[week/end] Van Walibi en een kater

Weeral een lange, saaie week op het werk. Wat me overeind hield: dat het komende weekend weer een verlengd zou zijn. Ik verzamelde een aantal dozen van het fruit dat twee keer per week wordt geleverd en die qua formaat en stevigheid perfect zijn om spullen in te verhuizen. Ik had veel last van mijn maandstonden, vooral in de vorm van vreetbuien. Ik ging twee keer joggen, start to run les 16 en 17. We gingen langs de notaris om ‘het beding van aanwas’ te bespreken dat we willen opnemen in de notariële akte, en een testament, zodat als één van ons twee sterft, de erfenis niet naar onze ouders zal gaan.

Het weekend zelf was enorm druk. Mijn eigen schuld… ik moet altijd alles volplannen, het is het ‘horror vacui’ der agenda’s.

Zaterdag om acht uur op om naar de Ikea te kunnen gaan vóór de massa. We kochten een paar cadeaus voor mijn tante en bestudeerden de kasten. Ik weet nu welke boekenkasten ik in de bibliotheek/bureau wil. Voor de living hebben we ook de perfecte Ikea-oplossing gevonden, maar Maa is van mening dat Ikea geen goede kwaliteit is, en wil ons per se naar nog andere meubelwinkels meesleuren binnenkort. Het lijkt een eindeloze queeste en zo is het echt niet leuk meer, ook omdat we geen groot budget hebben en dus waarschijnlijk toch voor Ikea moeten gaan.

‘s Namiddags kort naar Leuven met een strak plan: boeken verkopen aan De Slegte, twee paar schoenen kopen bij Torfs, een broek afhalen bij Celio, mijn huuropzegbrief aangetekend versturen en twee kilogram look kopen op het internationale marktje op het Hooverplein. Onderweg pikten we nog een ijsje mee van Decadenza, een nieuwe crèmerie op het Ladeuze; ik wil vanaf nu geen andere meer!

‘s Avonds waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Thor in His Hometown, dat om negen uur begon. Het vond buiten plaats, maar in een verwarmde tent. Er waren lekkere hapjes en veel oude bekenden van het lief, het was vooral voor hem fijn om al die mensen nog een keer terug te zien. Ik denk dat hij dan zijn geboortedorp toch wél mist… Niet meer op de fiets kunnen springen voor een uitgebreid cafébezoek of om bij een vriend langs te gaan, ‘t is niet makkelijk.
Ik droeg pumps die met de volledige hak in het gazon wegzakten, het was geen zicht maar daardoor kon ik wel een ganse avond zonder problemen blijven rechtstaan.  Ik dronk vier glazen cava (geeneens volle) en  maakte toen de fout verder niks meer te drinken van water of zo…

Regel nummer één bij het consumeren van alcohol: drink evenveel water als alcohol.

We lagen pas om half twee in ons bed en om acht uur ging de wekker alweer.
Hurry hurry hurry naar de markt en de bakker, en om kwart voor tien de auto in, Sigyn en Loki afhalen en op naar Walibi. Een daguitstapje voor de verjaardag van Loki, samen met ook de andere vriendjes Thesu, Penelope en Odys – Dio kon niet mee doordat zijn arm-uit-de-kom nog steeds niet is hersteld.
Ik had er tegenop gekeken, want een pretpark dat is niks meer voor mij. De laatste keer dat ik er was, dateert immers al van 2006 of 2007, alleszins heel erg lang geleden. Maar ik was vergeten hoe leuk sommige atracties wel niet zijn… Jammer dat Loki geen waterfan was, of ik had wel de ganse dag in de boomstammetjes willen zitten. We zijn het park zeker vier keer door gelopen, van de ene naar de andere attractie, Weerwolf, Vampire, Cobra; de Sirocco was gelukkig dicht; schieten op mummies; picknicken in de Gold River Adventure waar het spannendste dat we zagen, de bedelende ganzen waren die dreigend dichtbij de boot kwamen zwemmen, en drie vechtende eenden; ik ging niet overkop en ook niet in de Dalton Terror, zelfs de Weerwolf was al te snel voor mij, zes jaar ouder en ik kan mijn hersens niet meer dwingen om NIET te denken aan wat er zou kunnen gebeuren als er zo’n houten paal breekt, als er een wagentje uit de bocht vliegt, als de remmen niet werken, als de boel stilvalt… Brr.

