[week/end] Van Walibi en een kater

Weeral een lange, saaie week op het werk. Wat me overeind hield: dat het komende weekend weer een verlengd zou zijn. Ik verzamelde een aantal dozen van het fruit dat twee keer per week wordt geleverd en die qua formaat en stevigheid perfect zijn om spullen in te verhuizen. Ik had veel last van mijn maandstonden, vooral in de vorm van vreetbuien. Ik ging twee keer joggen, start to run les 16 en 17. We gingen langs de notaris om ‘het beding van aanwas’ te bespreken dat we willen opnemen in de notariële akte, en een testament, zodat als één van ons twee sterft, de erfenis niet naar onze ouders zal gaan.

Het weekend zelf was enorm druk. Mijn eigen schuld… ik moet altijd alles volplannen, het is het ‘horror vacui’ der agenda’s.

Zaterdag om acht uur op om naar de Ikea te kunnen gaan vóór de massa. We kochten een paar cadeaus voor mijn tante en bestudeerden de kasten. Ik weet nu welke boekenkasten ik in de bibliotheek/bureau wil. Voor de living hebben we ook de perfecte Ikea-oplossing gevonden, maar Maa is van mening dat Ikea geen goede kwaliteit is, en wil ons per se naar nog andere meubelwinkels meesleuren binnenkort. Het lijkt een eindeloze queeste en zo is het echt niet leuk meer, ook omdat we geen groot budget hebben en dus waarschijnlijk toch voor Ikea moeten gaan.

‘s Namiddags kort naar Leuven met een strak plan: boeken verkopen aan De Slegte, twee paar schoenen kopen bij Torfs, een broek afhalen bij Celio, mijn huuropzegbrief aangetekend versturen en twee kilogram look kopen op het internationale marktje op het Hooverplein. Onderweg pikten we nog een ijsje mee van Decadenza, een nieuwe crèmerie op het Ladeuze; ik wil vanaf nu geen andere meer!

‘s Avonds waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Thor in His Hometown, dat om negen uur begon. Het vond buiten plaats, maar in een verwarmde tent. Er waren lekkere hapjes en veel oude bekenden van het lief, het was vooral voor hem fijn om al die mensen nog een keer terug te zien. Ik denk dat hij dan zijn geboortedorp toch wél mist… Niet meer op de fiets kunnen springen voor een uitgebreid cafébezoek of om bij een vriend langs te gaan, ‘t is niet makkelijk.
Ik droeg pumps die met de volledige hak in het gazon wegzakten, het was geen zicht maar daardoor kon ik wel een ganse avond zonder problemen blijven rechtstaan.  Ik dronk vier glazen cava (geeneens volle) en  maakte toen de fout verder niks meer te drinken van water of zo…

Regel nummer één bij het consumeren van alcohol: drink evenveel water als alcohol.

We lagen pas om half twee in ons bed en om acht uur ging de wekker alweer.
Hurry hurry hurry naar de markt en de bakker, en om kwart voor tien de auto in, Sigyn en Loki afhalen en op naar Walibi. Een daguitstapje voor de verjaardag van Loki, samen met ook de andere vriendjes Thesu, Penelope en Odys – Dio kon niet mee doordat zijn arm-uit-de-kom nog steeds niet is hersteld.
Ik had er tegenop gekeken, want een pretpark dat is niks meer voor mij. De laatste keer dat ik er was, dateert immers al van 2006 of 2007, alleszins heel erg lang geleden. Maar ik was vergeten hoe leuk sommige atracties wel niet zijn… Jammer dat Loki geen waterfan was, of ik had wel de ganse dag in de boomstammetjes willen zitten. We zijn het park zeker vier keer door gelopen, van de ene naar de andere attractie, Weerwolf, Vampire, Cobra; de Sirocco was gelukkig dicht; schieten op mummies; picknicken in de Gold River Adventure waar het spannendste dat we zagen, de bedelende ganzen waren die dreigend dichtbij de boot kwamen zwemmen, en drie vechtende eenden; ik ging niet overkop en ook niet in de Dalton Terror, zelfs de Weerwolf was al te snel voor mij, zes jaar ouder en ik kan mijn hersens niet meer dwingen om NIET te denken aan wat er zou kunnen gebeuren als er zo’n houten paal breekt, als er een wagentje uit de bocht vliegt, als de remmen niet werken, als de boel stilvalt… Brr.

