Verjaardagsweekend

Het begon allemaal op vrijdag, 18 september. Bijna 4 jaar na de feiten ontmoette ik ex-beste vriendin Boontje bij Fonsie. Uit de wind, benen in het schriele herfstzonnetje, vertelden we elkaar over de afgelopen jaren, hoe onze levens zijn gevorderd, hoe we het er vanaf hebben gebracht, waar we werken, hoe het met die en die gemeenschappelijke kennissen is. Een beetje pijnlijk toen het over de andere Ladies ging, die ook alle contact met Boontje hadden verbroken, maar met wie ik nog weleens wil optrekken. Maar na meer dan drie uur babbelen kwamen we tot dezelfde conclusie: dat we geen van beiden echt snappen hoe het ooit zo drastisch heeft kunnen eindigen en dat het tussen ons niet meer is, en nooit meer zal zijn zoals vroeger. Of er nog een date zal volgen, is nu de vraag; hoe dan ook moet ik haar nog mijn drankjes terugbetalen want als een kip zonder kop heb ik het huis verlaten zonder portemonnee – of gsm, waardoor ik ook nog een terrasje met m’n ouders ben misgelopen, maar kom, het was een zéér fijne middag!

Hierna begonnen aan de werkzaamheden voor het geplande feestje van die avond. Rugzak vol drank, fietstassen vol fruit, chocolade en room in de frigo, let’s go! Teamo en Zus kwamen helpen, tafels verplaatsen, stoelen uit de gemeenschappelijke keuken smokkelen, vlaggetjes aan de deur en de trapleuning hangen… Het huis was leeg dus blij toe, hoefden we ons bij niemand te verontschuldigen voor de eventueel veroorzaakte overlast. Eén voor één druppelden de Ladies binnen, ze waren er allemaal, het stak wel even: als die ruzie met Boontje er niet was geweest, dan waren we vanavond, voor het eerst sinds het zesde middelbaar, met ons zevenen samen geweest, the Magnificent Seven herenigd… Maar ik voelde me oprecht blij met al mijn vriendinnetjes om me heen, chocoladefondue en een glaasje wijn, feestmuziek en het was gezellig, dit moeten we echt vaker doen, zo samenkomen en bijpraten. (Niet constant samenzitten met enkel Athena en Afrodite, want die praten enkel nog over hun eigen problemen en lijken geen oog te hebben voor de rest van de wereld en al het moois van het leven!)
Toen onze buikjes rond waren, met een deel van het groepje naar “downtown city downtown” – om het op z’n Buiten de Zones te zeggen – afgezakt en een paar uurtjes gedanst, niet te lang want Teamo was doodmoe na een week hard werken, dus op tijd ons bedje in.

‘s Zaterdags tegen de middag opgestaan en met de trein naar Oostende, waarschijnlijk voor ‘t laatst dit jaar met een zomerjurkje aan, een frietje eten tussen de viskraampjes, op blote voeten over het strand, de houten pier op en in het koude zeewater, terrasje doen, door de winkelstraat slenteren, een kookboek kopen en terug naar huis. Om negen uur hadden we een reservatie in een Zwitsers restaurantje, kaasfondue, o heerlijk, chocomousse toe en een glaasje champagne van de zaakvoerder voor mijn verjaardag.

Zondag opnieuw heerlijk uitslapen, tijd voor elkaar, tegen twee uur naar het centrum gepeddeld voor de prestigieuze parade ter ere van de opening van ons nieuwe museum: reuzerode giraffen, gouden olifanten en brandende hoepels, eenwielers, steltlopers, kanonnen en fanfares, het was nogal de moeite! (Paar leuke fotootjes genomen, verlang toch naar een serieuze kodak, het type dat 500 € kost… Misschien post ik binnenkort nog weleens iets op mijn fotoblogje.) Terrasje met m’n ouders, terug naar m’n kot en samen koken, zo gezellig, samen de afwas en toen was het tijd voor hem om naar huis te gaan.

Nu twee daagjes werken dan dan heb ik 3 dagen vrij, heb ik tijd om te bedenken wat ik van plan ben te gaan doen, tegen het weekend verwacht ik de uurrooster voor oktober dus dan moet mijn ontslagbrief gereed zijn, ik laat niet meer met mijn voeten rammelen, ik wil kunnen genieten van mijn weekends zonder te moeten denken “damn nu moet ik drie of vier weken wachten voor ik weer zo’n leuke tijd kan hebben”.

We werken om te leven, en niet omgekeerd.

About these ads