De hele dag barstende koppijn gehad en mijn maag was niet 100%, jaja een kater!

Om zes uur sloot het park. De anderen gingen naar Loki en Sigyn thuis voor spaghetti, en wij naar My Hometown voor een blitzbezoek aan het verjaardagsfeestje van Tante. De hele familie was van de partij. We konden nog een sandwich mee-eten en het lief amuseerde zich met neefje Smurf, nichtje Kitty en hond Kaatje in de tuin, waarop mijn vader:

Ge ziet dat Teamo iets mist hé.

Waarop ik, adrem en zogezegd naïef:

Ja, nen hof en nen hond.

Terwijl ik héél goed wist dat hij doelde op de kinderen. Subtiel hoor, pa.

Om half negen vertrokken we weer, richting Sigyn en Loki. Odys en Penelope waren reeds richting Amsterdam vertrokken maar er was nog cake en TBBT, waarna we Dio aan zijn studio afzetten en eindelijk, eindelijk, eindelijk konden gaan slapen.

Maandag (Pinkstermaandag) rustig wakker geworden, het appartement opgeruimd en indenhof gewerkt. (Waarover later deze week een update!) Ik heb alle planten buiten gezwierd, maar nu zag ik op KMI dat het de komende dagen ‘s nachts maar 4 graden wordt, dat is NIET goed…

Niet voor het gemoed en niet voor de tomaatjes!

[weekend] Van ziekenhuisbezoeken en bloesem

Normaal stond het hele weekend in het teken van de moederdagbrunch die Zus, het lief en ik zondag organiseerden voor onze moeders, maar door het accident van Zus hebben we alles moeten annuleren, maar uitstel is geen afstel! (Helaas wel voor alle producten die we al hadden gekocht…)

Zaterdag veel te vroeg wakker door de zon en het geklepper van de eksters in de boom voor ons raam. Meteen waren mijn gedachten bij Zus, maar omdat het nog even zou duren voor Mommie me met nieuws zou bellen, maakte ik plannen voor de voormiddag en sprong op mijn fiets, op naar ‘t stad – tijd om te gaan shoppen!! Met een budget, dat wel, en ik ging maar naar twee of drie kledingwinkels, maar niks sprak me aan, dus behalve een simpel bloesje met blauwtinten heb ik niks gekocht.
Intussen was Afrodite me komen vergezellen (wat me ook al tegenhield in mijn koopdrang want onze smaken én maten verschillen nogal) en bij het bezoek aan de laatste winkel op het programma, mijn favorietste schoenwinkel zijnde Torfs, belde ik het lief op want hij had nieuwe schoenen nodig. (Echt nodig, want zijn oude waren versleten. Ik had pumps ‘nodig’, zoals alleen vrouwen schoenen kunnen ‘nodig’ hebben.) Ik vond twee paar prachtige pumps, en hij één paar prachtige bruin-met-witte schoenen die zowel voor de vrije tijd als voor het werk konden worden gebruikt. En dat alles perfect binnen budget. Me very happy – zie je wel dat we het kunnen! (Nu, de maand is nog maar net bezig, we zullen maar niet te vroeg juichen.)
We gingen een terrasje doen met ons drietjes, heerlijk in de warme zon, tot we honger kregen. Afrodite ging naar huis en wij testten de burritos van het pasgeopende ‘Donki‘ op de Oude Markt, heerlijk fris gekruid, we gaan er zeker terug!

