Project healthy, part 2

Dus ik was keigoed bezig met project healthy. Tot ik aan -7kg zat (en zelfs -8kg sinds het begin van dit jaar). Bij dat project had ik mezelf als doel gesteld om onder de 70 kg te raken. Ik had nooit gedacht dat me dat effectief zou lukken, om eerlijk te zijn, maar het ging zelfs vrij vlot.  Zo vlot dat ik geobsedeerd werd door dat BMI-cijfertje dat maar ‘overgewicht!!!!’ bleef gillen. Toen ik ook dat doel had gehaald, van een ‘gezond’ gewicht, viel ik stil.

13996158769_8cffa2cd6c_o

Wat nu?

Stabiliseren, het is onderdeel van het dieet, dat weet u als u zelf ooit uw dieetdoel hebt bereikt. Wat zeg ik: het is het moeilijkste deel. Je mag terug wat ‘meer’ want je bent niet meer op dieet. Maar hoevéél mag je? Waar ligt de grens? Hervallen in je oude patroon mag niet, want dat was duidelijk niet de juiste manier van eten (anders had je immers niet op dieet gemoeten in the first place). Maar overal ‘nee’ tegen blijven zeggen, zeker in de zomer met al zijn ijsjes en cocktails en gin, dat is niet leuk.

Niet leuk!

Het ging langzaam bij mij, dat hervallen. De koekjesvoorraad die sinds de winter was blijven liggen, slonk gestaag. (Vergis u niet: ik heb nog steeds paaseieren. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om ze op te eten want dan moet ik zeven of acht maanden wachten tot ik er weer kan eten.)

13896314490_a834659610_o

We kochten terug koekjes en snoep en chips in de winkel. En van één à twee keer per week een keer iets snoepen, ging het naar elke avond Princekoeken, chips, chocolade, snoepjes… Er was gewoon geen grens meer.

Op het werk hield ik me in het begin nog recht, tot ik toegaf aan de honger en tijdens de wekelijkse fruitboodschappen in de Colruyt zwichtte voor een pak snoepjes, of koekjes (waar ik maar zin in had op dat moment), dat dan op twee dagen tijd op was. Ik suste mijn geweten met het gedacht: “och, dan eet ik ’s avonds minder, omdat ik nu al vol zit van het snoepen”. Maar dat was uiteraard niet zo.

Ik denk dat dit echt bewijst dat ik een suikerverslaafde ben. Er is geen tussenweg: het is alles of niks. Net zoals bij een alcoholicus of een verstokte roker. Geef die mensen één glas of één sigaret en ze worden weer meegesleurd. Leven van shot naar shot.

Ik voel nu wel – anders dan vroeger – hoe slecht die suiker voor me is. Na twee Princekoeken bijvoorbeeld voel ik me al helemaal suf worden. Een soort roes die ervoor zorgt dat ik nog meer suiker moet eten.

Vicieuze cirkel, quoi.

14677771432_1645e44e49_o

Ik sport nu wel intensiever dan tijdens het dieet, omdat ik koppig het lopen volhoud en probeer zoveel mogelijk te gaan wandelen (wat niet simpel is want nu eens is het te heet, dan weer regent het pijpenstelen). Waardoor ik heb kunnen voorkomen dat mijn gewicht terug de hoogte inschoot.
Maar toen ik terug 68 (+ 1kg) op de weegschaal zag verschijnen, dacht ik: “Komaan LJ, hebt ge nu twee, drie maanden voor niks zo uw best gedaan, voor niks al uw te grote bloesjes weggegooid, voor niks gaatjes laten bijmaken in uw riemen? Tegen de tijd dat het winter is, weegt ge terug 75. Of méér. Herpakt u!”

Maar de suikerhonger is groot. Allesoverweldigend, soms. Hij schakelt mijn hersens uit.

Ik kom thuis. Begin meteen aan het eten in de hoop de honger te slim af te zijn. Maar dan komt er een moment waarop ik niet meer bezig ben maar moet wachten: tot mijn ovenschotel klaar is, tot de pasta kookt, tot het vlees gebakken is. En zo’n dood moment grijpt de honger aan om me naar de koeken te drijven.

Bij mijn eerste Princekoek denk ik: “Och, eentje, dat kan geen kwaad he.”
Bij nummer twee: “Och, een tweede, hierna stop ik hoor, dan zal het eten wel klaar zijn.”
Bij de derde: “Ai, ik ga nu echt stoppen, anders kan ik sebiet niet meer eten.”
De vierde: “Och, het is nu toch te laat, eentje meer of minder zal wel geen kwaad meer kunnen.”
En zo zijn we algauw een half pak verder en duw ik alsnog mijn avondeten naar binnen. Om dan als dessert nog een koekje of een stuk chocolade binnen te duwen.

