Ik schrijf al sinds mijn tienerjaren, toendertijd om de storm van gevoelens aan banden te leggen, als uitlaatklep. Uren, dagen, weken aan één stuk kon ik me verliezen in het schrijven; als ik niet achter mijn computer zat te typen dan ging het verhaal in mijn hoofd verder, tijdens de les, op de fiets, op de trein, in de auto, voor ik ging slapen, als ik opstond. Ik noemde zo’n rush heel mooi “de Schrijfkriebels”, ze namen me volledig over tot ik had geschreven wat ik moest schrijven, ik liet me door hen leiden en wist nooit waarheen de weg ging gaan, laat staan hoe het ging aflopen.
Van al die ‘stories’ zoals ik mijn baby’s placht te noemen – u zal mij het woord ‘boek’ of ‘manuscript’ nooit in de mond horen nemen, die naam zijn de verhalen volgens mij niet waard, zeker naast mijn grote idool Isabel Allende lijken mijn schrijfsels meer op stationsromannetjes – zijn er slechts drie die mij nu nog zo na aan het hart liggen dat ik ze de afgelopen jaren ben blijven herlezen en herwerken: eentje over mijn kindertijd, eentje over mijn Intersoc-tijd en eentje over mijn tienerjaren (dat het meest verzonnen is van allemaal). Meteen ook de drie grootste en belangrijkste periodes van mijn leven tot nu toe.
Als ‘schrijfster’ – ook dat vind ik een te schoon woord – heb ik een hekel aan melige happy endings. Als lezer daarentegen kan ik razend worden op schrijvers die hun boek slecht laten eindigen, alstublieft zeg, dagen erna ben ik daar nog niet goed van. Begrijpe wie begrijpe kan.
De afgelopen dagen ben ik ondergedoken in mijn Intersoc-verhaal, dat toen ik het in 2008 schreef, moest dienen als afsluiting van één van de belangrijkste periodes in mijn leven en zo’n beetje drie jaar van Intersocervaringen samenvat hoewel het verhaal zelf compleet is verzonnen (dat spreekt). Ik heb het voor de 586ste keer nagelezen en beslist om het einde definitief te schrappen en helemaal opnieuw te schrijven.
Met dank aan Alice trouwens… zij heeft me ertoe aan gezet om de draad voor de 586ste nog eens op te pakken, en met succes. ‘t Is echt gedaan, nu. Voor het eerst heb ik het gevoel dat het ‘af’ is. Dat ik klaar ben om mijn teergeliefde personages af te geven – Lie de verlegen Receptioniste, Vincent de stoere Magazijnier, Olivier de knappe Barman, Jaak en Kris de Huismeesters, Jasmijn de redster in nood, Aurora de overspelige beste vriendin, Thomas de trouwe collega, Nigel de Queen met al zijn onderdanen, en de Jungfrau als zij die alles weet en alles overschouwt.
Wat nu? Eén van mijn 101 voornemens voor de komende jaren is immers om één van mijn ‘stories’ op te sturen naar uitgeverijen. Maar hoe begin je daaraan?
Als je wil kan ik u wat adressen geven. Ik ben namelijk voor mijn boek (aaaaahh nu geef je mij wel een slecht gevoel dat ik het wel boek durf noemen) al wat research aan het doen om het effectief op te sturen. Heb adressen klaarliggen. Je kan het ook in eigen beheer uitgeven. Heb ik ook een adres van liggen.
Graag gedaan trouwens dat ik je terug aan het schrijven heb gebracht.
En gezien jij mijn testlezer bent, mag ik dan de jouwe worden?
PS: je beseft dat mijn boek een happy ending krijgt he.
Jouw boek MOET ook een happy ending krijgen he!!! Ik lees niks liever
Ik ben eens zo’n website tegengekomen waar je je boek kan ‘publiceren’ onder verschillende formules, en iedereen die geïnteresseerd was kon het dan daar aankopen….. Als geen enkele uitgever het wil, denk ik dat het ik zelf laat drukken ja
Je mag die lijst altijd eens doorsturen ja… Heb zelf ook al eens rondgekeken maar ik geef toe dat ik kweetni hoeveel schrik heb !!!
Ge moet denken zoals ik 99% krijg ik een neen. Maar er is 1% dat het een ja is. En is het een neen.. no problem, ik schrijf vooral voor mezelf.
Ik mail je de adresjes door.
Ik schrijf ook voor mezelf maar het zou zo leuk zijn als je bevestiging van iemand krijgt dat ‘t wel goed is he?
Bedankt, ik wacht in spanning op je mail
Ik ben ook eens aan een boek begonnen, maar t had geen happy ending en dan nog een ander boek ook, een jeugdboek over de kinderen van ouarzazate, over de filmploegen in Marokka en hoe heel ouarzazate daar mee meeleeft. Enfin, allemaal verloren gegaan, ergens voor de tijd van computers, en sindsdien niet herbegonnen. Bloggen lijkt me het leukst, allemaal korte stukjes, elke dag gewoon herbeginnen; En ik heb eerlijk niet meer de concentratie om heel veel te onthouden, dus ik vrees dat er wel fouten in het boek zouden zitten. Ik ben er wel fier op dat ik een stukje mocht schrijven, over mijn ervaringen van het dadipark van vroeger. Dat komt integraal in een boek dat iemand schrijft en zo heb ik toch een klein deeltje van een boek geschreven.
groetjes
O dat is inderdaad wel leuk, een verhaaltje van jezelf in een boek zien verschijnen! En bloggen is ook een vorm van ‘schrijven’, zijt maar zeker, en er zit veel meer vrijheid in dan bij een boek, zo is dat.