Tijd om naar huis te gaan, ons om te kleden en dan, opnieuw per fiets, naar Gasthuisberg te peddelen, niks dan bergop en bergaf, heel vermoeiend ook al is mijn conditie zienderogen aan het verbeteren, en ik had al bleinen in mijn nieuwe schoenen nog voor we goed en wel in het ziekenhuis binnen wandelden. Met de duidelijke instructies van de onthaalbalie op zak zijn we niet verdwaald in de doolhof van gangen, kleuren en afdelingen. Mijn ouders zaten nog bij Zus toen we haar kamer (die ze deelt met een andere, oudere vrouw) binnenkwamen maar zij vertrokken algauw want een maximum van twee bezoekers werd aangeraden. Zus deed me een beetje denken aan een piraat, met al die hechtingen in haar gezicht, en gevreesd wordt dat één of twee wondes blijvende littekens zullen vormen omdat ze in de ‘verkeerde’ richting lopen, namelijk dwars op de natuurlijke plooien van het gezicht. Verder was ze een beetje duizelig en misselijk, waarschijnlijk als gevolg van de narcose. We hielden haar anderhalf uur gezelschap en gingen toen weer naar huis.

Pensen met appelmoes eten, bellen met de familie want we houden elkaar op de hoogte van alle bezoekjes aan de patiënt, en daarna was het tijd om richting Mechelen te vertrekken. Afrodite reed – normaal was het de beurt aan het lief maar zijn auto mag maandag pas binnen voor de reparatie van het cervostuur en tot dan wil hij geen te grote afstanden afleggen. We passeerden eerst langs hun bouwwerf, het huis staat er helemaal maar binnen moet alles nog worden afgewerkt; ze hopen in augustus te beginnen met verhuizen.
Rond half negen arriveerden we op het dubbele verjaardagsfeestje van Artemis en Orion. Athena liet weten dat ze tegen half tien zouden komen, maar uiteindelijk kwam One er alleen door rond tien uur (twee uur te laat), met de boodschap dat Athena “oververmoeid” was. We hebben met z’n allen gezellig zitten babbelen, maar niet met de jarige; we hebben Artemis één minuut gezien bij aankomst, en nog eens vijf minuten bij vertrek. Ze is 20kg kwijtgeraakt en omdat het alweer een hele tijd geleden was dat ik haar nog had gezien, viel het mij nu pas op hoeveel ze vermagerd was; ze zag er echt fantastisch uit.
Car deed enkele uitspraken waarvan ik verschoot en waaruit bleek hoe groot zijn haat is voor buitenlanders en homo’s, maar uit respect voor Afrodite ben ik er niet tegenin gegaan (ook omdat zo’n mensen door hun kortzichtige onverdraagzaamheid niet van hun mening af te brengen zijn), en de anderen ook niet, maar ik zag dat zijzelf ook was geschrokken van zijn uitspraken. Als dat maar goedkomt.

Zondag om acht uur uit de veren, en om negen uur waren we al op weg naar My Hometown, want we gingen met Tante en hond Kaatje wandelen op de Wezemaalse berg. Naar het schijnt is Limburg, hét bloesemland bij uitstek, tijdens de lente overbevolkt door toeristen, vandaar dat ik mijn zinnen had gezet op de bloesem van de appel- en perenboomgaarden in dit natuurgebied dat bovendien vlak bij huis is. Er was daar geen volk, maar wel een prachtig uitzicht en een heerlijke bloesemgeur, want de appels stonden in volle bloei. De Moedermeulen was nog dicht dus gingen we na afloop van onze stevige wandeling iets drinken Bij Boeres, aan de kerk in Wezemaal.

Op naar huis, omkleden en de fiets op, weer naar Gasthuisberg, waar we Tante, mijn grootouders en Mommie kwamen aflossen aan Zus’ bed. Oma had taart meegebracht (van het verjaardagsfeestje van neefje Smurf de avond voordien) die we met smaak opaten. We deden een wandelingetje met Zus op de gang maar ze had nog steeds last van duizelingen – men vermoedt toch een lichte hersenschudding.

We sloten het weekend af met tv kijken, waar ik bloggen aan toevoegde want hey, dat is soms bijna een fulltime job

Wij mogen overal maar één keer komen.

