[balktontuin] Op hoop van zegen

Het was 20 mei, 1 maand voor het begin van de officiële zomer en in mijn living woekerde een heus oerwoud van tomaten-, paprika-, peperplanten en zonnebloemen. Het eerste wat je rook als je de voordeur binnenkwam, waren die planten, nog een beetje smeulend van de lekkere warmte achter zon-op-glas. Ze hadden een luilekkerleven: regelmatig water, minstens 20 graden, geen regen, geen wind. Zo zag het er hier toen uit:

Je ziet, het was gezellig druk.

Sinds maandag staat alles buiten, een temperatuursverschil van vijftien graden, dat kán niet goed zijn, ik houd ze met argusogen in de gaten, als er eentje uitziet alsof hij het gaat begeven, gaat alles terug naar binnen!

De tomaten zijn op enkele weken tijd de hoogte in geschoten en dragen al vrolijk gele bloemetjes; het is nu wachten op het eerste groene minitomaatje en dan nog langer wachten op de eerste rode tomaat die geoogst kan worden.
De pepers zijn ook omhoog geschoten, groter dan de paprika’s – toch hun grote broertje dacht ik? – en allemaal dragen ze piepkleine knopjes.
De bosaardbeitjes overleefden dankzij een intensieve gifcampagne een agressieve bladluizenplaag en hier en daar is er het begin van een bloemknopje te zien, maar ik heb de indruk dat het niet erg vlot; zullen er dit jaar wel aardbeien aan komen?
De zonnebloempjes lijken belemmerd in hun groei door de kleine potjes waar ze al die tijd hebben in moeten samenhokken, hopelijk hervinden ze hun levenslust en zie ik binnenkort de eerste prachtige gele kopjes!
Hoewel aan geel komt het me niet tekort dankzij de narcissen die begin mei eindelijk begonnen te bloeien. Het zijn de eerste bloembollen die effectief bloemen tonen; de krokussen, tulpen en vorig jaar enkele zomerbloeiers toonden enkel saaie groene bladeren.
De radijzen ga ik één dezer echt opgeven; de plantjes/bladeren groeiden wel maar het deel van de wortel dat een radijs moet vormen zat boven de grond en bleef lang en dun dus dat stuk heb ik nu onder de grond gestoken en dan zal ik nog wel eens gaan kijken binnenkort of dat helpt, zoniet kieper ik alles bij het groen afval, I’ve had it, zogezegd de makkelijkste groente om te kweken (na sla), laat me niet lachen, het lukt me niet!!
Dan is er het verhaal van de courgettes. Ik wilde ze per se zelf zaaien en dat lukte wonderwel, het plantje schoot na een week de hoogte in doordat het te warm werd met de zon op het raam, ik heb ze dan verpot naar een groter potje zodat ik de lange steel onder de grond kon stoppen tot aan de eerste blaadjes, tot zover alles oké, maar de bloemen groeien op een heel rare manier… Nog nooit gezien, zo’n dubbele stelen, en op de hele plant is er geen normale bloem te zien! Gemuteerd zaad? Hoedanook ik heb twee plantjes op de markt gekocht, dan gaan we het daarmee proberen.

Gemuteerde courgette.

Mijn kruiden blijven in de keuken staan, heb ik besloten; dit vermijdt dat er beestjes op komen, of spinnen, die kom ik ook niet graag tegen bij het peterselie knippen!

En u? Hoe ziet het er bij u uit in den hof?

[weekend] Van ziekenhuisbezoeken en bloesem

Normaal stond het hele weekend in het teken van de moederdagbrunch die Zus, het lief en ik zondag organiseerden voor onze moeders, maar door het accident van Zus hebben we alles moeten annuleren, maar uitstel is geen afstel! (Helaas wel voor alle producten die we al hadden gekocht…)

