New Year’s dinner

‘t Was afgelopen vrijdag weer zover: het jaarlijkse nieuwjaarsdiner van De Heuvel in een sjiek restaurant in het Leuvense. Ge weet ik en sociaal doen dat gaat doorgaans niet goed samen dus ik ging expres wat later – al kostte dat mij enorm veel moeite want daardoor werd ik nog zenuwachtiger, maar zo hoefde ik maar een kwartier mijn best te doen om een gesprek aan te knopen en bij een groepje te ‘horen’. Met het nadeel dat ik maar 2 hapjes heb gekregen, zeg.

Aan tafel de tofste collega’s opgezocht, met name Er en Cé en Jé en nog een paar, we hadden een ronde tafel méér dan vorig jaar, vier stuks nu al, wat ons er nog maar eens met onze neus op drukt dat De Heuvel fors blijft groeien en da’s wel fijn. Volgend jaar op naar vijf tafels?!

Het eten was verdorie lekker, eerst Sint-Jacobsnootjes met gebriseerd spek, wat is me dat voor een lekkernij, zo zacht krijg ik mijn spek alleszins nooit gebakken! Het hoofdgerecht was varkenshaasje met schorseneren en kroketjes, als dessert een triootje met witte! chocolade! mousse!, crème brulée en een bolletje vanilleijs met een krokant koekje. 

Aan de sterkedrank geraakten we niet meer, om elf uur pakten we ons boeltje en ondanks mijn goede voornemen – zaterdag vroeg opstaan om naar de kringloopwinkel en De Slegte te gaan om eindelijk van die rommel af te raken - liet ik me makkelijk overhalen om nog even het nachtleven in te duiken, dit keer was ik niet de enige met de fiets en werd ik zodoende vergezeld door Ka, Bé en Er, wat ons naar aloude traditie naar de Rodins bracht, achterin was er plek voor ons groepje (nog zowat de helft van alle collega’s) en dankzij de paar glazen wijn tijdens het eten en de glazen wijn die in het café nog volgden, ja dat heb ik wel nodig als ik uitga want anders sta ik als een zoutzuil langs de kant, voelde ik me franker en vrijer dan ooit, heerlijk dat gevoel!

Ik moet toegeven die laatste uren in het café zijn wat vager. Daar moet de alcohol wel iets mee te maken hebben. Ik weet nog dat ik een goed gesprek heb gehad met Cé, in het begin toen de muziek nog stiller en het licht nog feller was. Dat ik intussen wijn bleef drinken en toen die op was, dat ik een aantal slokken van Bé’s Duvel pikte. Dat er lekkere snoepjes bij de toiletmadam lagen, wat ook wel mocht voor 0,50 euro en toiletten zonder toiletpapier. Dat ‘The big bad woolf’ echt wel een graaf nummer is en nog graver klinkt als het met ‘off with your head’ wordt gemixt. Dat ‘Sex on fire’ nog steeds een zalig nummer is en dat ik mijn lief op dat moment miste, dat ik hem smeekte om te komen maar dat hij flink nee zei, want hij moest studeren. Dat ik om de één of andere reden de kraagjes van het hemd van alle mannelijke collega’s omhoog wou zien, wie is daar in godsnaam mee begonnen? Dat Té als wraak met één simpele handbeweging zowel mijn als Margella’s bh openknipte. Dat ik hem zelf niet dichtkreeg en Er mij toen geholpen heeft (thankgod voor korte mouwen). Op een bepaald moment zag ik Jé met drie pintjes, waar ik er eentje van inpikte, ik, LJ die nooit bier drinkt behalve Duvel of kriek, Stella is me te bitter maar ik had dorst, en Jé dreigde het terug te nemen als zijn eigen pintje op was dus zorgde ik ervoor even snel te drinken als hij. Dat dat eigenlijk een beetje te snel voor me was. Dat ik daarna zo duizelig was dat ik een tijdje moest gaan zitten. Dat ik niet kon blijven zitten omdat de muziek zo leuk was. Dat ik het lief smeekte om me te komen halen. Dat het zo leuk was dat ik niet naar huis wou. Dat ik rond vier uur toch maar naar huis ging toen er van café werd gewisseld en het lief boos was omdat ik nog altijd niet thuis, bij hem in bed lag. Dat Er mij veilig naar huis heeft geloodst.

Dat het verdorie een superfijne avond was. Dat ik mij de ganse zaterdag misselijk heb gevoeld – hoezo kater? Dat ik na één avondje uit een week lang moet herstellen. Dat ik mij afvraag hoe ik in ‘s hemelsnaam een ganse week après-skiën ga overleven met de collega’s. Dat ik dus dringend moet oefenen.

Dat ik oud word.