De Instagramgewijze week – 12

Zaterdag was het lief zijn ochtendhumeur erger als anders – nu ja, hij kan er écht niet tegen als hij in het weekend verplicht moet opstaan, dan houdt hij namelijk z’n bijslaapmomenten omdat hij door de week maar vijf à zes uur per nacht slaapt. Zijn T-shirt kon niet toepasselijker.

14502778320_d9b9505dba_o

Na veel gedoe konden we toch op wandeling vertrekken. Ja, het ging weer over de dertig graden worden vandaag en ja, het was nu al 25 graden, maar nee ik ging me niet laten tegenhouden. Zonnecrème, een petje en veel water, en we konden gaan. Het werd een mooie toer, wel weer hier in de omgeving om geen tijd te verliezen met eerst ergens naartoe te rijden, maar er was genoeg afwisseling tussen bos en veld, en veel bergop & bergaf. Dat er weinig zuurstof in de lucht zat, merkte ik meteen, want op een steil stukje bergop stak mijn inspanningsastma de kop op en moest ik even naar adem happen. (Dat belooft voor in Zwitserland.)
We haalden zo toch nog 11 km op twee uur tijd en waren zo voor de ergste hitte weer thuis.

14689178872_dc8c86a228_o

Na een frisse douche en boodschappen op de markt ploften we op een terrasje, waar er alleszins meer lucht was dan in ons appartement, al was het er nog altijd niet veel frisser. De Oude Markt was uitgestorven, behalve de tafeltjes in de schaduw was alles leeg. Het lief keek naar de Tour en ik las een boek. Eigenlijk: meer moet dat niet zijn.

14667072666_f825528e47_o

De rest van de dag zouden we niet veel meer uitvoeren maar toen we om 20 uur een bericht kregen van Theso die zich verveelde in Gent, stemden we meteen toe om (alweer) een terrasje te gaan bij (alweer) hetzelfde café. Stiekem is het het nieuwe stamcafé van de Antwerp crew, maar ik denk dat ze nog niet klaar zijn om afscheid te nemen van hun stamcafé in hun eigen hometown, ook al is het lief bijvoorbeeld er in geen jaren geweest. Het begon even te regenen maar ook daarna was het nog heerlijk om buiten te zitten. Ik dronk één caiperinha en voor de rest watertjes.
O ja, de foto: ik liep al twee dagen rond op Birkenstocks dus zonder mijn steunzolen en had heel wat last van mijn knieën (daardoor?) dus besloot ik nu toch maar mijn All Stars aan te trekken. Geen zicht met mijn dikke kuiten onder een kleedje maar nood breekt (fashion) wet. Bestaat dat eigenlijk: sandalen met open tenen voor steunzolen? Of sandalen met ingewerkte steunzool op maat?

14692670702_5ed81e5414_o

Zondag was een iets productievere dag. Ik was eerder op dan het lief en maakte van die vrije tijd gebruik door alvast een reisplanning op te stellen voor Zwitserland en een stapel boeken klaar te leggen. Voor de valies zelf ga ik me nog even inhouden, beloofd.

14511742989_cbb146fcc7_o (1)

Er werden blogjes bijgelezen en in den hof gewerkt.

14514312110_577621d80e_o

En kamerplantjes gekweekt.

14521183610_72559c508d_o

We gingen op bezoek bij mijn ouders (afscheid nemen voor hun vakantie) en kregen een gele courgette. Een gele! Eierdooiergeel dan nog wel.

14727735153_31d87343d6_o

Ik maakte er slierten van, met groene pesto, tomaat en geroosterde pijnboompitten. Dat het smullen was!

14718033365_2a5eee2d0e_o

Hoogtepunt van de week: een bezoekje aan de bibliotheek! Omdat mijn te-lezen-boekenkast gaten begint te vertonen, en ik momenteel geen geld heb om die gaten op te vullen, heb ik me maar terug lid gemaakt :-) De buit: Suikertand, een thriller van Hakan Ostlund en De leesclub van het einde van het leven.

