De Instagramgewijze week – 15

Het was zoals gewoonlijk een vrij vol weekend met…

14819299249_fc12c82d30_o

start to run sessie 14

15004963521_37769061a5_o

 de Tour de la Famille met dit als buit: een paar schoenen,
een bierkistje, een sanseveria en drie knoerten van courgetten

14987228446_f2e77f9457_o

een verjaardagsfeestje waarbij ik het vooral leuk vond
dat ik me nog eens kon opkleden
(de schoenen matchen trouwens met de nagellak)

14995208036_f8f6af5b69_o

gaan wandelen in de heuvelachtige velden
rond Huldenberg (dicht tegen de Waalse grens)
maar het was zo saai (in vergelijking met de Alpen)
dat we halverwege bijna opgaven,
toch hebben we doorgezet tot 18 km

14847688290_b0a7f7537d_o

voor het eerst kaarsjes aangestoken,
en dan heb ik nog véél geduld gehad vind ik,
met al dat donker weer

14852886400_39fc90c5b9_o

mijn eerste start to run in het donker
allesbehalve ideaal

14852833659_975ac54be3_o

euforiemoment van de week: het doel van de 65 kg halen
(m.a.w. -10 kg afgevallen zijn)

14857815338_1b1140afa1_o

de regen veroorzaakte nogal wat wateroverlast,
en ook de Dijle zette fors uit in centrum Leuven

15044315972_c43f2b1fea_o

de laatste keer loopbaanbegeleiding in de velden,
nutteloos, maar kom
(ik blog er later nog over)

15045634822_ce6f0d770d_o

de allereerste bijeenkomst met onze gloednieuwe leesclub

14873361408_c6cea49fb8_o

er werd elke dag gezond ontbeten

14884057059_031fcd94f1_o

maar tussendoor was het soms minder gezond… lalala

15070697101_9ecab84683_o

er werd nog meer gestarttorund, zo gaat het vooruit!

15071523361_22dc9f756e_o

en er werd vooral heel veel courgette gegeten!!!

Leukedingenlijstje september

Bij Tita pikte ik schaamteloos dit ideetje op: maandelijks een leukedingenlijstje maken. Een mens mag zijn roze kijk op het dagdagelijks leven niet kwijtgeraken, vind ik. Dus wat ik wil doen en alvast op de planning staat voor de komende maand, lees je hieronder. En je ziet dan wel in mijn Instagramgewijze weekoverzichten de leukedingen voorbijkomen!

  1. Mijn verjaardag vieren. Ik ben niet van plan om dit uitgebreid te doen; de tijd van onze living vol te proppen met mijn vrienden en zijn vrienden is voorbij. Bij mijn familie zal ik het samen met mijn oma vieren (die tien dagen later verjaart), met zijn familie is het nog zoeken naar een geschikte datum. Voor mijn twee vriendinnen en hun aanhangsels ga ik een gezellig avondje organiseren.
  2. Naar Parijs gaan. Hoort eigenlijk bij puntje één want het vindt plaats in mijn (verlengde) verjaardagsweekend. Hip hoi!
  3. Naar Brussel gaan. Het is veels te lang geleden dat ik nog in die stad ben geweest en voor ik het wist had ik een date vast met Tita (ja dezelfde van wie ik zo schaamteloos dit leukedingenlijstje-idee heb gepikt. Hopelijk wil ze me nu nog altijd mee).
  4. Naar het trouwfeest gaan van Odys en Penelope in volgens deBomma de sjiekste zaal van volgens mij één van de rijkste gemeentes van het land, dus dat beloofd. Ik heb alvast een veels te dure jurk en veels te dure pumps klaarliggen; in totaal zou mijn outfit wel eens de drie nulletjes kunnen naderen. I just wanna blend in. (Het lief kreeg bijna een hartattack toen ik hem dat vertelde; hij gaat daar rondlopen in een WE-kostuum (wel een heel schoon!) en dus tegenover mij niks waard zijn mwhuaha.)
  5. De verjaardag van deBomma vieren met een lunch. De dag na de trouw. Hopelijk gaat de kater niet al te erg zijn.
  6. Een weekendje naar Dardennen gaan zou leuk zijn, maar dit hangt zo hard af van het weer dat ik me daar niet op ga vastpinnen. Maar ‘t zou leuk zijn, dus. En als dat niet lukt is een dagje Antwerpen ook al goed want mijngod dat is toch echt een leuke stad. Of Gent, beide staan nog op de vage planning van deze herfst.
  7. Op Open Monumentendag naar een paar opengestelde gebouwen in Leuven gaan kijken.
  8. Bezoekje aan Ikea brengen. Hoewel ik dit misschien ga uitstellen naar oktober want begin september zal het er overcrowded zijn door studenten, kan ik me inbeelden.
  9. Afspreken met de Ladies om uit eten te gaan, met of zonder onze mannen.

De minder leuke dingen mag ik feitelijk niet vermelden maar de jaarlijkse tandartscontrole komt eraan en voor ‘t eerst heb ik echt schrik want één van mijn wijsheidstanden komt erdoor en de horrorverhalen die ik daarover al heb gehoord. Enfin.

En u? Wat zijn uw leukedingenplannen voor september?

[indenhof] De zomer

Hij is voorbij, die mooie zomer, zegt men. Juni was een topmaand, daarna is het nogal bergaf gegaan. Veel regen en nu temperaturen die vooral ‘s nachts geen deugd doen voor mijn tomaatjes. Moesten ze in potten staan dan had ik ze al lang in onze living gezet waar ze van achter het veilige glas konden genieten van het zeldzame zonnetje.