De hele dag barstende koppijn gehad en mijn maag was niet 100%, jaja een kater!

Om zes uur sloot het park. De anderen gingen naar Loki en Sigyn thuis voor spaghetti, en wij naar My Hometown voor een blitzbezoek aan het verjaardagsfeestje van Tante. De hele familie was van de partij. We konden nog een sandwich mee-eten en het lief amuseerde zich met neefje Smurf, nichtje Kitty en hond Kaatje in de tuin, waarop mijn vader:

Ge ziet dat Teamo iets mist hé.

Waarop ik, adrem en zogezegd naïef:

Ja, nen hof en nen hond.

Terwijl ik héél goed wist dat hij doelde op de kinderen. Subtiel hoor, pa.

Om half negen vertrokken we weer, richting Sigyn en Loki. Odys en Penelope waren reeds richting Amsterdam vertrokken maar er was nog cake en TBBT, waarna we Dio aan zijn studio afzetten en eindelijk, eindelijk, eindelijk konden gaan slapen.

Maandag (Pinkstermaandag) rustig wakker geworden, het appartement opgeruimd en indenhof gewerkt. (Waarover later deze week een update!) Ik heb alle planten buiten gezwierd, maar nu zag ik op KMI dat het de komende dagen ‘s nachts maar 4 graden wordt, dat is NIET goed…

Niet voor het gemoed en niet voor de tomaatjes!

[Blessings] Week 5

Het was best een fijne week. Nu de dagen duidelijk merkbaar lengen en ik de lente voor ogen kan houden en ik het vooruitzicht op mijn supertoffe moestuinprojectje heb waar ik naar kan uitkijken, kan het me niet snel genoeg gaan!

Maa kwam maandag naar ons met een stoofpotje dat gewoon moest worden opgewarmd, een avond koken uitgespaard voor ons. Nu ze minder moet werken, heeft ze terug meer tijd voor andere dingen waaronder ons komen opzoeken in Leuven.

Op het werk kregen we eindelijk bevestiging van datgene waar ik al zo lang met gemengde gevoelens naar uitkijk en wat ze ons al een half jaar beloven: de verhuis naar een fatsoenlijke bureau. Die bureau ligt op een andere verdieping en de bedoeling is dat ons team zich dan over de verschillende verdiepingen verspreidt, waardoor ik hen minder zal zien, maar dan ben ik tenminste niet meer afgezonderd van de andere assistentes. (Always look on the bright side…)

Komen eten was bij ons deze week. De mannen stortten zich algauw op een spelletje Fifa (of twee, of drie…) maar daar heb ik dit keer toch maar een opmerking over gemaakt, want het is voor Sigyn en mij echt niet leuk als er elke keer gegamed wordt, dan moeten ze maar speciale game nights organiseren waar geen afwas, eten of zagende vriendinnen mee gemoeid zijn!

Vrijdagavond met het lief, Zus en Mommie naar het huis van mijn grootmoeder gereden, dat haar kinderen aan het opruimen en leeghalen geweest zijn sinds ze enkele maanden geleden in het rusthuis werd opgenomen. Ze hield werkelijk alles bij: plastic bekertjes van yoghurt, om maar iets te noemen. Tussen de bruikbare ‘rommel’ mogen kinderen en kleinkinderen nu kiezen… Ik heb mijn naam geplakt op een vrolijk en authentiek sixties stofje waarvan Mommie dan hopelijk een tafeldoek kan maken, en op een set theekopjes die ongelooflijk cute zijn.

We brachten een bezoek aan de schoonfamilie, wat meteen ook onze eerste lange(re) rit met de wagen was. Voor het eerst in mijn leven mijn favoriete muziek kunnen draaien zonder dat er iemand (lees: mijn ouders) kloegen over “dat lawaai” – heerlijk!
Het bezoek zelf was ter gelegenheid van denBompa zijn verjaardag (drie weken eerder) en we kregen een paar stukken taart en genoeg steken om mee toe te komen tot de volgende keer dat we ze zien.