Ik walg van mezelf.

Vooraf, tijdens en achteraf de vreetbui. Als ik ’s avonds in bed kruip denk ik: morgen gaan we het beter doen. Komaan he, ge hebt drie maanden zonder gekund. Ge moet die knop terugvinden, en omdraaien.

Ik wéét niet hoe ik de vorige keer de knop heb gevonden. Hij was gewoon ineens omgedraaid. Dat is zo frustrerend: wéten dat ik het kan, maar me toch laten doen omdat ik niet meer weet hoe.

Nu ben ik echter vastberaden. De laatste Princekoeken zijn op, of heb ik weggegeven aan behoeftiger collega’s. Laat het hongermonster de vetkwabben maar wegeten.

Want blijkbaar is er ook een andere manier: meerdere dingen in uw leven hebben waar ge u slecht over voelt. In dit geval is het bij mij geld. Om precies te zijn: ik vond de code van mijn Visakaart terug en het lief had een halve nieuwe kleerkast nodig (omdat alles hem een maat te groot is sinds zijn dieet) en ik schoenen voor steunzolen. Zoals gewoonlijk kunnen wij geen maat houden en kwam hij thuis met 8 hemden en ik met 4 paar All Stars. En met Visa, waarom niet? Handig en zo konden we onze uitgaves spreiden. ’t Is maar één keer solden nietwaar.
Nu is de maand half en onze bankrekening bijna leeg met een grote Visafactuur on the way, maar daar kan ik nu niks meer aan veranderen.

14506878373_b0e5406a11_o

Vandaar richt ik mijn energie van het piekeren over geld op iets waar ik wél wat aan kan doen: project healthy.

Alleen heb ik een doel nodig. Een haalbaar doel.
Ik wil terug in de te kleine kleren geraken, maar hoeveel moet ik daarvoor nog kwijt? 2 kilo? Vijf misschien?

Ik ga het in stapjes doen, en zorgen voor een beloning bij elk behaald doel. Mijn eerste doel zal 65 kg (-3 kg) zijn, met als beloning een gin night. Er ligt momenteel een bezoek aan de ginbar vast voor eind augustus. Zes weken moet volgens mij haalbaar zijn qua deadline. (Of het haalbaar is om zo lang weg te blijven van de bar, weet ik niet, maar het zou ook beter zijn voor mijn portemonnee, want een deel van de geldproblemen komen door te frequent bezoek aan dit etablissement!)
Als de broeken dan nog niet passen, gaan we verder met stapjes van -2kg.

14628489444_2b8fd8fd7b_o

En intussen kan ik nadenken over het stabilisatieplan. Hoe kan ik leren maat houden met snoepen? Tips welkom!

Vakantielectuur gezocht

Het leukste aan inpakken vind ik het uitkiezen van vakantielectuur. Het is evenwel geen makkelijke opgave want het liefst van al zou ik mijn hele ‘te lezen’ boekenkast in de auto willen proppen. Wikken en wegen: waar ga ik zin in hebben, op een terras met zicht op de Jungfrau, in de regen in de zetel, onderweg in de auto, op een alm boven in de bergen?

Dit is de stapel die momenteel klaarligt, en voor je het vraagt: we gaan 16 dagen op reis, dus ja, hoewel ik een zwaar inhaalmanoeuvre plan op leesvlak, is dit misschien hoogstwaarschijnlijk een beetje té veel. Ahum. Onder het motto “beter te veel dan te weinig” ga ik er zeker tien meenemen. Je weet nooit dat het er een hele week pijpenstelen regent.

Als jij nog leestips hebt voor mij: graag! Ik heb tijd om mij andere (en betere?) boeken aan te schaffen dan die op de foto.

14511742989_cbb146fcc7_o

PS: we zijn nog niet direct weg, maak u niet ongerust. Ik begin graag ruim op voorhand aan meeneemlijstjes, inpakplannen en routes uittekenen. Ik moet mij bedwingen om mijn valies al niet te gaan inpakken, maar we gaan niet overdrijven.

De Instagramgewijze week – 12

Het was Leuven in Scène, een tweejaarlijks straatfestival in onze stad. We gingen naar de hoofdacts kijken vrijdagavond, met hier een trapezedanser boven een bus en iets met vuur en zo. Om eerlijk te zijn had ik al spectaculairder acts gezien op het festival en was ik een klein beetje teleurgesteld door mijn blijkbaar te hoge verwachtingen.

14443933870_1e7b3399fa_o

Vooraf dronken we iets in de ginbar… en hadden een heel fijne babbel.

