en op schrikwekkende snelheid leegzuigt. Het gif dat ik op de planten spoot, heeft er enkel voor gezorgd dat de wantsen (natuurlijke vijand van die rotbeesten) het op een lopen hebben gezet. Aan de overkant, op Dendanny, huizen een paar lieveheersbeestjeslarven (zie foto rechts). Ja zo zien babylieveheersbeestjes er dus uit hé mensen, afschuwelijke rupsjes!