14715627934_52e38a8b33_o

Nog meer oogst uit den hof.

14531711237_c296fcc0c9_o

Waarmee ik lekker slaatje maakte voor de lunch: enkel de radijsjes en de geitenkaas (duh) kwamen niet uit de tuin.

14724315835_f860613b37_o

Er werd voor de laatste keer gewandeld: 7 km in 1’06”. Het was zweten, bergop en bergaf.

14536066169_ae05d43c25_o

Het resultaat mocht er zijn, op woensdagweegdag: -1300g!

14720347014_bc48900f81_o

Cadeautjesdag: mijn bestellingen van bol.com kwamen aan. Klaar om op vakantie te vertrekken zo :-)

14727339765_f3ee7a30b6_o

De eerste kerstomaatjes konden geoogst worden! Ze waren perfect – al ben ik als hun verzorger natuurlijk bevooroordeeld ;-)

14712684676_d79177ee15_o

Onze logé van volgende week kwam eten en voor het eerst deze zomer hebben we op ons terras gezeten, en kon ik mijn lampionnetjes boven halen. Het was er nog gezellig!

14735744422_cf8d8c6874_o

Vrijdagochtend op tijd op voor de ochtendrun, start to run les 12. No filter bij deze.

14738821392_084a32064f_o

Mijn favorietste rode broek van 10 jaar geleden past weer! Mission accomplished.

14739366125_2a3dba3ddc_o

Ideale afsluiter van de week; ik kon wel naar het werk dansen!

 

[Gelezen] Juni 2014

DSC_0028

De volledige boekverslagjes kan u zoals steeds op mijn boekenblogje terugvinden.

In juni las ik welgeteld één boek. Of, om correct te zijn: in juni las ik één boek uit. Dat is een absoluut dieptepunt, want daarmee kwam ik op ‘5 books behind on schedule’ begin juli. Tijd om u te herpakken hé, LJ’ken, als ge nog ‘boekenworm’ genoemd wilt worden! Gelukkig ontdekte ik bij Lilith een lijstje vakantieboeken waarvan er alvast één op mijn favorietenlijstje van 2014 gaat prijken. (Maar dat is voor het juli-overzicht.)

Ik steek, net als bij het overzicht voor mei, de schuld op De elzenkoning, waarop ik mijn tanden kapot gebeten heb, bijna de ganse maand juni. Maar ’t is uit. Het is uit! Ik ben er vanaf! 

Het was nog eens een Blufboek, want die lijst wordt maar niet korter, want onbewust of eigenlijk zeer bewust mijd ik de boeken, Literatuur met een grote L, van de lijst omdat ze stuk voor stuk moeilijk zijn. Weloverdacht in elkaar gevlochten schrijfsels zonder al te veel gevoel, zwaardere thema’s, te veel symboliek, ge moet uw hoofd erbij houden of ge struikelt over zinnen. Het is spartelen om in het verhaal te geraken én te blijven.

Het hoofdpersonage vervulde me met weerzin: zoals hij kickte op kleine kinderen, dat was zum kotsen, het typische voorbeeld van een pedofiel die zelf niet inziet dat hij fout is, er hangt zoveel stilte tussen de alinea’s en hoofdstukken, er is zoveel plaats voor mijn verbeelding om op hol te slaan tussen de strak uitgelijnde gebeurtenissen, tja, dat beeld van hem viel niet meer recht te trekken.
Toen de schrijver ook nog eens besloot de gruwel van Auschwitz in twee zinnen samen te vatten, had ik er genoeg van, maar aangezien ik toen op de laatste bladzijden zat – eindelijk! – ben ik blijven spartelen tot ik het boek kon dichtslaan en opzij leggen. Gooien, bijna.