14628489444_2b8fd8fd7b_o

Zaterdag deden we mee aan een stadswandeling georganiseerd voor Leuven in Scène om street art te gaan ontdekken in mijn stad. En er was verrassend veel, zoals u hier kon lezen.

14634182654_15248573a5_o

Na een korte break in de ginbar (I know, right?) met Athena gingen we naar het Keizerspark voor de Opera Mobile met stadssopraan Noemie Schellens. Het was mijn eerste kennismaking met opera en haar stem sneed mij op sommige momenten gewoon in tweeën. Dit smaakt zeker naar meer!

14636452645_8f3f840d87_o

Er werd nog wat geoogst in den hof van de week: jonge worteltjes (ik kon me niet houden en wou er per se eentje proeven!), komkommer, een paar verdwaalde aardbeitjes, maar dus vooral komkommers. En o ja, de tomaatjes worden eindelijk rood – als ge goed kijkt tussen al het groen!

14642182674_39f5bb8ce3_o

14495094457_39f6724d88_o

14658304732_94814a9db4_o

Er werd gewandeld: omwille van de dreigende regen bleven we in de buurt. Tochtje van 15 km. Maar eerlijk: ben het hier wel een beetje beu gezien. We waren gelukkig net voor de regen binnen.

14457784778_e994cf1b40_z

Regen betekent tijd voor andere dingen zijnde nageltjes lakken!

14622686416_62b3f87aaf_o

Nieuwe leestijd ontdekt: ‘s avonds voor het slapen bij het laatste daglicht. Ben er nu een goed aan het lezen, Generatie X, maar desondanks gaat het niet goed vooruit.

14675085383_7f2a95b43b_o

Omdat ik zo slecht sliep door het vroege daglicht bracht Afrodite van het vliegtuig een ooglapje mee. Hier heb ik het wel omgekeerd op, zie ik nu. Maar het werkt. Er komt geen licht door (hoogstens een beetje onderaan). Enkel oppassen dat ik het bloed in mijn oren niet afspan :-)

14475276830_e6fbf1ee66_o

Dit schatje kregen we van mijn ouders. Ooit, ooit!, zal ik ook courgetteplanten in mijn tuin kunnen zetten.

14663467135_e6bbe74d7d_o

Ik vulde ze op met een mengsel van tomaat, groene linzen, geroosterde pijnboompitten en feta. Lekker én gezond!

14690347893_2f4f34c70d_o

Er werd gelopen. Start to run 10. Op aanraden van het lief en Athena ben ik trager beginnen lopen, waardoor ik minder last heb van mijn knieën en mijn benen achteraf ook niet zo zwaar wogen. Maar het kost me wel wat moeite om me ‘in te houden’. Bon, sneller lopen kunnen we nog altijd als ik de 5 km heb gehaald.

14686561673_25ba06b61e_o

De zesmaandengrens passeerde ongemerkt bij TheWeb. Twee dagen later kreeg ik een sms van Reima (vanuit de Pyreneeën) om mij te feliciteren. Pas toen besefte ik het zelf ook. Volgende maand is mijn evaluatiegesprek, ben benieuwd hoe dat zal gaan.

14480212747_2bd3709247_o

Intussen liep de temperatuur op. TheWeb had aan iedereen een usb-ventilatortje uitgedeeld wat in het begin nog wel hielp. Maar op donderdag was de temperatuur al de 25 voorbij.

14489267059_dc71868952_o

Na het werk ondanks de hitte toch rodebietensoep met feta gemaakt (heerlijk!) en toch maar gaan wandelen, zo’n beetje zon zou mij niet tegenhouden, gelukkig was het grotendeels in de schaduw.

14677771432_1645e44e49_o

Daarna terrasje gedaan met Dio en vrienden van hem, op De Werf waar ik als pas afgestudeerde dikwijls te vinden was. Gezellig terras maar harde stoeltjes. Ik hield het bij plat water: verfrissend en goed voor het dieet.

14678911715_43e4b73832_o

Vrijdag klommen de temperaturen op kantoor tot voorbij de 30 graden. Mijn hersens dreigden in mousse te veranderen. Ik moest alles vijf keer lezen voor er ook maar iets tot mij doordrong. Ik wil niet weten wat voor mails ik heb verstuurd. Het enige wat verfrissing bracht, behalve ons met een paar andere collega’s rond de ventilator scharen, was een ijsje. Dan had mijn maag het toch even frisser.

14704118083_a8c373e2d6_o

Extreme temperatures ask for extreme shoes. Aangezien ik tegenwoordig na vijf minuten al last krijg van mijn knieën zonder mijn steunzolen, heb ik tot en met donderdag volgehouden om sneakers en dus een lange broek te dragen maar nu moest ik wel breken. En Birkenstocks aandoen. In het openbaar. Op het werk. Vergeef mij, fashion police.