Zaterdag veel te vroeg wakker door de zon en het geklepper van de eksters in de boom voor ons raam. Meteen waren mijn gedachten bij Zus, maar omdat het nog even zou duren voor Mommie me met nieuws zou bellen, maakte ik plannen voor de voormiddag en sprong op mijn fiets, op naar ‘t stad – tijd om te gaan shoppen!! Met een budget, dat wel, en ik ging maar naar twee of drie kledingwinkels, maar niks sprak me aan, dus behalve een simpel bloesje met blauwtinten heb ik niks gekocht.
Intussen was Afrodite me komen vergezellen (wat me ook al tegenhield in mijn koopdrang want onze smaken én maten verschillen nogal) en bij het bezoek aan de laatste winkel op het programma, mijn favorietste schoenwinkel zijnde Torfs, belde ik het lief op want hij had nieuwe schoenen nodig. (Echt nodig, want zijn oude waren versleten. Ik had pumps ‘nodig’, zoals alleen vrouwen schoenen kunnen ‘nodig’ hebben.) Ik vond twee paar prachtige pumps, en hij één paar prachtige bruin-met-witte schoenen die zowel voor de vrije tijd als voor het werk konden worden gebruikt. En dat alles perfect binnen budget. Me very happy – zie je wel dat we het kunnen! (Nu, de maand is nog maar net bezig, we zullen maar niet te vroeg juichen.)
We gingen een terrasje doen met ons drietjes, heerlijk in de warme zon, tot we honger kregen. Afrodite ging naar huis en wij testten de burritos van het pasgeopende ‘Donki‘ op de Oude Markt, heerlijk fris gekruid, we gaan er zeker terug!

Tijd om naar huis te gaan, ons om te kleden en dan, opnieuw per fiets, naar Gasthuisberg te peddelen, niks dan bergop en bergaf, heel vermoeiend ook al is mijn conditie zienderogen aan het verbeteren, en ik had al bleinen in mijn nieuwe schoenen nog voor we goed en wel in het ziekenhuis binnen wandelden. Met de duidelijke instructies van de onthaalbalie op zak zijn we niet verdwaald in de doolhof van gangen, kleuren en afdelingen. Mijn ouders zaten nog bij Zus toen we haar kamer (die ze deelt met een andere, oudere vrouw) binnenkwamen maar zij vertrokken algauw want een maximum van twee bezoekers werd aangeraden. Zus deed me een beetje denken aan een piraat, met al die hechtingen in haar gezicht, en gevreesd wordt dat één of twee wondes blijvende littekens zullen vormen omdat ze in de ‘verkeerde’ richting lopen, namelijk dwars op de natuurlijke plooien van het gezicht. Verder was ze een beetje duizelig en misselijk, waarschijnlijk als gevolg van de narcose. We hielden haar anderhalf uur gezelschap en gingen toen weer naar huis.

Pensen met appelmoes eten, bellen met de familie want we houden elkaar op de hoogte van alle bezoekjes aan de patiënt, en daarna was het tijd om richting Mechelen te vertrekken. Afrodite reed – normaal was het de beurt aan het lief maar zijn auto mag maandag pas binnen voor de reparatie van het cervostuur en tot dan wil hij geen te grote afstanden afleggen. We passeerden eerst langs hun bouwwerf, het huis staat er helemaal maar binnen moet alles nog worden afgewerkt; ze hopen in augustus te beginnen met verhuizen.
Rond half negen arriveerden we op het dubbele verjaardagsfeestje van Artemis en Orion. Athena liet weten dat ze tegen half tien zouden komen, maar uiteindelijk kwam One er alleen door rond tien uur (twee uur te laat), met de boodschap dat Athena “oververmoeid” was. We hebben met z’n allen gezellig zitten babbelen, maar niet met de jarige; we hebben Artemis één minuut gezien bij aankomst, en nog eens vijf minuten bij vertrek. Ze is 20kg kwijtgeraakt en omdat het alweer een hele tijd geleden was dat ik haar nog had gezien, viel het mij nu pas op hoeveel ze vermagerd was; ze zag er echt fantastisch uit.
Car deed enkele uitspraken waarvan ik verschoot en waaruit bleek hoe groot zijn haat is voor buitenlanders en homo’s, maar uit respect voor Afrodite ben ik er niet tegenin gegaan (ook omdat zo’n mensen door hun kortzichtige onverdraagzaamheid niet van hun mening af te brengen zijn), en de anderen ook niet, maar ik zag dat zijzelf ook was geschrokken van zijn uitspraken. Als dat maar goedkomt.

Zondag om acht uur uit de veren, en om negen uur waren we al op weg naar My Hometown, want we gingen met Tante en hond Kaatje wandelen op de Wezemaalse berg. Naar het schijnt is Limburg, hét bloesemland bij uitstek, tijdens de lente overbevolkt door toeristen, vandaar dat ik mijn zinnen had gezet op de bloesem van de appel- en perenboomgaarden in dit natuurgebied dat bovendien vlak bij huis is. Er was daar geen volk, maar wel een prachtig uitzicht en een heerlijke bloesemgeur, want de appels stonden in volle bloei. De Moedermeulen was nog dicht dus gingen we na afloop van onze stevige wandeling iets drinken Bij Boeres, aan de kerk in Wezemaal.