Zus moest van ‘t weekend optreden met haar dansvereniging. Denk: belachelijk verklede volwassenen, te dikke kinderen in te strakke, nietsverhullende kleren gewurmd, ongemakkelijke stoelen voor het publiek. Het niveau op dit soort optredens loopt uiteen van er totaal niks van terechtbrengen, tot echt wedstrijdmateriaal. Van die laatste was er één groepje en dus ook maar één dansje, en van die eerste waren er helaas veel te veel maar die soort is het populairst aangezien alle ooms en tantes, grootouders en ouders hun kind willen zien schitteren ook al is hij/zij uit de maat en mag nu al duidelijk blijken dat-ie ‘t nooit zal halen in So you think you can dance.

Mijn zus danst al zolang als ik mij kan herinneren, de laatste jaren bij deze vereniging, en vraag me niet welke stijl het is, alleszins geen cheerleading of ballet of ballroom, méér ken ik daar niet van. Meestal wordt zij bij het optreden achteraan opgesteld omdat ze door de stress en het licht wel eens last heeft van haar epilepsie en soms niet goed kan volgen, en keek ik meer naar de andere dansers die een beter niveau haalden.

Dit keer schitterde ze echter vooraan. 

Ik ben nog nooit (zo) trots geweest op mijn kleine zus! Je zag echt dat ze zich amuseerde. Een paar lesgeefsters hadden achteraf blijkbaar voorgesteld om mee te doen met de wedstrijdgroep, stel je voor, binnenkort mijn zus in glitterpakje op één of andere nationale beker! (Misschien loop ik te veel op de zaken vooruit, maar een mens mag dromen, toch.)

Waar ik het eigenlijk over wou hebben: het wijnincident.

De bedoeling van dit soort optredens, naast uiteraard het bewijs voor de ouders dat hun kinderen effectief iets doen tijdens de les, is geld inzamelen. Door middel van een tombola, en het aanbieden van een hapje en een drankje. Aangezien we maar net op tijd binnen waren, wachtten we één of ander kleuternummer af om weg te glippen naar de bar. (We zaten gelukkig langs de zijkant zodat we niemand stoorden behalve de mensen direct achter ons.)
Zus had kaartjes gekocht met Tantes geld, en we bestelden drie witte wijntjes. Nadat die zorgvuldig ergens achter de schermen waren ingevuld, bleek dat onze bonnetjes de verkeerde kleur hadden. Of we die dan even konden ruilen voor de juiste kleur? Volgens de man achter de bar – die verkleed was in iets ondefinieerbaars met groen – geen probleem, maar het kassameisje zei eenvoudigweg “neen” toen we bij haar stonden: we moesten er maar nieuwe kopen.
Blijkbaar wordt er bij het aankopen altijd gevraagd waarvoor je de bonnetjes nodig hebt – wel, bij ons hadden ze dat niet gedaan. Ten tweede had de barjongen éérst onze kaartjes moeten vragen vooraleer de drank uit te schenken.

Mommie, wiens irritatie intussen hoog was opgelopen, nam het heft en de foute bonnetjes in handen en ging van haar oren maken bij het kassameisje, dat echter voet bij stuk hield. Mijn zus werd kleiner en kleiner op haar stoel en ook ik wilde graag doen alsof ik onze moeder niet kende.

Die kwam even later onverrichter zake terug naar haar plek gestampt, op haar tenen getrapt door de onverzettelijkheid van het kassameisje. 

Vanuit onze ooghoeken zagen we kassameisje en groen verklede barman discussiëren, tot uiteindelijk de man op ons afkwam en meedeelde dat we, mits oplegging van 2 euro, onze drie wijntjes mochten meenemen. Eindelijk bekeerd tot de redelijkheid, dus. Wijntjes afgehaald en twee euro aangeboden aan het kassameisje, die het geld echter weigerde dus hebben we onze drie wijntjes aan de prijs van drie watertjes gekregen. Ook goed.

Een tombola hebben we alleszins niet gekocht, tsss, moesten ze maar wat klantvriendelijker worden.

Na afloop van het optreden gingen we met z’n vieren iets drinken in de brasserie naast de zaal, waar ik me liet verleiden tot een dame blanche met chocoladesaus (helaas overduidelijk uit een flesje) en lekker ijs, en een verse muntthee. Daar hebben we ons nog redelijk goed gedragen – tussen de lachbuien door.

