0

[balktontuin] Op hoop van zegen

Het was 20 mei, 1 maand voor het begin van de officiële zomer en in mijn living woekerde een heus oerwoud van tomaten-, paprika-, peperplanten en zonnebloemen. Het eerste wat je rook als je de voordeur binnenkwam, waren die planten, nog een beetje smeulend van de lekkere warmte achter zon-op-glas. Ze hadden een luilekkerleven: regelmatig water, minstens 20 graden, geen regen, geen wind. Zo zag het er hier toen uit:

DSC_0926

Je ziet, het was gezellig druk.

Sinds maandag staat alles buiten, een temperatuursverschil van vijftien graden, dat kán niet goed zijn, ik houd ze met argusogen in de gaten, als er eentje uitziet alsof hij het gaat begeven, gaat alles terug naar binnen!

2013-05-20 12.58.48

De tomaten zijn op enkele weken tijd de hoogte in geschoten en dragen al vrolijk gele bloemetjes; het is nu wachten op het eerste groene minitomaatje en dan nog langer wachten op de eerste rode tomaat die geoogst kan worden.
De pepers zijn ook omhoog geschoten, groter dan de paprika’s – toch hun grote broertje dacht ik? – en allemaal dragen ze piepkleine knopjes.
De bosaardbeitjes overleefden dankzij een intensieve gifcampagne een agressieve bladluizenplaag en hier en daar is er het begin van een bloemknopje te zien, maar ik heb de indruk dat het niet erg vlot; zullen er dit jaar wel aardbeien aan komen?
De zonnebloempjes lijken belemmerd in hun groei door de kleine potjes waar ze al die tijd hebben in moeten samenhokken, hopelijk hervinden ze hun levenslust en zie ik binnenkort de eerste prachtige gele kopjes!
Hoewel aan geel komt het me niet tekort dankzij de narcissen die begin mei eindelijk begonnen te bloeien. Het zijn de eerste bloembollen die effectief bloemen tonen; de krokussen, tulpen en vorig jaar enkele zomerbloeiers toonden enkel saaie groene bladeren.
De radijzen ga ik één dezer echt opgeven; de plantjes/bladeren groeiden wel maar het deel van de wortel dat een radijs moet vormen zat boven de grond en bleef lang en dun dus dat stuk heb ik nu onder de grond gestoken en dan zal ik nog wel eens gaan kijken binnenkort of dat helpt, zoniet kieper ik alles bij het groen afval, I’ve had it, zogezegd de makkelijkste groente om te kweken (na sla), laat me niet lachen, het lukt me niet!!
Dan is er het verhaal van de courgettes. Ik wilde ze per se zelf zaaien en dat lukte wonderwel, het plantje schoot na een week de hoogte in doordat het te warm werd met de zon op het raam, ik heb ze dan verpot naar een groter potje zodat ik de lange steel onder de grond kon stoppen tot aan de eerste blaadjes, tot zover alles oké, maar de bloemen groeien op een heel rare manier… Nog nooit gezien, zo’n dubbele stelen, en op de hele plant is er geen normale bloem te zien! Gemuteerd zaad? Hoedanook ik heb twee plantjes op de markt gekocht, dan gaan we het daarmee proberen.

2013-05-20 12.16.15

Gemuteerde courgette.

Mijn kruiden blijven in de keuken staan, heb ik besloten; dit vermijdt dat er beestjes op komen, of spinnen, die kom ik ook niet graag tegen bij het peterselie knippen!

2013-05-20 13.32.18

En u? Hoe ziet het er bij u uit in den hof?

20

[Droomappt] Level 3 completed – en dan kan de stress nu beginnen

Ah neen, wacht: stress, dat heb ik altijd. Voor alles. Dat kan gaan van een outfit kiezen uit mijn kast (want hoewel ik mezelf geruststel dat het allemaal nog niet zo erg is gesteld met mij, of toch niet in vergelijking met die hopeloze gevalle uit Schat ik heb niets om aan te doen, is het telkens een klein drama om bij elkaar passende stuks te vinden, waarbij accessoires als schoenen en nagellak dé kers op de taart moeten vormen maar voor mij reden zijn om te gaan gillen en met mijn 586 paar pumps door de kamer te gooien), over de trein die vertraging heeft en ik die voorvoel dat ik mijn aansluiting in Leuven ga missen (maar dat begint een gewoonte te worden), via opboksen tegen het geklaag en gezaag van bepaalde collega’s over hoeveel werk ze wel niet hebben en ondertussen goochelen met mijn eigen to do lijst dat het een lieve lust is, tot het eten op tijd klaar hebben want er komt bezoek en o ja er moet nog ge-starttorun-d worden, gedoucht, wenkbrauwen geëpileerd, gestofzuigd en afgewassen voor er ook maar iemand aan mag denken één voet over de drempel te zetten, ja dat soort dagen.