Op naar huis, omkleden en de fiets op, weer naar Gasthuisberg, waar we Tante, mijn grootouders en Mommie kwamen aflossen aan Zus’ bed. Oma had taart meegebracht (van het verjaardagsfeestje van neefje Smurf de avond voordien) die we met smaak opaten. We deden een wandelingetje met Zus op de gang maar ze had nog steeds last van duizelingen – men vermoedt toch een lichte hersenschudding.

We sloten het weekend af met tv kijken, waar ik bloggen aan toevoegde want hey, dat is soms bijna een fulltime job

[balkontuin] Lenteklaar

U weet, ik heb een balkon. Een schoon balkon dat langs alle kamers van ons appartement loopt, zij het wat smalletjes want je kan er niet met vier rond een tafeltje zitten bijvoorbeeld, maar met een zicht, een zicht, ik ga het verschrikkelijk missen.

Dat balkon heeft enkel ‘s voormiddags zon aangezien het op het oosten ligt, dus behalve op vrije dagen kan ik zelden genieten van het zonnetje. We zitten er trouwens zelden op, nu ik er bij nadenk.

Dit balkon is in de eerste plaats mijn tuintje.

Vorig jaar stond het vol met zonnebloemen, een pompoenplant, een courgetteplant, geraniums, een paar tomatenplanten, kruiden en nog andere bloemen. Voor dit jaar had ik een vierkante moestuin gekocht, met het idee dat ik dan niet meer met 586 verschillende bloempotten moest staan klooien, neen alles gezellig bij elkaar in één vierkant. (Behalve de courgette. En de zonnebloemen. En de geraniums.) Ik keek enorm uit naar het plantseizoen, want ik wilde experimenteren met verschillende groenten en had alle zaadjes al gekocht. Tomaat, paprika, peper en kolen waren al gezaaid toen we halsoverkop beslisten om ons Droomappartement te kopen.

Met als gevolg dat de vierkante moestuin zal moeten wachten tot volgend jaar.

Wat niet wil zeggen dat ik mijn moestuindromen heb opgeborgen en het zaaigoed in de vuilbak heb gekieperd. Neen, ik krijg het niet over mijn hart om de snelgroeiende plantjes op die manier te vermoorden. Ziehier wat er momenteel zoal groeit en bloeit in de binnentuin:

Ge ziet als we dat allemaal moeten verhuizen, dan hebben we een extra camion nodig. 

De kruiden zullen mijn zorgen waarschijnlijk niet overleven, they never do immers. De kolen zien er nu al zo armetierig uit dat ik ze bijna uit hun lijden zou willen verlossen als ik niet zo’n klein hartje had, dus hopelijk kan ik die over een tijdje zonder scrupules in de groenenbak gooien. De zonnebloemen zullen tegen de verhuis misschien uitgebloeid zijn, en anders worden ze wel opgevreten door bladluizen. Voor een paar paprika’s en tomaten heb ik een adoptiegezin gevonden, dus die ga ik met veel liefde verder grootbrengen. Het enige wat we dan moeten verhuizen, zijn de tomaten en de courgettes.

Buiten staat er ook al wat te verlangen naar het zonnetje:

Ik had in januari een aantal bloembollen geplant in potten en ik had eerlijk gezegd niet verwacht daar ooit iets van te zien, maar wonder boven wonder komen er toch al een paar narcissen, tulpen en krokussen piepen. Of er effectief bloemen gaan komen, valt nog te bezien want als ik bloembollen plant, blijft het meestal bij zielige groene stengeltjes.

De hortensia van eind vorige zomer die de hele tijd buiten heeft gestaan en amper water heeft gekregen, is gesnoeid – trouwens op zéér professionele wijze met mijn keukenschaar – en hier en daar komen miniminiminiblaadjes piepen. Idem voor de Marokkaanse munt. Ongelooflijk wat een sterke plant dat is. Op de lavendel heb ik een minder goed oog.

Tot slot kocht ik in februari een paar bosaardbeiplantjes, die zouden kleine aardbeitjes moeten gaan geven, en die heb ik nu ook buiten gezet.

Het is fascinerend om alles zo snel te zien groeien!

En u? Wat staat er al lenteklaar in uwen hof?

[tv] Let’s get fit!

Let’s get fit, dat is het nieuwe, wekelijkse programma van vtm om de Vlaming gezonder of alleszins bewuster te maken van onze ongezonde manier van leven. 