Het is dit soort boeken dat me naar de duistere diepten van de onder boekenwurmen zo gevreesde leesdip sleurt: het zuigt alle plezier uit de leeservaring, ik keek nog liever naar films dan een boek – eender hetwelk, maar zeker niet dit! – vast te pakken. Zo erg was het dus. 

En zo’n luie lezer ben ik geworden. Moeite doen om een boek te lezen, te begrijpen, tot me door te laten dringen – ik kan het schijnbaar niet meer opbrengen. Daarom durf ik het niet helemaal afschrijven. Zoals dikwijls bij ‘moeilijkere’ boeken ben ik bang dat ik me laat afschrikken door de stijve zinnen, door wat er niet wordt uitgesproken maar wat iedere ‘goeie’ lezer makkelijk van tussen de zinnen uit zou moeten kunnen oppikken. Misschien ben ik gewoon nog te jong voor sommige boeken. Zoals ik De avonden als negentienjarige absolute rommel vond, maar het negen jaar later met plezier verslond, moet ik De Elzenkoning op mijn vijfendertigste misschien nog eens opnieuw oppakken.
Ik laat het alleszins in mijn boekenkast staan, want je weet maar nooit.

Totaal

In juni las ik in totaal 1 boek, wat de Goodreadsteller op [21/52] bracht.

En u? Wat las u zoal de afgelopen maand?

Project healthy, part 2

Dus ik was keigoed bezig met project healthy. Tot ik aan -7kg zat (en zelfs -8kg sinds het begin van dit jaar). Bij dat project had ik mezelf als doel gesteld om onder de 70 kg te raken. Ik had nooit gedacht dat me dat effectief zou lukken, om eerlijk te zijn, maar het ging zelfs vrij vlot.  Zo vlot dat ik geobsedeerd werd door dat BMI-cijfertje dat maar ‘overgewicht!!!!’ bleef gillen. Toen ik ook dat doel had gehaald, van een ‘gezond’ gewicht, viel ik stil.

13996158769_8cffa2cd6c_o

Wat nu?

Stabiliseren, het is onderdeel van het dieet, dat weet u als u zelf ooit uw dieetdoel hebt bereikt. Wat zeg ik: het is het moeilijkste deel. Je mag terug wat ‘meer’ want je bent niet meer op dieet. Maar hoevéél mag je? Waar ligt de grens? Hervallen in je oude patroon mag niet, want dat was duidelijk niet de juiste manier van eten (anders had je immers niet op dieet gemoeten in the first place). Maar overal ‘nee’ tegen blijven zeggen, zeker in de zomer met al zijn ijsjes en cocktails en gin, dat is niet leuk.

Niet leuk!

Het ging langzaam bij mij, dat hervallen. De koekjesvoorraad die sinds de winter was blijven liggen, slonk gestaag. (Vergis u niet: ik heb nog steeds paaseieren. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om ze op te eten want dan moet ik zeven of acht maanden wachten tot ik er weer kan eten.)

13896314490_a834659610_o

We kochten terug koekjes en snoep en chips in de winkel. En van één à twee keer per week een keer iets snoepen, ging het naar elke avond Princekoeken, chips, chocolade, snoepjes… Er was gewoon geen grens meer.

Op het werk hield ik me in het begin nog recht, tot ik toegaf aan de honger en tijdens de wekelijkse fruitboodschappen in de Colruyt zwichtte voor een pak snoepjes, of koekjes (waar ik maar zin in had op dat moment), dat dan op twee dagen tijd op was. Ik suste mijn geweten met het gedacht: “och, dan eet ik ’s avonds minder, omdat ik nu al vol zit van het snoepen”. Maar dat was uiteraard niet zo.

Ik denk dat dit echt bewijst dat ik een suikerverslaafde ben. Er is geen tussenweg: het is alles of niks. Net zoals bij een alcoholicus of een verstokte roker. Geef die mensen één glas of één sigaret en ze worden weer meegesleurd. Leven van shot naar shot.