Kortom, stress dus.

Maar dat is dagelijkse stress. Stress die uiteindelijk een gewoonte wordt en voor de meeste mensen onopgemerkt voorbij gaat. (Ik zeg voor de meeste mensen, omdat het lief, dat arme lief, meestal wél de volle lading krijgt en wordt meegesleurd in mijn ijver om alles tip top in orde te krijgen voor een door mij in een opwelling van spontaan en sociaal willen doen georganiseerd diner, hij moet mij troosten als ik crash in een oneindige huilbui ten gevolge van werkgerelateerde frustraties, kijkt hoofdschuddend toe hoe ik zowel ‘s morgens als ‘s avonds een half uur van mijn kostbare tijd verspil draaiend tussen kleerkast en spiegel… Het is een schat, dat verdraagzame lief van mij.)

Er is ook zoiets als verhuisstress.

Ik mocht het drie jaar geleden al eens meemaken – de kleine verhuis van intussen vijf jaar geleden telt niet mee omdat die dus klein was – maar toen kwam er geen lening en bank en verzekeringen en notarissen en aktes en verkopers en appartementen zonder lift en geen parking voor deur aan te pas.

Ik weet niet of het aan mij ligt maar ik ben precies kieskeuriger geworden daar waar het de inrichting betreft. Net als drie jaar geleden heb ik heel erg de neiging om telkens weer terug te keren naar de site van Ikea en daar mijn hele meubilair inclusief frullerige accessoires uit te kiezen, want dan weet je tenminste zeker wat bij wat past. De makkelijkste oplossing – drie jaar geleden ging ik immers voor alles van Expedit en Lack, daar was niet veel te combineren aan.

Maar het heeft geen karakter, het straalt niks uit, het is te zwart-wit, te strak, te gewoon, te niet-LJ.

Tegenwoordig mag je alles met alles combineren: oud met nieuw, strak met rustiek, fijn met robuust, bruin met knalrood, niks kan fout gaan. Zeggen ze. Ik ben daar gewoon niet goed in, punt. Gelukkig is er Maa die mij/ons op sleeptouw neemt langs de vele meubelwinkels die het gebied aan onze kant van de taalgrens rijk is – al is haar smaak niet volledig de onze, zij beleeft plezier aan het inrichten dus laat ik haar voorlopig haar gang gaan, tot er effectief knopen moeten worden doorgehakt.

  1. Fase 1: De Zoektocht Naar Het Droomappartement – was op minder dan 1 week afgerond middenin in sneeuwstormen en treinvertragingen.
  2. Fase 2: Compromis Tekenen – heeft nogal wat voeten in de aarde gehad maar gebeurde uiteindelijk op 5 april.
  3. Fase 3: Lening Fixen – werd door het lief professioneel in orde gebracht, waarvoor dank.
  4. Fase 4: Het Regelen Van De Verhuis, a.k.a. De Stressfase
  5. Fase 5: De Sleutel – zal op 10 juli overhandigd worden in ruil voor een aanzienlijke geldsom.
  6. Fase 6: De Volksverhuizing Zelf – eind juli, u bent allen van harte welkom.
  7. Fase 7: Het Uitpakken – daar kijk ik naar uit!

In deze fase zitten we nu officieel (maar ik slaap er al slecht van sinds ik het appartement voor de eerste keer zag): Fase 4, Het Regelen Van De Verhuis, a.k.a. De Stressfase. De volgende fase – ik licht alvast een tipje van de sluier op – is Fase 5, De Sleutel, wanneer wij dienen te betalen en te tekenen en de sleutel zullen overhandigd krijgen, op 10 juli is dat al.  Fase 6, De Volksverhuizing Zelf, wordt uitgesteld tot eind juli omdat het lief vóór die tijd geen verlof kan krijgen en krijgen we hopelijk op 4 dagen rond.

Nog 2,5 maand om te stressen. Top!

Fase 7, Het Uitpakken, is eigenlijk het onderdeel van de verhuis waar ik wel naar uitkijk. Alles een plaatsje geven, alles inrichten, mijn boeken op volgorde zetten, de kleerkast opruimen, de keuken praktisch onderverdelen, de spiksplinternieuwe diepvries volstoppen met verse soep, spaghettisaus, frieten… Het mag al zover zijn!

En u? Welke verhuisfase vindt u het leukst?