We volgen de vijf koplopers, drie vrouwen en twee mannen uit verschillende provincies, ieder met zijn eigen motivatie maar allemaal met hetzelfde probleem: overgewicht en ongezond leven. Het doel van hun deelname is in de eerste plaats dan ook afvallen.

Het programma helpt hen daarbij maar niet zomaar: ze krijgen een coach en een voedingsconsulente om hen bij te staan.
De eerste zorgt als een drillsergeant voor een dagelijks sportfilmpje: lopen, wandelen, spieroefeningen, het passeert allemaal de revue. (Maar voor mij mocht dat gerust wat extremer; wat nou rustdagen?!) Eén keer per week komt de groep samen op de legerbasis in Eupen voor een degelijke training om de teambuilding en de motivatie op te krikken.
De tweede komt degenen die niet kunnen koken of tot dan toe van afhaal- en diepvriesmaaltijden leefden, een handje helpen in de keuken en zorgt wekelijks voor een lading gezonde, verantwoorde recepten. Ze deinst er niet voor terug om ongehoorzame discipelen op de vingers te tikken, maar ze is rechtvaardig en realistisch in het stellen van gewichtdoelen.

De kijker krijgt wekelijks een update van hun vorderingen, hun dipjes, hun al dan niet overwonnen moeilijkheden. Met andere woorden: heel Vlaanderen kijkt mee over hun schouder in hun bord en naar de al dan niet slinkende vetrolletjes.

En kijk, het werkt. Al na één week boekten alle koplopers resultaat.

De tweede aflevering was de eerste die ik zag en ik was direct verkocht. Of beter: gemotiveerd. Het was nog niet goed en wel gedaan of ik had het filmpje met de oefeningen al opgezocht en ging in mijn pyjama een half uurtje staan afzien want één ding is zeker: mijn spieren wisten niet waar éérst pijn doen!
(U kan dat filmpje trouwens hier terugvinden, mocht u niet kunnen wachten om er ook aan te beginnen: link.)

Het was door dit programma dat ik mijn loopschoenen weer aantrok. Let’s get fit volgt een soort van start-to-run maar dan eentje dat sneller opbouwt; ik heb besloten de oorspronkelijke opbouw te volgen om mezelf niet te gaan forceren. Mijn planning de afgelopen 2 weken zag er zo uit: dag 1 lopen, dag 2 oefeningen, dag 3 lopen, dag 4 niks, enzovoorts, met eigenlijk maar één rustdag tussenin omdat een week nu eenmaal oneven is. Ik merk dat het lopen zo een pak makkelijker gaat, dat ik niet voortdurend tegen mijn grenzen opbots, terwijl ik toch vooruitgang bemerk doordat ik elke keer meer minuten kan lopen en dit zonder al te veel problemen, daar waar ik vroeger in het wilde weg liep tot ik geen adem meer had of te veel spierpijn kreeg en de vooruitgang niet meetbaar was.

Ik heb zelfs al een fitnesscentrum in de buurt van ons Droomappartement opgezocht, voor volgende winter, dat ik niet weer als een patattenzak thuis in de zetel blijf zitten vervetten.

Aan mijn eetpatroon valt niet veel op te merken. Ik kook elke dag vers, behalve die één keer per week dat we voor frieten of kebab kiezen. Net als Machteld, één van de koplopers, kamp ik met een zware suikerverslaving die zich tijdens mijn vakantie vorige week serieus gemanifesteerd heeft. Als ik thuis ben, kan ik namelijk heel moeilijk van de paaseitjes en de Fruitella’s afblijven. Als ik op het werk zit, gaat dat allemaal vanzelf omdat er daar zelfs geen snoepautomaat is, enkel oergezonde fruitmanden. De oplossing is natuurlijk om alle snoepgoed buiten te gooien…

… maar wie het waagt één vinger naar mijn paaseieren uit te steken, die gaat er niet goed van zijn!

Ik ben al trots op mezelf dat ik zoveel sport, want al is het nog geen half uurtje per dag, dat is wel 2u per week méér dan voorheen!!

En u? Hoe zit het met uw fitheid, gezondheid en ongezonde verslavingen?

[tv] De man met 100 kinderen

Het begon als een simpele goede daad: de jongen Ed die zijn sperma doneerde aan een zaadbank. Het is niets om u over te schamen integendeel in onze moderne maatschappij is het algemeen aanvaard als je als vrouw kinderen wil krijgen zonder partner of kinderen die niet gelinkt zijn aan het DNA van je partner.

