“I couldn’t care less”, mijn nieuwe levensmotto, sinds de dingen in mijn leven zo fantastisch hun gangetje gaan.
Zeus komt vijf minuten aan de balie staan om ons te verbieden nog met Iuno te praten, om te klagen over vetvlekken op de receptiedeur die alleen maar door de receptionisten gemaakt kunnen zijn en om ons te waarschuwen voor verwittigingen daaromtrent die zullen volgen? – I couldn’t care less.
Het barpersoneel mag niet meer babbelen met het receptiepersoneel? – I couldn’t care less.
Ik krijg mijn verlof volgende week niet? – I couldn’t care less.
Een derde verwittiging in de bus? – I couldn’t care less.
De film met George Clooney was niet zo leuk als hij leek? – I couldn’t care less.
Mijn superschattige narcisjes beginnen te bloeien? – I couldn’t care less.
Mijn kot is nog nooit zo proper geweest? – I couldn’t care less.
Ik moet 6 dagen op rij werken omdat er een collega is ziekgevallen? – I couldn’t care less.
De uurrooster van de eerste 2 weken van februari valt heel goed mee? – I couldn’t care less.
Ik zie Teamo tegenwoordig dagen niet, en we hebben elkaar voor de moment ook niet veel te vertellen aangezien er in beider levens niet veel gebeurt? – I couldn’t care less.
Het regent? Mijn bus is te laat? Mijn trein heeft vertraging? Een gast komt zagen over zijn kamer? Ik heb koppijn? Ik slaap slecht? Ik droom teveel? Ik heb zoveel stress dat mijn lijf er pijn van doet? – I couldn’t care less.
“I couldn’t care less” is het masker waarachter ik mij verberg, waardoor ik mij groot kan houden in die boze buitenwereld, maar vanbinnen sterf ik. Nee, ik ben niet gelukkig; verre van.
Nog 27 eindeloze werkdagen te gaan.
