Geld uitgeven, het is iets wat ik graag doe maar het doet pijn aan de bankrekening. Vandaar mijn stoppen met shoppen voornemen, dat aardig lukt, ook omdat mijn bankrekening in week 2 van het nieuwe jaar 2012 al leeg is, door de jaarlijkse afrekeningen die moesten worden betaald. ‘t Leven is duur!
Bovendien heb ik de laatste maanden een duurdere smaak ontwikkeld, en dit onder invloed van de schoonfamilie. Vooral Maa houdt van dure dingen, of ze nu mooi zijn of niet, voor haar staat een hoog prijskaartje onverbiddelijk garant voor schoonheid en kwaliteit. (Ofwel verschillen onze smaken gigantisch, kan ook.)
Mijn ouders letten op hun geld zonder gierig te doen, sparen voor de grote dingen zoals behangen of zonnepanelen, en kunnen gerust op vakantie gaan. Ik ben in die geest opgegroeid en opgevoed en vind dat een gezonde manier van leven. Gewoon een extraatje als appeltje voor de dorst en genoeg geld om regelmatig te kunnen reizen en mijn gezin te onderhouden, meer hoeft voor mij echt niet.
Om eerlijk te zijn, zou ik niet zoveel geld willen hebben als de schoonfamilie, want bij al dat vastgoed komen zoveel zorgen en gedoe kijken en ‘t lijkt mij dat bomma & bompa helemaal niet zoveel geniet hebben van al hun geld, want ze zitten constant erop te hameren dat het leven duur is en dat de bomma liever goedkope prullen koopt, versleten vodden aan elkaar zet tot één nieuwe vod en haar eigen kleren naait. Terwijl ik zoiets heb van: pluk de dag mensen, zeker op jullie leeftijd, volgend jaar zit ge misschien al in een home! Mijn grootouders hebben al die luxe niet, die moeten het doen zonder centrale verwarming en gaan nooit op reis en zelden op restaurant (en ze zijn daar absoluut niet rouwig om).
Langs de andere kant hebben mijn schoongrootouders het hart op de juiste plaats en durven ze dan weer wél bergen geld uitgeven aan bijvoorbeeld een verjaardagsetentje met hun familie of een snoepreisje naar Tenerife.
Afgelopen zaterdag is een mooi voorbeeld van de stand waarin het lief tot nu heeft kunnen leven omdat zijn familie nu eenmaal niet onbemiddeld is. I tell you, het contrast is groot met de gewoontes die wij als koppel hebben ingevoerd en het is moeilijk om dan zelf niet boven onze stand te gaan leven want sjiek doen, da’s verslavend maar werkt niet als je er zelf het geld niet voor hebt.
Zaterdagavond half zes, een uur voor we we bij de Bomma moesten zijn, werd vastgesteld dat de kauwgom die in de naad de goeie broek van het lief plakte, er niet uit te krijgen was en aangezien hij buiten een tot op de draad versleten jeans geen broek meer had liggen, sprongen we vlug in de auto om naar het centrum te rijden voor de winkels sloten. Ik hield mijn hart vast en terecht want Maa’s goede smaak bracht ons naar een dure kledingwinkel. ‘t Is dat alles door haar werd betaald, maar dat zal niet blijven duren dus hopelijk hoeft het lief later geen kostuums van Versace of D&G want dan wordt het op water en brood leven, vrees ik.
Het gaat er bij mij echt niet in hoe mensen een rekening van € 700* normaal vinden voor één paar schoenen, één kostuum-met-hemd en één broek waarvan je bovendien weet dat het lief dat snel verslijt en daar snel uitgroeit, uitscheurt of kauwgom aan heeft plakken want de hooliganjeugd van tegenwoordig bevuilt nu eenmaal graag bus- en treinbanken zonder schroom.
Ik voel mij al schuldig als ik een jurk van € 150 durf aantrekken of schoenen zie van rond de € 100.
(*Oké, oké, in de solden ging er wel 40% af van het totale bedrag, want Maa gaat enkel tijdens de solden in zulke dure winkels shoppen. Maar toch.)
(Do admit his new shoes are fancy though!)
Dus ja, ik heb het daar soms wat moeilijk mee, ten eerste omdat de schoonfamilie en mijn eigen familie het er graag inwrijft als ze vinden dat wij te veel geld besteden en er dus wel ergens een grond van waarheid in moet zitten, en ten tweede omdat ik weet dat wij dat zélf ons niet kunnen veroorloven en omdat ik bang ben dat wij het niet met z’n tweetjes gaan redden, want we houden nu eenmaal allebei van een rijkelijk gevuld leven.
Twee keer per jaar op vakantie, weekendjes weg, uitgaan, shoppen, kan dat nog wel eens we de volgende stap van een lening en misschien zelfs kinderen zetten? Gaan we bereid zijn om water bij de wijn te doen?