Ik voel nu wel – anders dan vroeger – hoe slecht die suiker voor me is. Na twee Princekoeken bijvoorbeeld voel ik me al helemaal suf worden. Een soort roes die ervoor zorgt dat ik nog meer suiker moet eten.

Vicieuze cirkel, quoi.

14677771432_1645e44e49_o

Ik sport nu wel intensiever dan tijdens het dieet, omdat ik koppig het lopen volhoud en probeer zoveel mogelijk te gaan wandelen (wat niet simpel is want nu eens is het te heet, dan weer regent het pijpenstelen). Waardoor ik heb kunnen voorkomen dat mijn gewicht terug de hoogte inschoot.
Maar toen ik terug 68 (+ 1kg) op de weegschaal zag verschijnen, dacht ik: “Komaan LJ, hebt ge nu twee, drie maanden voor niks zo uw best gedaan, voor niks al uw te grote bloesjes weggegooid, voor niks gaatjes laten bijmaken in uw riemen? Tegen de tijd dat het winter is, weegt ge terug 75. Of méér. Herpakt u!”

Maar de suikerhonger is groot. Allesoverweldigend, soms. Hij schakelt mijn hersens uit.

Ik kom thuis. Begin meteen aan het eten in de hoop de honger te slim af te zijn. Maar dan komt er een moment waarop ik niet meer bezig ben maar moet wachten: tot mijn ovenschotel klaar is, tot de pasta kookt, tot het vlees gebakken is. En zo’n dood moment grijpt de honger aan om me naar de koeken te drijven.

Bij mijn eerste Princekoek denk ik: “Och, eentje, dat kan geen kwaad he.”
Bij nummer twee: “Och, een tweede, hierna stop ik hoor, dan zal het eten wel klaar zijn.”
Bij de derde: “Ai, ik ga nu echt stoppen, anders kan ik sebiet niet meer eten.”
De vierde: “Och, het is nu toch te laat, eentje meer of minder zal wel geen kwaad meer kunnen.”
En zo zijn we algauw een half pak verder en duw ik alsnog mijn avondeten naar binnen. Om dan als dessert nog een koekje of een stuk chocolade binnen te duwen.

Ik walg van mezelf.

Vooraf, tijdens en achteraf de vreetbui. Als ik ’s avonds in bed kruip denk ik: morgen gaan we het beter doen. Komaan he, ge hebt drie maanden zonder gekund. Ge moet die knop terugvinden, en omdraaien.

Ik wéét niet hoe ik de vorige keer de knop heb gevonden. Hij was gewoon ineens omgedraaid. Dat is zo frustrerend: wéten dat ik het kan, maar me toch laten doen omdat ik niet meer weet hoe.

Nu ben ik echter vastberaden. De laatste Princekoeken zijn op, of heb ik weggegeven aan behoeftiger collega’s. Laat het hongermonster de vetkwabben maar wegeten.

Want blijkbaar is er ook een andere manier: meerdere dingen in uw leven hebben waar ge u slecht over voelt. In dit geval is het bij mij geld. Om precies te zijn: ik vond de code van mijn Visakaart terug en het lief had een halve nieuwe kleerkast nodig (omdat alles hem een maat te groot is sinds zijn dieet) en ik schoenen voor steunzolen. Zoals gewoonlijk kunnen wij geen maat houden en kwam hij thuis met 8 hemden en ik met 4 paar All Stars. En met Visa, waarom niet? Handig en zo konden we onze uitgaves spreiden. ’t Is maar één keer solden nietwaar.
Nu is de maand half en onze bankrekening bijna leeg met een grote Visafactuur on the way, maar daar kan ik nu niks meer aan veranderen.

14506878373_b0e5406a11_o

Vandaar richt ik mijn energie van het piekeren over geld op iets waar ik wél wat aan kan doen: project healthy.

Alleen heb ik een doel nodig. Een haalbaar doel.
Ik wil terug in de te kleine kleren geraken, maar hoeveel moet ik daarvoor nog kwijt? 2 kilo? Vijf misschien?