Ik ben niet zeker of Zus ons volgend jaar nog zal uitnodigen om te komen kijken, maar als ze ooit meedoet aan een wedstrijd, zal ik op de eerste rij zitten!!

Beveiligd: Goedkeuring

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

[week/end] Van diploma’s en inrichting

Het was een afwisselende maar vooral moordend drukke week. Op het werk moest er veel af voor ik van een week vakantie kon genieten.

Dinsdag had ik een date met de Ladies & aanhangsels in Mechelen, maar ik moest echt doorwerken waardoor ik dit keer heb moeten overslagen. Jammer!!

Woensdag moest ik ‘s morgens in verband met dit op onderzoek en de uitslag was helemaal positief, de zon scheen en kortom ik was in een happy mood! De rest van de dag werkte ik van thuis uit. Het lief had een aantal afspraken met banken voor onze lening, ik ging mee naar die met mijn bank maar dat is qua rentevoet veruit de duurste dus ik vrees dat ik na vijfentwintig jaar van bank ga moeten veranderen en voor de autist in mij is dat niet zo evident. Het thuiswerken met zicht op het koppel eksters en de blauwe lucht werkte nogal motiverend, dat moet gezegd!

Donderdag was het hurry hurry hurry want na het werk moest ik naar Brussel om daar samen met het lief een trein te nemen naar Antwerpen voor zijn diploma-uitreiking. (For the record: hij is in september al afgestudeerd hoor.) We hadden net tijd om snelsnel een Big Mac menu binnen te steken en dan met de ketchup uiteraard op mijn panty’s ons naar de school te haasten. Daar werden we opgesplitst want de ‘promovandi’ moesten allemaal samenzitten, maar Maa was er ook dus had ik gezelschap. Na twee uur gebabbel, presentaties enfin de gebruikelijke slaapverwekkende blabla op de harde houten zitjes van de aula, mochten we eindelijk door naar de receptie. Hapjes, cava en een paar bekende gezichten, die me deden beseffen dat voor iedereen die ik in het verleden eigenlijk vooral zat heb gezien de tijd is doorgegaan, ze zijn volwassen geworden en dat is het lief ook.
We namen de laatste trein naar Leuven waar we verder moesten met een taxi want bussen reden er intussen niet meer.

Vrijdagavond was nog drukker. Na een klein beetje overwerken moest er thuis gekookt worden en een weekmenu voor de komende vier weken plus een boodschappenlijstje in elkaar gebokst worden. Gelukkig was het lief ook pas om acht uur thuis en raakte alles af zodat we meteen naar de Colruyt konden vertrekken. De paasei-afdeling was helaas al geplunderd… We hebben nog net een zak witte eitjes kunnen meepikken. De dag nadien herinnerde ik me plots dat ik aan het begin van de Vasten twee zakken had verstopt, van mijn favorietste smaak, dus ik kom nog wel even toe!
Pas tegen tien uur konden we ontspannen in de zetel ploffen met The Voice…

Zaterdag vormde het uitje naar His Hometown het hoogtepunt van de dag. Eerst langs de Mediamarkt voor een paar cd’s en dan naar deBomma om naar de meubels te gaan kijken die zij op overschot heeft. Een gigantische kleerkast die hopelijk in de berging zal passen, een koppel tafellampen, een paar leuke decoratietafeltjes, enfin we kunnen ons appartement er best mee vullen! Daarna gingen we met z’n allen eten bij Maa thuis, de kinderen waren er ook en het hoofdonderwerp was zoals altijd ons appartement.

Zondag paasfeest bij mijn familie naar jaarlijkse traditie met verse kip en als dessert chantillyroom, één van oma’s lekkernijen waarvan ik haar het recept al een keer ontfutseld heb maar bij haar smaakt het toch altijd lekkerder. Ik denk dat er vijf minuten gesproken is over het appartement; ik was begonnen over mijn droomboekenkast maar toen kwam nichtje Kitty ertussen en daarna werd er niet over doorgegaan. Als mijn ouders maar half zo enthousiast waren als de schoonfamilie!

Ik was alleszins dolblij zondagavond dat ik de dag erna niet moest gaan werken…

Hopelijk hebben jullie ook genoten van het Paasweekend?!