Ik heb op de boekenbeurs kennis genomen met een schrijfster uit mijn buurt. Heb daar toch even mee zitten praten. Ze vertelde me en dat is niet om je te ontmoedigen, dat uitgeverijen maar 2 op 1000 inzendingen worden gepubliceerd. Je moet natuurlijk meerdere uitgeverijen aanspreken, dus dat verhoogd je kans. Lauradenkt heeft laatst haar eigen boek in eigen beheer uitgegeven, dacht ik.
Persoonlijk vind ik een open einde het mooiste om een boek te laten eindigen. Als je meerdere proeflezers nodig hebt, ik stel mij kandidaat. (moet ik daarvoor mijn cv opsturen waarna een interview zal volgen?)
Nee je ontmoedigt me niet Hans, ik was me daar al van bewust! Vandaar dat ik om te beginnen al niet veel zin heb om geld uit te geven aan het uitprinten van het verhaal, en dan meestal nog eens in minstens twee exemplaren voor elke uitgeverij…. Ik vind het ook leuk om mijn verhalen ‘open’ te laten eindigen, als lezer heb ik ook daar een bloedhekel aan
Ik durf het eigenlijk door niemand te laten lezen die ik ken! Zelfs mijn vriend heeft nog niet ‘de eer’ gehad! Maar ik hou je open sollicitatie in overweging
Uitprinten moet bijna nergens mail is bijna allemaal per mail in PDF formaat te doen.
Ah da’s dan verschillend tegenover wat ik ooit heb opgezocht… 10 jaar geleden !
LOL, LJ tien jaar geleden brachten postduiven de post als ik het mij goed herinner
Haha ja
amai tof! Ik denk dat veel mensen ooit wel eens aan een boek beginnen, en het nooit afwerken. Leuk dat jouw verhaal nu eindelijk af is en dat je nu echt tevreden bent met de verhaallijn.
Tevreden is een groot woord
Ik heb nog maar net het vertelstandpunt van ‘ik’ naar ‘zij’ gewijzigd en ik verwacht van mezelf dat ik zoiets over een jaar alweer zou kunnen omgooien! Ik raak nogal snel iets beu dus wie weet herschrijf ik het zelfs gewoon helemaal :p
mijn broer brengt volgende zomer zijn eerste roman uit bij de arbeiderspers (amsterdam). Dus er is altijd, altijd een kans!
O! Dank je voor het hart onder de riem!
Ik heb volgens mij info over het uitgeven van een boek gevonden op de boekenbeurs. Zal het straks eens zoeken en je doormailen. Moest ik het vergeten, geef dan eventjes een seintje.
eigenlijk was een boek schrijven één van mijn eerste doelen toen de pc ons huis binnen kwam. Het is er nooit van gekomen…
Je maakt ons wel benieuwd naar je schrijfsels hoor!
Wat knap om een boek te schrijven! Door de tips van Alice weet je nu alvast hoe er aan te beginnen, doen zou ik zeggen. Een nee heb je en een ja kan je krijgen.
Oh, nu ben ik echt jaloers op jou!
Ik wou altijd al ‘boeken’ schrijven, iets schrijven dat uitgegeven kon woorden maar daar was ik niet goed genoeg in dus werd het maar een weblog met ‘verhalen’.
Op de boekenbeurs was er een stand waar je je boek kon laten uitgeven… en door te googlen heb ik het teruggevonden: http://www.unibook.com/nl/mijn-boek-publiceren?gclid=CLW5yZqL7q0CFdQTfAod-h1n6g Ben je hier iets mee?
O bedankt! Tita zei er ook al iets van! Ik ga dat ne keer outchecken se.
Wie niet waagt … Succes ermee!
Ik heb er geen idee van, maar ik wens je er enorm veel succes mee! Zelf kwam ik nog niet verder dan enige inleidingen die een stille dood stierven nog voor het verhaal was begonnen. Later, als ik groot ben
Ik mail u trouwens dit weekend de uitgeverijen door!
Gewoon opsturen, je wordt afgewezen, dat duurt eindeloos en opeens is daar iemand die het wel oppikt, idealiter. Schrijven, echt schrijven, is zeer moeilijk, En nooit jezelf met Allende vergelijken, dan stop je direct, zo zal het nooit worden haha. Succes, ik hou van dromen die ooit misschien uitkomen.
Bedankt!!!
Echt serieus doen!! Er zijn veel uitgeverijen die dit soort dingen op de markt willen brengen. Doe eens een search op Google
Succes ermee!
Waw, een heel boek of wat? Succes ermee! Ik stel me bij deze kandidaat als proeflezer, mocht je daar nood aan hebben.
Pingback: 101 dingen – update | LJ
Pingback: I want to see mountains again, mountains! | LJ