Dolblij was ik met een groen puntje dat kwam piepen in het potje met krokusbloembollen dat in de keuken staat. Het is er nog maar eentje, fingers crossed voor de rest!

Zaterdagavond had Afrodite ons allemaal uitgenodigd om afhaal-Chinees te komen eten bij haar, wat resulteerde in een gezellige avond met foto’s bekijken van hun huwelijk, roddelen over oude klasgenootjes en trailers kijken van horrorfilms.

Zondag een dagje thuis gebleven, zonder verplichtingen… en toch was de dag goedgevuld én snel om.
Ik heb de eerste zaadjes in een potje gezaaid: tomaat, paprika, een zonnebloem (wat erg vroeg is maar die houd ik dan voor binnenshuis, het zijn mijn favoriete bloemen!), en ook tuinkers op vochtig keukenrolpapier (jeugdsentiment!). De kapotgevroren geraniums zijn verwijderd, mijn terras is dus klaar voor de vierkante moestuin maar die moet nog zeker tot maart wachten.

Daarnaast hebben we ook onze palmboom verpot. Die palm hebben we intussen bijna twee jaar en hoewel ik op een forum de raad kreeg niet te veel moeite te steken in de plant omdat hij niet in onze streken kan aarden en er weinig kans was dat hij de winter zou doorkomen, leeft hij na twee winters in ons koude appartementje nog altijd en de wortels kwamen langs alle kanten uit de pot dus het was hóóg tijd voor een groter huisje. De pot hebben we op de groei gekocht… al mag hij in de hoogte niet meer dan 1m groeien want anders kan hij niet meer binnen. Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen.

Met spijt in het hart moest ik afscheid nemen van mijn haakproject het groene lappendekentje. Ik twijfel nog over het volgende… bestellingen mogen altijd geplaatst worden in de reacties of via mail

To Amsterdam!

Dus Odys en Penelope geven een housewarming.

In Amsterdam, want ze zijn recent naar daar verhuisd voor Odys’ werk.

Dus wij moesten naar Amsterdam. Het lief en ik wilden daar een weekendje-weg van maken omdat we één, Amsterdam nog niet hadden bezocht en twee, omdat ik niet op de harde grond wilde slapen want zoals verwacht zou de hele vriendenbende na de housewarming blijven slapen.

(Het zal toch wreed handig zijn als het lief zijn rijbewijs heeft, dan kunnen we gaan en staan waar en wanneer we willen!)

Wekenlang heeft dat als een soort van dreigende onweerswolken boven mijn hoofd gehangen.
Teamo’s vrienden zijn zo verschrikkelijk laisser-faire, en dat terwijl ik alles zo snel mogelijk gepland wil hebben. Organiseren kunnen ze langs geen kanten, lastminute is hun codewoord.  (Verder niets dan lof over hun vriendschap die het al zo lang uithoudt.)
Ik wilde best afwachten op wat de anderen gingen doen, misschien dat we dan nog konden meerijden met Sigyn en Loki want de Thalys bleek enorm duur uit te vallen.

En de tickets werden enkel duurder naarmate de weken opschoven en de tijd inkortte.

Pas drie weken voor het geplande feest werd de knoop bij de anderen doorgehakt: ze zouden blijven slapen, met andere woorden LJ ging niet mee, ja dan vonden ze mij maar een snob omdat ik niet op de grond wou slapen!
Op mijn melding dat ik niet ging komen omdat ik van op de grond slapen een week zou moeten recupereren (I kid you not; de laatste keer dat ik op een kampeermatje op de grond sliep, heb ik dagenlang pijn gehad in rug-nek-schouders, en intussen ben ik tien jaar ouder en versletener) kwam geen reactie, wat voor mij genoeg zei: they don’t really care.

Jep ik heb het nu wel helemaal bij hen verkorven.

