Kleine kinderen hebben het meeste slaap nodig van iedereen. Ahja die moeten nog veel groeien en ontwikkelen. Tachtigers daarentegen die hebben slechts een paar uur nachtrust nodig en staan zelfs ‘s zomers bij zonsopgang alweer hun kiekens eten te geven of in den hof te schoffelen. (Heb ik me toch laten wijsmaken door mijn grootvader; of ‘t echt zo is, daarvoor zou ik stiekem verborgen camera’s moeten gaan placeren of op ‘t onverwachts een keer om zeven uur ‘s morgens binnenvallen.)
Ik heb dat toch allemaal even gecheckt op een meer betrouwbare bron, en inderdaad hebben baby’s tot 18u slaap nodig, maar volwassenen en ouderen toch ook nog een 7 à 8 uur. Nu volgens diezelfde bron hangt het niet enkel van de leeftijd af, maar ook van je persoonlijke behoefte. Hoe je dan weet of je genoeg slaapt?
Iemand die zich overdag moe of niet uitgerust voelt, heeft waarschijnlijk niet voldoende slaap gehad.
Dank u voor deze nuttige bijdrage, Wikipedia.
Hoedanook ik heb de indruk dat mijn omgeving met zes uur (of minder) slaap toekomt en die verwachten dan van u hetzelfde. Die verwachten dat ge in het midden van de week probleemloos tot middernacht uw ogen kunt openhouden en voelen zich aangevallen als ge dan zit te gapen, alsof hun gezelschap niet entertainend genoeg is. Maar dat heeft daar niks mee te maken, natuurlijk. Dat heeft alles te maken met de wekker die zes uur later alweer onverbiddelijk afloopt. Terwijl zij, de eeuwige student spelend, een gat in de dag kunnen uitslapen.
Niet eerlijk.
Hoewel ik slapen een verschrikkelijke tijdsverspilling vind – het leven is al zo kort, dan ga je er ook nog eens de helft nutteloos mee doorbrengen – is het enorm belangrijk. (Ik denk dat het iets met mij als HSP te maken heeft, weeral.) Als ik namelijk niet aan mijn acht uur per nacht kom, voel ik mij niet 100%. En als ik mij niet 100% voel, dan word ik kregelig. (Ahum, understatement van het jaar.) Ambetant, niet uit te staan, bitcherig, klagerig, zielig, jankerig; het hangt een beetje af van het moment en met wie ik ben.
Als ik niet genoeg slaap, weet ik me met mezelf geen blijf.
Daarom ga ik door de week niet graag weg. Ik weet dat het dan altijd “na bedtijd” wordt, en dat ik dat de volgende ochtend ga moeten bekopen met pijn, véél pijn. (Lichamelijk, geestelijk, zo’n beetje vanalles; ik word oud.) Noem me maar saai, maar als ik weet dat het wel eens laat kan worden, blijf ik liever gewoon thuis, waar de zetel me laat gaan wanneer IK dat wil en me er niet scheef om bekijkt of me erom uitlacht als ik om half tien richting bed wil vertrekken.
Vorig weekend is het slaaptekort begonnen met gaan slapen om half twee en weer opstaan om acht uur, en zo heeft het zich langzaam opgebouwd tot ik afgelopen nacht – woensdag op donderdag! in het midden van de week! met geen mogelijkheid tot uitslapen! – maar vijf uur heb geslapen door een samenloop van omstandigheden, zijnde zo dom zijn om na het restaurant nog mee iets te gaan drinken en dan beseffen van shit, ik zit vast, kan die mannen toch niet laten zitten met hun glazen nog halfvol, en traaaag dat die dan plots beginnen drinken, en snel dat de tijd dan ineens gaat, het was elf uur (en aan het gieten, maar dat doet er hier niet toe, ook al waren mijn panty’s en jurk zeiknat), en half twaalf eer we in ons bed lagen, en toen begon het om half vijf zo hard te onweren dat ge zou gedacht hebben dat het overdag 30 graden was geweest (maar voor alle duidelijkheid niet dus) wat me zeker een half uur slaap heeft gekost. En een uur later moesten we alweer opstaan.
Intussen zit ik een drie kwartier achter mijn bureau, heb ik al een fles water omgegooid en kan ik me niet concentreren, ik zou mijn hoofd willen neerleggen en slapen, slapen, slapen…
