Flinterdunne irritaties

Wat is dat toch met “flinterdun gesneden hespenworst”?

Is de gedachte erachter, dat je dan minder vlees op je boterham legt, en daardoor zogezegd gezonder eet?
Want ik – zoals u weet, hou ik nogal van eten – heb graag een rijkelijk belegd boke. Brood met een “flinterdun sneetje” hespenworst is not done; dan kan je er evengoed niks tussenleggen want ‘t enige wat je dan proeft, is brood. Met of zonder een dikke laag boter. Met of zonder harde of net te zachte korsten. Met of zonder vieze zonnebloempitten (jeugdtrauma).
Maar geen “flinterdun velletje” worst hoor, nee daar proeven mijn verwende smaakpapillen niks van.

Dus wat doe ik?
Ik leg extra velletjes bovenop de aanvaarde maximum-2-per-boke-standaard. In feite beleg ik mijn boterham zelfs dikker dan vroeger, omdat zo’n pakske binnen de 3 dagen op moet of anders wordt het slecht, en 150g vlees krijg ik, in mijn uppie, volgens de aanvaarde standaard niet op drie lunchen opgegeten. Dus omdat het pakske op moet, en omdat het zo’n dunne velletjes zijn, gebruik ik wel zeker vier of vijf velletjes per snee brood.
Schandalig, I know.

Om mijn ergernis over deze flinterdunne sneetjes hespenworst nog te vergroten, zijn deze in Dendelheis zelfs goedkoper dan hun dikkere broertjes want: “20 % gratis”.

En om mijn frustraties ‘s morgensvroeg, net uit bed en verplicht om mijn lunchpakketje voor die middag klaar te maken (of anders moet ik zo’n veel te duur en veel te vettig belegd broodje gaan halen op den hoek waar ge dan ook nog eens een half uur moogt aanschuiven als ge niet vóór openingstijd al aan de deur staat te drummen met de andere hongerigen van het industrieterrein), tot het punt te brengen waarop ik ga knarsetanden en mijn geduld verlies en het pakje beleg door de kamer wil slingeren, liggen die flinterdunne velletjes niet netjes gerangschikt of op een handig stapeltje zoals hun dikkere broertjes, neen!
Ze worden schijnbaar lukraak (maar te nonchalant om niet op de één of andere manier beredeneerd te zijn, zoals met van die onzichtbare gel voor net-uit-bed-kapsels) in groepjes geplooid en aan elkaar gekleefd in het bakje gestopt, zodat je niet anders kán dan er elke keer vier of vijf te veel uit te halen, zodat je boterham vanzelf overbelegd raakt.

Ah, dan is het een verkoopsstunt! Ze zijn flinterdun gesneden, dus méér sneetjes in een pakje, wat de naïeve klant doet geloven dat hij minder op z’n brood moet leggen en dus langer doet met een pakje van 150 g flinterdun gesneden dan met eenzelfde hoeveelheid normaal gesneden hespenworst…

Zucht.

Misschien eet ik vanaf nu beter gewoon altijd choco.
(But then again, ik haat het als de chocpoto bijna leeg is en zijn einde nadert en je door zijn irritante glazen vorm die maar niet wil moven en meeplooien, de choco mespuntje per mespuntje eruit moet vissen, terwijl je met de resterende inhoud nog wel een half brood kan besmeren dus kan je het toch moeilijk zomaar weggooien?)

Lang leve paschka, en salami met Hollandse kaas en een beetje mayonaise.