Exact één dag later kwam eindelijk de langverwachte dienstregeling online van de Fyra, de nieuwe hogesnelheidstrein tussen Brussel en Amsterdam. Met lage prijzen dus na wat gewik en geweeg besloten we het erop te wagen:

Wij gaan een weekendje naar Amsterdam!!!

Tips voor must see’s/must do’s/must eat’s, altijd welkom.

Blessings week 47

Vanaf nu komen de weekly blessings over de vorige week op woensdag. Het is maar dat uw aan regelmaat gewende blogbrein niet op hol zou slaan.

Kaasfondue, voor de allereerste keer deze herfst/winter. Er bestaat niets lekkerder ter wereld, alleen jammer dat je er de dagen nadien zo’n spijsverteringsgewijze last van hebt. Niet gezond. Maar kom, het wordt hier ‘blessings’ genoemd dus we blijven positief: het was wederom een gezellige avond met Sigyn, Loki en Dio.

Er werd mij bij de blessings van week 46 gemeld dat ik het weegmoment was overgeslagen. Dat was niet stiekem maar eerder per ongeluk gebeurd, ook omdat er niet veel spectaculairs op dat front te melden valt want mijn gewicht stabiliseerde zich drie weken op rij. Heel bizar vind ik dat.

Om de bol kaas in mijn maag tot smelten te dwingen in de hoop dat alles dan sneller richting zuiden getransfereerd kon worden en ik ooit weer een normaal hongergevoel zou kennen, én om mijn zich als een klein zeurgend kind gedragende baarmoeder te doen backoffen, deed dit warme theetje ‘s morgens op ‘t werk deugd. Héél veel deugd.

De geneugten van het koken. Mocht de kwaliteit van mijn gsm-fototoestel wat beter zijn, dan zou u duidelijk kabeljauw met tomaatjes herkennen. Kabeljauw met tomaatjes, dat stond dus twee dagen achter elkaar op het menu, maar dan twee keer anders klaargemaakt.

We gingen nog eens joggen by night. Vandaar dat u op onderstaande foto niet meer dan wat schimmen zal kunnen onderscheiden – het zijn slechts berken, mag ik hopen, en geen megaslanke spoken.

Er werd gezond gesnoept op het werk, dankzij deze miskoop van het lief – ik had kerstomaatjes nodig, namelijk. Snoeptomaatjes for the win!

De zon scheen. In mijn ogen. De hele namiddag lang.

Afrodite kwam langs, ik zie haar de laatste tijd minder en minder terwijl ze nog altijd vlakbij woont, wat gaat dat zijn eens ze – over een half jaar al – verhuizen richting Mechelen?

Bezoekje aan ‘t stad, de Fons straalt harder dan ooit op zijn nieuwe plekje in het centrum, en ik heb nog een ganse namiddag met een loeizware boodschappentas rondgelopen dankzij een bezoek aan de kaarsenafdeling van het Kruidvat, ogot laat mij alstublieft nooit alleen op de kaarsenafdeling van het Kruidvat, maar ik heb mij moeten inhouden omdat ik dus wist dat ik er nog wel een tijdje mee zou moeten rondlopen.

Ik besliste op het laatste moment om niet naar de leesclub te gaan, want zo had ik meer en ontspannen tijd bij mijn ouders. Nichtje Kitty was op bezoek, en Zus was er ook en ‘s middags aten we samen pistoleekes, alsof ik nooit was weggeweest he.

‘s Avonds met het lief naar Mechelen getreind, alwaar Athena en One ons hadden geïnviteerd voor een diner om hun nieuwe keuken te vieren (en omdat zij tijdens de werken een paar keer bij ons mochten komen eten, u herinnert zich dat vast nog wel). Ze hadden plaatselijk bier koud staan en als ik zeg dat het nóg beter was dan mijn tot dan toe favorietste bier Duvel Trippel Hop (het brouwsel van 2011, niet dat van 2012) dan moet u mij op mijn woord geloven. Enniweejs, LJ-die-geen-bier-lust heeft een nieuw favoriet bier en het heet Gouden Carolus Hopsinjoor. Grote fan.