20

Littekenweefsel

Het gaat de laatste tijd in blogland vaak over geld. Op tv ook: op de Vlaamse zender ‘één’ is er bijvoorbeeld het reuze-interessante programma “Voor hetzelfde geld” met besparingstips uit onverwachte hoek. Met de crisis die zijn dreigende schaduw over ons comfortabele leventje werpt, maken zelfs banken reclame over spaardoelen en gratis rekeningen en besparingstips. We mogen wij allemaal blij zijn dat wij werk hebben wij, en een dak boven ons hoofd, en elke dag een warme maaltijd onder onze neus. 

Geld is voor veel mensen een taboe. Van mijn ouders heb ik nooit geweten hoeveel ze verdienden – en als braaf, onschuldig kind is het helaas nooit in me opgekomen om in hun administratie te gaan snuffelen. Het lief, daarentegen, heeft nooit een tekort gehad aan geld en strooit aan iedereen die het horen wil rond hoeveel hij verdient, hoeveel wij samen verdienen en hoeveel we moeten gaan afbetalen maandelijks voor de lening. Ik heb hem intussen verboden om mijn loon en dus mijn privé-informatie nog openbaar te maken. Tssss, stout vriendje.

Voor alle duidelijkheid: dit zijn gegevens die ik niet wil delen met andere mensen, laat staan met het wereldwijde web. U heeft daar simpelweg geen zaken mee.

Maar ik wil graag vergelijken. Hoe beheren andere huishoudens hun pot? Hoe gaan zij om met de vele maandelijkse, jaarlijkse en onregelmatige kosten? Kunnen zij nog wel léven tussendoor? Dus vertel ik u graag hoe wij het doen, in ruil voor het te weten komen van uw systeem. Voor wat hoort wat hé.

Sinds enige maanden werk ik met een budgettensysteem.

Ik houd al jaren een Excelbestandje bij met daarin per categorie mijn uitgaves, zodat ik wel ongeveer weet hoeveel we maandelijks aan welke categorie uitgeven dus daar budgetten opplakken was niet moeilijk.
Behalve het shopbudget van 200 euro wat echt héél weinig is, want als ik één keer ga shoppen is dat er al door dus moet ik mij beperken tot een paar keer om de in plaats van in de maand te gaan shoppen, maar ik moet zeggen ik ben serieus afgekickt en de truck van de kleerkastwissel na de winter en na de zomer werkt ook om mijn kleren niet te gauw beu te worden.

Alleen schoenen zijn een zwak… maar daar wou ik het nu niet over hebben.

Ik heb al eens verteld over de vaste kosten zoals elektriciteit en huur, en over de variabele kosten zoals uitgaan of shoppen; de variabele laatste heb ik dus per categorie een budget gegeven. Zoals daar zijn: cadeaus, gezondheid, accessoires/kleding/multimedia, vrije tijd/vakantie en vervoer (voornamelijk auto). Het gaat hier om gemiddelde budgetten, dus de ene maand zit je eronder, de andere maand misschien erboven. Alleszins zit er nog veel ruimte op om te ademen zodat we niet aan het einde van de maand naar ons spaargeld moeten grijpen om te vermijden dat er droog brood op het menu staat.

Voor de jaarlijkse grote kosten zoals autoverzekering, wegentaksen, kadaster, wordt er maandelijks alvast een bedrag opzijgezet zodat we niet als de rekening plots komt ineens ons budget zien slinken. Vind ik veel te gevaarlijk. In totaal hebben we drie spaarrekeningen: één voor vakantie (waarop enkel vakantiegeld terechtkomt waar we dan hopelijk mee toekomen om op reis te gaan), één om die jaarlijkse kosten op opzij te zetten, en één voor het langetermijnsparen.

Op die laatste rekening stort ik “aan het begin van de maand” meteen een vast bedrag door. Dat is momenteel nog heel erg hoog en daar gaan we nog twee maanden van profiteren om ons gezamenlijke spaargeld wat aan te dikken want die rekening staat momenteel heel erg mager – scary! Eens de lening loopt, zullen we volgens de voorlopige cijfers bijna duizend euro minder kunnen sparen dan nu. “Aan het einde van de maand” kijk ik wat er nog over is en dat wordt dan ook op de spaarrekening gestort.

Ik ben best trots op dit systeem, want het lukt ons zo prima om onze uitgaves in ‘t oog te houden en ons spaargeld optimaal aan te vullen. En ik ben er heel erg geldbewust door geworden.

Voor ons zijn die budgetten en dus het stellen van grenzen momenteel heel erg nodig omdat we na de aankoop van het appartement niet veel reserves overhouden en ik het belangrijk vind om een veilig spaarpotje te hebben, want je weet nooit wat er nog op je afkomt.

