Hyacintenallergie

Het lief is allergisch voor stof, pollen, honden, katten en waarschijnlijk voor elk ander harig huisdier dat ge u kunt inbeelden.

Ik ben allergisch voor sneeuw en eieren maar dat is het dan ook. Ik stak als kind mijn neus graag tussen de vacht van Loen de hond; haar typische hondengeur kan ik me nu nog zo voor de geest halen. (Al moet ik zeggen dat hondengeur die in het huis van de Bomma hangt, zelfs mijn neus doet opkrullen…) Maar kom, ten huize LJ zal u dus geen huisdieren terugvinden later. Daar heb ik me al bij neergelegd en daar gaat deze post dan ook niet over.

Twee jaar geleden werkte ik nog in het Braggelhotel en dat had een vaste bloemist, die wekelijks nieuwe stukjes bracht om bar, receptie en eetzaal mee op te fleuren. In de late winterperiode waren dat steevast hyacinten – en niet één of twee bolletjes, maar bakken vol. Heel mooie bloemen en ik heb ze altijd graag gezien, buiten verspreiden ze dan ook een lekker zoete geur, meegedragen door de wind. Zet dat binnen en ge riekt, denkt, ziet, ademt, voelt enkel hyacint. De gevoelige zenuwpjes en zintuigen van een HSP crashen dan finaal.
De grootste potten stonden bovendien in de lobby en één op de balie, die heb ik uit miserie tijdens mijn shift in de kast opgeborgen met het risico om de intolerante woede van mijn baas te moeten trotseren maar dat kon mij niks schelen want mijn ogen jeukten en zwollen op, mijn neus weigerde dienst en op den duur was ik gewoonweg ziek en moest ik me naar het werk en die immense stank slepen. Zeker als de bloemen al een paar dagen openstonden en langzaam verwelkten, dan werd de geur nog pertinenter en zwaarder.

Met Teamo’s verjaardagsfeestje twee weken geleden bracht de Bomma, die natuurlijk niets weet van deze allergie dus haar treft zeker geen schuld, een mooi potje mee met daarin drie bloembollen die gauw beloofden te zullen gaan bloeien. Ik gaf ze met opzet geen water, hopend ze zo stilletjes te kunnen laten sterven. (In navolging van de andere kamerplanten… Ik heb nu eenmaal géén groene vingers.)
Toen wij na een weekendje in His Hometown thuiskwamen en de deur van ons appartement open deden, rook ik het meteen: de hyacinten waren, ondanks de slechte zorgen, opengegaan! Ik kreeg het in eerste instantie niet over mijn hart om ze buiten, in de vrieskou te zwieren, en sloot ze op in de living maar toen ook het lief begon te niezen en te hoesten (en dit tot de volgende ochtend volhield) heb ik van mijn hart een steen moeten maken… Hopelijk zorgt dit niet voor slecht karma en wordt mijn evil daad in een volgend leven niet gewroken door een bloemenleger. Ofzo.

Geef mij voor binnenshuis maar geurloze bloemen. Dan weet ge dat hé, voor als ge ooit eens op bezoek zou komen.