Zondag ging het lief bierbrouwen bij Dio thuis, hun tweede brouwsel intussen want het eerste viel nogal magertjes uit (zowel qua hoeveelheid als qua smaak) dus dat moet snel vergeten worden. Intussen had ik een hele dag voor mezelf, die ik bewust vrij had gehouden, maar voor de helft bestond uit huishoudelijke taakjes: de tuin opruimen (eindelijk die halfdode tomatenplanten weg), stofzuigen, het bed opdekken, de was sorteren, wassen, bloemetjes halen op de markt en brood bij de bakker, strijken, gehaktballetjes en soep maken… LJ, the perfect housewife!

Voorts werd er zondagavond ook volop gehaakt… aan een klein Kerstprojectje.

En toen het lief op de terugweg uit Antwerpen in de file kwam vast te zitten, begon ik alvast aan het in elkaar zetten van zijn nachtkastje. Onze slaapkamer is nu eindelijk fatsoenlijk ingericht, al zal het nooit mijn droomslaapkamer worden.

Komen eten – uit mijn keuken!

Dus ik met mijn groot hart had Athena en One, die een zestal weken zonder keuken zitten, vorige maandag uitgenodigd om dan bij ons te komen eten. Ik had het idee om kip met fruit en een kokoscurrysausje te maken, niet moeilijk of tijdrovend maar vooral lekker als éénpansgerecht. Nog terwijl we aan de telefoon hingen om alles af te spreken, liet One al merken dat hij het raar vond dat er geen groentjes bij zaten.

Nu ja, zo lang een man z’n stuk vlees maar krijgt, right?

Ik zou na het werk nog boodschappen gaan doen want ah ja, daar had ik tijdens het Ardennenweekend natuurlijk geen tijd voor gehad. Ik stapte mee met Athena van de trein in het dorp waar One werkte zodat we met z’n allen met de auto naar mijn dorp konden rijden en onderweg langs de winkel konden passeren.

Strak plan, leek me.

Tot we in de winkel stonden en One er op slinkse wijze in slaagde om mijn hele ingrediëntenlijst – hoezo je hebt geen basmatirijst? – af te breken en er sojasaus tussen te wurmen, dat zonder dat ik het door had en zó dat ik er ook nog eens mee instemde. Meer nog: eenmaal thuis gaf ik hem de heerschappij over mijn keuken en van het oorspronkelijke, door mij beoogde gerecht bleef op het einde niets meer over.

Mij goed, zo leren we nog eens nieuwe dingen kennen en hoefde ik me niet in te spannen, want koken terwijl ze op mijn vingers staan kijken, dan mislukt zelfs het makkelijkste gerecht.

Dus afgelopen maandag kwamen ze opnieuw eten, maar maakte ik de dag op voorhand spaghettisaus klaar. En dit op MIJN manier, dus wel mét groenten, beste One. Wat hij meteen weer naar z’n hand wilde zetten door voor te stellen om het vlak voor het serveren in een ovenschotel te doen, te overstrooien met kaas en onder de grill te zetten.

Leuk idee, daar niet van, maar als ik ergens wordt uitgenodigd om te komen eten, ga ik niet meteen commentaar zitten rondstrooien alsof ik een koksdiploma op zak heb. Ik kan niet tegen mensen die alles beter weten met andere woorden arrogant doen en het zelf niet eens doorhebben.

Ik nodig graag mensen uit om te komen eten en ik kan wel wat kritiek slikken, daar kunnen mijn kookkunsten enkel beter van worden, maar als alles wat ik voorstel wordt afgekeurd of omgedraaid, dan moet ik op mijn tanden bijten om hen niet uit mijn keuken te zetten.

MIJN keuken, niet de jouwe, that’s right.

Plan B: zorgen dat het eten klaar is tegen dat zij voor de deur staan, zodat hij niks meer kan veranderen. Dat heeft gewerkt: mijn spaghetti werd zeer gesmaakt – er werd zelfs met complimenten gestrooid – en volgende week komen ze weer langs.

Tips voor een makkelijk maar lekker en afwasvrij gerecht zijn altijd welkom, want zoals gebruikelijk is de inspiratie ver zoek.