Ik ga het in stapjes doen, en zorgen voor een beloning bij elk behaald doel. Mijn eerste doel zal 65 kg (-3 kg) zijn, met als beloning een gin night. Er ligt momenteel een bezoek aan de ginbar vast voor eind augustus. Zes weken moet volgens mij haalbaar zijn qua deadline. (Of het haalbaar is om zo lang weg te blijven van de bar, weet ik niet, maar het zou ook beter zijn voor mijn portemonnee, want een deel van de geldproblemen komen door te frequent bezoek aan dit etablissement!)
Als de broeken dan nog niet passen, gaan we verder met stapjes van -2kg.

14628489444_2b8fd8fd7b_o

En intussen kan ik nadenken over het stabilisatieplan. Hoe kan ik leren maat houden met snoepen? Tips welkom!

Vakantielectuur gezocht

Het leukste aan inpakken vind ik het uitkiezen van vakantielectuur. Het is evenwel geen makkelijke opgave want het liefst van al zou ik mijn hele ‘te lezen’ boekenkast in de auto willen proppen. Wikken en wegen: waar ga ik zin in hebben, op een terras met zicht op de Jungfrau, in de regen in de zetel, onderweg in de auto, op een alm boven in de bergen?

Dit is de stapel die momenteel klaarligt, en voor je het vraagt: we gaan 16 dagen op reis, dus ja, hoewel ik een zwaar inhaalmanoeuvre plan op leesvlak, is dit misschien hoogstwaarschijnlijk een beetje té veel. Ahum. Onder het motto “beter te veel dan te weinig” ga ik er zeker tien meenemen. Je weet nooit dat het er een hele week pijpenstelen regent.

Als jij nog leestips hebt voor mij: graag! Ik heb tijd om mij andere (en betere?) boeken aan te schaffen dan die op de foto.

14511742989_cbb146fcc7_o

PS: we zijn nog niet direct weg, maak u niet ongerust. Ik begin graag ruim op voorhand aan meeneemlijstjes, inpakplannen en routes uittekenen. Ik moet mij bedwingen om mijn valies al niet te gaan inpakken, maar we gaan niet overdrijven.

De Instagramgewijze week – 12

Het was Leuven in Scène, een tweejaarlijks straatfestival in onze stad. We gingen naar de hoofdacts kijken vrijdagavond, met hier een trapezedanser boven een bus en iets met vuur en zo. Om eerlijk te zijn had ik al spectaculairder acts gezien op het festival en was ik een klein beetje teleurgesteld door mijn blijkbaar te hoge verwachtingen.

14443933870_1e7b3399fa_o

Vooraf dronken we iets in de ginbar… en hadden een heel fijne babbel.

14628489444_2b8fd8fd7b_o

Zaterdag deden we mee aan een stadswandeling georganiseerd voor Leuven in Scène om street art te gaan ontdekken in mijn stad. En er was verrassend veel, zoals u hier kon lezen.

14634182654_15248573a5_o

Na een korte break in de ginbar (I know, right?) met Athena gingen we naar het Keizerspark voor de Opera Mobile met stadssopraan Noemie Schellens. Het was mijn eerste kennismaking met opera en haar stem sneed mij op sommige momenten gewoon in tweeën. Dit smaakt zeker naar meer!

14636452645_8f3f840d87_o

Er werd nog wat geoogst in den hof van de week: jonge worteltjes (ik kon me niet houden en wou er per se eentje proeven!), komkommer, een paar verdwaalde aardbeitjes, maar dus vooral komkommers. En o ja, de tomaatjes worden eindelijk rood – als ge goed kijkt tussen al het groen!

14642182674_39f5bb8ce3_o

14495094457_39f6724d88_o

14658304732_94814a9db4_o

Er werd gewandeld: omwille van de dreigende regen bleven we in de buurt. Tochtje van 15 km. Maar eerlijk: ben het hier wel een beetje beu gezien. We waren gelukkig net voor de regen binnen.

