Sneeuwallergie

Ja ons LJ is ziek. Neus dicht, hoofd gonst, oren kraken, smaakpapillen in staking; culinaire hoogstandjes op ‘t kerstdiner zullen niet nodg zijn voor mij.

Het begon met serieuze keelpijn op de dag nadat de sneeuw chaos heeft doen losbarsten in het ganse land. Bij de tweede sneeuwgolf wist ik: er is geen ontsnappen meer aan. Slapeloze nachten door de droge lucht in mijn kamer, ‘s morgens eerst een half uur in waterdamp staan voor mijn neus ook maar één krimp geeft, de hele dag met een rood geschuurde en opgezwollen neus rondlopen, vuilbakken vol propjes zakdoeken… I hate this time of the year.

Terugkijkend op mijn verleden kan ik niet anders dan opmerken dat mijn zwaarste verkoudheden altijd samen met de sneeuw vallen. Skigebieden (Valmeinier 2007, Zinal 2008 én 2009) lokken spontaan naar bronchit neigende hoestbuien en snottervallingen uit. Dan kan ik toch niet anders dan concluderen dat ik allergisch ben aan sneeuw?!

Gelukkig regent het intussen al weer. Vocht! Wég met de vieze sneeuwprut! Maar waarom gaat mijn neus dan niet open? Waarom doet ademen nog steeds pijn aan mijn luchtpijp? Waarom klinkt mijn stem zo vreselijk lelijk nasaal? Waarom zwermen de microben rond mij, zodat mensen in een boogje om me heen lopen?

Zucht.