Vóór het lief geld binnen bracht, lette ik iets minder op mijn uitgaves of nou ja vooral minder op wat ik spaarde, maar ik wil wel vermijden dat die budgetten ons de das gaan omdoen door ze niet te strikt te maken – zitten we er een keer ver over, dan is dat maar zo. (Deze maand zal dat waarschijnlijk zo zijn want door één keer uit eten te gaan en één dagje aan zee te spenderen hou ik al niks meer over van mijn budget en er staan nog uitjes op de planning…) We gaan er niet van sterven. Ik vind het in de eerste plaats belangrijk dat we nog kunnen genieten van het leven!

Misschien moet ik Mommie ons spaarplan maar eens tonen. Misschien dat ze dan eindelijk gaat geloven dat het gat in mijn hand dichtgegroeid is. Al jeukt het soms nog heel erg.

Maar dan moeten we wel gelijk oversteken: dan wil ik ook weten wat zij verdienen, want stiekem ben ik daar wel héél nieuwsgierig naar… ;-)

En u? Hoe staat het met het gat in uw hand? Vertoont u vlijtig spaargedrag? Hoe beheert u uw bankrekening?

23

[Droomappt] Level 2 completed, level 3 work in progress

We zijn momenteel bezig met stap drie – na stap één, appartement vinden; stap 2, compromis tekenen – namelijk de lening. Een bank vinden heeft ons niet veel moeite gekost daar al snel bleek dat we het best bij de werkgever van het lief terechtkonden, dankzij wat werknemerskorting en omdat we daar meteen de laagste rentevoet van het moment kregen aangeboden.

De lening laten goedkeuren was ook redelijk snel afgerond en zo kwam het lief vorige week thuis met de papieren die we moesten invullen voor de woningverzekering, familiale verzekering, diefstalverzekering, schuldsaldoverzekering en de lening zelf. Vooral de schuldsaldoverzekering was een hele boterham: hier moesten we allebei een lange lijst invullen waarin alle mogelijke ziektes stonden vermeld, aangeven hoeveel we wogen, hoeveel we dronken, of we rookten, enzovoorts. Allemaal factoren die je verzekering duurder kunnen maken, natuurlijk.

Ze overdrijven.

Het nadeel van klant zijn bij de bank waar je werkt, is dat de bankmedewerkers je niet correct behandelen. Of het moest zijn dat alle klanten tegen dezelfde muur oplopen.

Ik had namelijk nog een aantal vragen over bepaalde dingen die moesten worden ingevuld, waarvan we niet wisten hoe ze in te vullen, maar iemand aan de lijn krijgen in het bankkantoor blijkt onmogelijk: zowel de rechtstreekse als de algemene nummer monden na een tijdje uit in een antwoordapparaat. Zo heb ik vrijdag om het half uur de telefoon gepakt, om zot te worden was het. Gelukkig heeft het lief intussen via mail een afspraak kunnen vastleggen met de contactpersoon dus hopelijk zijn al onze vragen tegen het einde van de week beantwoord. Hopelijk krijg ik ook al positiever nieuws over mijn schuldsaldo, waarvoor ik al een deeltje bij mijn eigen bank had gespaard, maar ik vrees dat ze me niet gaan toestaan om dat geld te gaan gebruiken.

De rentevoet staat vast tot 15 juli.

Dit wil zeggen dat we drie weken eerder dan verwacht alles in orde moeten krijgen. Voor de verkoper is het alvast geen probleem (die staat te springen om te verhuizen en heeft de sleutel van zijn nieuwe woonst al), nu de notaris nog gemobiliseerd krijgen maar dat gaat pas als alle papieren voor de lening zijn getekend, en dan kunnen we beginnen plannen.

De eerste verhuisdozen zijn alvast binnen…

Volgende week kunnen we hopelijk een keer langsgaan in het appartement om alles op te meten, want de grondplannen zijn niet altijd even duidelijk. Dan kan ik beginnen met het inplannen van welke meubels waar, en oplijsten wat we allemaal nodig hebben. De opzegbrief voor ons huidig huurappartement moet worden opgesteld en verstuurd. Er moeten dozen, heel veel dozen worden verzameld. Met het uitsorteren van spullen ben ik alvast begonnen.

Boeken, kleren, schoenen en meubels, hoe meer rommel er nu al buiten kan, hoe minder wij over enkele maanden moeten verhuizen. 

Indien interesse in wat wij verkopen, laat gerust een reactie achter… en over een tijdje zal ik zeker een lijstje op mijn blog zetten ook, je weet maar nooit!