14457784778_e994cf1b40_z

Regen betekent tijd voor andere dingen zijnde nageltjes lakken!

14622686416_62b3f87aaf_o

Nieuwe leestijd ontdekt: ‘s avonds voor het slapen bij het laatste daglicht. Ben er nu een goed aan het lezen, Generatie X, maar desondanks gaat het niet goed vooruit.

14675085383_7f2a95b43b_o

Omdat ik zo slecht sliep door het vroege daglicht bracht Afrodite van het vliegtuig een ooglapje mee. Hier heb ik het wel omgekeerd op, zie ik nu. Maar het werkt. Er komt geen licht door (hoogstens een beetje onderaan). Enkel oppassen dat ik het bloed in mijn oren niet afspan :-)

14475276830_e6fbf1ee66_o

Dit schatje kregen we van mijn ouders. Ooit, ooit!, zal ik ook courgetteplanten in mijn tuin kunnen zetten.

14663467135_e6bbe74d7d_o

Ik vulde ze op met een mengsel van tomaat, groene linzen, geroosterde pijnboompitten en feta. Lekker én gezond!

14690347893_2f4f34c70d_o

Er werd gelopen. Start to run 10. Op aanraden van het lief en Athena ben ik trager beginnen lopen, waardoor ik minder last heb van mijn knieën en mijn benen achteraf ook niet zo zwaar wogen. Maar het kost me wel wat moeite om me ‘in te houden’. Bon, sneller lopen kunnen we nog altijd als ik de 5 km heb gehaald.

14686561673_25ba06b61e_o

De zesmaandengrens passeerde ongemerkt bij TheWeb. Twee dagen later kreeg ik een sms van Reima (vanuit de Pyreneeën) om mij te feliciteren. Pas toen besefte ik het zelf ook. Volgende maand is mijn evaluatiegesprek, ben benieuwd hoe dat zal gaan.

14480212747_2bd3709247_o

Intussen liep de temperatuur op. TheWeb had aan iedereen een usb-ventilatortje uitgedeeld wat in het begin nog wel hielp. Maar op donderdag was de temperatuur al de 25 voorbij.

14489267059_dc71868952_o

Na het werk ondanks de hitte toch rodebietensoep met feta gemaakt (heerlijk!) en toch maar gaan wandelen, zo’n beetje zon zou mij niet tegenhouden, gelukkig was het grotendeels in de schaduw.

14677771432_1645e44e49_o

Daarna terrasje gedaan met Dio en vrienden van hem, op De Werf waar ik als pas afgestudeerde dikwijls te vinden was. Gezellig terras maar harde stoeltjes. Ik hield het bij plat water: verfrissend en goed voor het dieet.

14678911715_43e4b73832_o

Vrijdag klommen de temperaturen op kantoor tot voorbij de 30 graden. Mijn hersens dreigden in mousse te veranderen. Ik moest alles vijf keer lezen voor er ook maar iets tot mij doordrong. Ik wil niet weten wat voor mails ik heb verstuurd. Het enige wat verfrissing bracht, behalve ons met een paar andere collega’s rond de ventilator scharen, was een ijsje. Dan had mijn maag het toch even frisser.

14704118083_a8c373e2d6_o

Extreme temperatures ask for extreme shoes. Aangezien ik tegenwoordig na vijf minuten al last krijg van mijn knieën zonder mijn steunzolen, heb ik tot en met donderdag volgehouden om sneakers en dus een lange broek te dragen maar nu moest ik wel breken. En Birkenstocks aandoen. In het openbaar. Op het werk. Vergeef mij, fashion police.

14495182798_119ebfb5cb_o

Ik ben waarschijnlijk de enige warmte-hater around here, maar van mij mag het gerust terug 10 graden kouder. Ik wil wandelen!!!!