14495182798_119ebfb5cb_o

Ik ben waarschijnlijk de enige warmte-hater around here, maar van mij mag het gerust terug 10 graden kouder. Ik wil wandelen!!!!

Leuven anders bekeken

In het kader van Leuven in Scène volgden we een stadswandeling langs de street art van mijn stad. Ik verwachtte geen Doel-toestanden en het verraste me dan ook hoeveel street art er in de straten is te vinden als je erop let.

De zogenaamde ‘tags’, waarbij een ‘artiest’ niet meer doet dan z’n naam in vlugge halen op een muur spuiten, blijf ik spuuglelijk vinden, maar man wat hebben wij pareltjes gezien onderweg! We leerden dat er niet altijd ter plaatse en niet altijd met spuitbussen wordt gewerkt. Ik kreeg op den duur gewoon goesting om zelf aan de slag te gaan, enige probleem: ik kan niet tekenen en zou niet verder komen dan een regenboog :-)

Ik ga nu zwijgen en u gewoon een aantal foto’s laten zien, en u aanmoedigen om zelf eens te gaan kijken. In uw eigen stad, waarom niet, op ooghoogte, in hoeken, uit het zicht van camera’s, op en in leegstaande gebouwen. Geef deze kunstenaars het respect dat ze verdienen, want wauw wat die mannen (en vrouwen!) kunnen.
Enfin. Laat de beelden voor zich spreken.

DSC_0375

DSC_0381

DSC_0398

DSC_0399

DSC_0406

DSC_0409

DSC_0420

DSC_0429

DSC_0436

DSC_0447

DSC_0449

DSC_0454

Wie meer wil zien van de Leuvense street art (want er is nog veel meer): er bestaat een website waarop zoveel mogelijk van de werken worden verzameld, zelfs kaartgewijs! Check it out here.

De Instagramgewijze week – 11

De Duivels speelden wat hun laatste match van het WK zou zijn. Wij keken de eerste helft in een soort garage ergens in Antwerpen, omdat dit het dichtst bij het Pomphuis was, waar het trouwfeest van Artemis en Orion plaatsvond. Ik dronk alvast een GT om in de sfeer te geraken. Athena ging helemaal op in de match; die is nogal gedrild door hare vent. Mij kon het geen bal schelen – haha woordspeling.

14393349380_6088a1fc87_o

Op dat trouwfeest droeg het lief veruit de coolste schoenen van iedereen.

14577586331_43eb469c5b_o

De receptie bood een prachtig uitzicht over ‘t Scheld. En meer valt er over dat feest eigenlijk niet te zeggen.

14396140700_bb8286afbc_o

Zondag werd de kater (ahum) weggewandeld. We gingen nog eens op verplaatsing, naar de golvende heuvels van Neerijse, waar het leger een oefening hield en we allerlei fauna tegenkwamen: schapen, paarden, koeien (the usual), maar ook een konijntje, kikkers in alle formaten, een ooievaar, een reiger, allerlei watervogels, een miniminiminimuisje. Een prachtige wandeling!

14585536162_9fdfec5553_o

14585541622_20c7ff5f9b_o

14563231086_96ca399427_o

14399636020_57e6bcbec9_o

Er werd op een droge avond in den hof gewerkt. Ik heb sinds enkele dagen een vaste bewoner in de komkommerplant (naast de komkommerspin die ik liever zou laten uitzetten maar tegenwoordig hebt ge als huisbaas niks meer te zeggen).

14574943206_ca7a2e4ab9_o

Dit was de oogst van de week: aan handjevol boontjes, een per ongeluk afgevallen kerstomaatje dat waarschijnlijk nooit rood zal worden, twee aardbeitjes, twee uit de kluiten gewassen minikomkommers en twee lente-uitjes.

14597353942_890b40bc40_o

Na twee dagen onophoudelijke regen besloot ik toch maar de tomaten af te dekken. Die maar niet willen rood worden, ha neen, zonder zon.

14426837409_825a1d8424_o

We ruimden de kleerkast van het lief op want we zouden gaan soldenshoppen (met als buit: een kostuum en acht hemden) en dat hield ook in: alles XL de kast uitgooien, inclusief deze jas waar we nu (na -20kg bij hem en -7kg bij mij) begot samen in passen.

14427739327_3390193c66_o

Op 10 juli was het één jaar geleden dat we een dure handtekening zetten en de sleutel van ons appartement gekregen. Dat moest gevierd. Ofte: elk excuus is goed om een fles bubbels te kraken.

14598690446_fa88d381f9_o

Er werd uiteraard ook gelopen. Prachtig eigenlijk zo’n mistige ochtend.

14438936207_fc04709605_o

 

En u? Hoe was uw week?