Over de aan allerlei privacywetten verbonden regels die errond verweefd zitten, zullen we op een ander moment eens discussiëren, ik ben alleszins van mening dat een kind het recht heeft te weten waar het vandaan komt, ik zou het alleszins leuk vinden mijn volledige stamboom tot aan mijn oerbedovergrootmoeder te kunnen doortrekken.

Jammer genoeg hielden de Neanderthalers hun administratie indertijd niet zo zorgvuldig bij maar ik blijf er alleszins van overtuigd dat ik een rechtstreekse afstammeling ben van koningin Cleopatra en Iulius Caesar.

Ik zal trouwens ook nooit de traditionele man-vrouwkoppels snappen die besluiten met een spermadonor te werken; welke man wil immers de kleine van een ander opvoeden, en welke vrouw wil dat nu van haar man verlangen? Als één van de twee onvruchtbaar blijkt, lijkt mij het eerlijkst voor beide partijen om te gaan adopteren. Ofwel 100% van allebei, ofwel 100% van géén van beiden. Maar dat is mijn mening.

De Nederlander Ed Houben werd door Koppen XL een tijdje gevolgd om hem dan achteraf te kunnen toevoegen aan het lijstje ‘s Werelds Intrigerendste Mensen Waarvan Je Niet Weet Of Je Ze Zielig Of Gewoonweg Raar Moet Vinden, Of Allebei.

Toen hij bij de zaadbank het maximum van 25 succesvolle donaties had bereikt, wezen ze hem vriendelijk de deur en wist de man niet direct waarheen met zijn overtollige sperma. Omdat vijfentwintig nakomelingen hem niet genoeg leeg, startte hij als een rasechte zelfstandige een eigen spermazaak op, waarbij hij allerlei soorten koppels bij hun kinderwens helpt door hen gratis zijn zaad aan te bieden.

Daar begon voor mij het gefantaseer, en eer ze in de reportage zover waren om te laten zien hoe de bevruchting dan effectief in zijn werk ging, had ik me al voorgesteld dat de man zijn vriendin eventjes opwarmde, intussen deed Ed hetzelfde met zichzelf, waarna hij nog gewoon zijn penis moest inbrengen, spuiten en klaar.

Niks te overspel of triootje, op die manier.

Natuurlijk moet je dit een nobele daad van hem vinden; ik ken genoeg koppels voor wie het niet makkelijk is om kinderen te krijgen en dan komt deze bijna-heilige – die trouwens vlak bij de Nederlands-Hollandse grens woont en dus voor beide landen en ook Duitsland perfect bereikbaar is – als een godsgeschenk uit de lucht vallen.

Ik zat er toch niet ver naast met mijn perverse gedachten want even later blijkt het koppel altijd de keuze tussen twee manieren te krijgen. Bij optie 1 zondert Ed zich af van het koppel, loost zijn zaad in een potje, zuigt het vervolgens op met een plastic spuit en overhandigt dit aan het wachtende koppel. De partner moet dan de spuit inbrengen bij de te bezwangeren vrouw en klaar is kees.

Er werd terloops melding gemaakt van optie 2, wat vaagweg “de natuurlijke manier” werd genoemd maar helaas werd mijn nieuwsgierigheid niet bevredigd en gingen de programmamakers hier niet verder op in. 

En wat met soa’s? Een man die zijn zaad her en der condoomloos verspreidt, die moet toch regelmatig ongewenste ziektes, virussen en bacteriën oplopen, allerlei medische attesten uitgereikt aan alle betrokken partijen ten spijt?

Ik zou Ed graag mailen om hem om meer details te vragen dan er op de preutse prime time televisie getoond kunnen worden, maar ik heb zo’n voorgevoel dat hij mijn gecurieuzeneus niet zal appreciëren.

Hoedanook kunnen we stellen dat de hoogst vruchtbare Ed op die manier regelmatig aan zijn trekken komt – wat het is niet altijd van de eerste keer raak, natuurlijk – en geen vriendin nodig heeft. De laatste vriendin heeft hem trouwens gedumpt omdat hij maar kinderen bij andere vrouwen bleef kweken, en blijkbaar viel dat niet te rijmen met een normale, evenwichtige relatie.

Punt is, dat Ed intussen de trotse vader is van zo’n 100 kinderen, die hij één keer per jaar samenbrengt op zijn familiedag. De namen en gezichten probeert hij vanbuiten te leren met behulp van de foto’s die hij krijgt.

Ed heeft een prachtige website waar hij foto’s van zichzelf op verschillende leeftijden heeft gepubliceerd om zijn nakomelingen de uiterlijke overeenkomsten te laten zoeken. Pas op dat u zichzelf er straks niet in herkent!