Voor onze verlof heb ik zoveel mogelijk geoogst. Ook de worteltjes, al waren die misschien nog net iets te klein. Maar wel superlekker.

2014-08-01 19.11.28

Van de losse potten op de vloer zijn er al een heel deel weg: uitgebloeide zonnebloemen, de zak patatten (een zak van 70 l potgrond en die bracht dus nog geen 500 g patatten voort, maar misschien heb ik ze te snel uitgedaan). Er zitten zowaar nog bijna-rode aardbeitjes aan één plantje, tgoh tgoh.

2014-08-23 16.58.54

Aan de andere muur hangen ook nog aardbeiplantjes maar die hebben ook bijna niets voortgebracht. De pijpajuin was wel een succes maar dat groeit zo traaaag. Volgend jaar meer ruimte voor voorzien. En geraniums, tja, dat groeit en bloeit zonder dat ge er veel moeite voor moet doen. Luxe!

2014-08-23 16.59.20

De vierkante moestuin, dan. De vier resterende tomatenplanten – de balkontomatenplant heb ik moeten weggooien wegens compleet verrot wegens het water dat onderin de bak niet wegkon na een paar dagen van aanhoudende regen – produceren zoals gehoopt veel kerstomaatjes. Me happy want er is niks zo lekker in slaatjes of warme gerechten.
Achter de rechtse planten groeit nog een oerwoud ‘onkruid’, enfin geen echt onkruid want ik zaaide het zelf en daar zijn heel veel bloemen uit voortgekomen, maar na terugkeer uit vakantie leek het oerwoud serieus uitgedund.
Links vooraan staat de compleet door de zon verbrande minikomkommerplant, echt een zot ding, hoeveel komkommers dat wij daar niet van gehad hebben. Nu begint het precies toch een beetje op z’n eind te lopen maar ik blijf hem verzorgen tot de laatste komkommer geoogst is.
De bonenstruikjes zagen er zo zielig uit dat ik ze heb verwijderd en het enige wat nu nog vooraan staat zijn de stinkertjes die EIND-DE-LIJK tot bloei zijn gekomen.
De worteltjes had ik allemaal nog geoogst voor we op vakantie gingen.
Rechts achteraan staat nog pastinaak, ik ben al eens voorzichtig gaan tasten onder de grond, het moet nog wat groeien, hopelijk over enkele weken meer nieuws daarover!

2014-08-23 16.59.05

Op de vrijgekomen plaats heb ik nog worteltjes gezaaid (maar dat wordt niks als we geen mooie nazomer krijgen), spinazie, radijsjes en ajuin. We zullen zien wat daar nog van komt.

En bij u? Hoe is ‘t in uwen hof?

 

 

Een logé in huis

De week voor we op verlof vertrokken, zocht Dio een verblijfplaats omdat in zijn appartementsgebouw het water zou worden afgesloten. Normaal zou hij dan kiezen voor Loki en Sigyn (die namelijk niet bovenop een berg wonen) maar zij hadden plannen waardoor wij voor de aller-, aller-, allereerste keer een logé zouden krijgen.

Nochtans zijn zijn vrienden mensen die er hun hand niet voor omdraaien om bij anderen te blijven slapen, hell, ze hebben standaard een luchtmatras en een slaapzak, artikelen die ik het laatst heb beslapen als tiener en dan nog alleen omdat het niet anders kon, want ik doe meestal geen oog dicht en loop drie dagen later nog met rugpijn rond, maar kom, tegenwoordig zijn die dingen niet alleen compacter en sneller op te blazen maar ook een pak comfortabeler.
Toch probeer ik, verwend luxebeestje, dat soort situaties te vermijden en een echt bed, en dan nog liefst mijn eigen, te regelen.

Ik ben geen kampeerder, maar dat had u intussen geraden.

Ik had een beetje zenuwen. Het lief en ik hebben onze eigen rituelen die ons er naar de buitenwereld toe hoogstwaarschijnlijk ‘asociaal’ doen uitzien. We zijn een turbulent koppel en vaak aan het discussiëren over pietluttigheden wat op anderen overkomt als ‘ruzie maken’ terwijl het dat helemaal niet is. We geven elkaar graag steken, waardoor anderen denken dat we elkaar opzettelijk kwetsen. Maar geloof mij, als we écht ruzie maken, wil je niet in de buurt zijn. Nee.
Dus ik kan mij voorstellen dat onze logé zélf er ook niet gerust in was in wat voor huiselijke omgeving hij zou terechtkomen.

Ik kan stellen dat we ons voorbeeldig hebben gedragen.

Goed, het lief liet nog altijd zijn vuile was naast de wasmand op de vloer vallen in plaats van in de mand, maar als ik het hem na meer dan zes jaar zagen nog niet kan aanleren dan gaat hij het zeker niet voor een logé doen, besefte ik. (De logé, van zijn kant, was zo ordelijk – hij ruimde ’s morgens vooraleer hij naar z’n werk vertrok nog wat rommel op die de vorige avond was blijven liggen, zoals lege bierblikjes – dat ik hoopte dat het lief wat van zijn manieren zou overnemen, maar ZUCHT tevergeefs.)

En ik liep megahard te stressen over onze op handen zijnde vakantie, de eerste met de auto immers, en had elke avond een waslijst met zaken die moest afgewerkt worden, en kreeg het op mijn heupen als ‘mijn mannen’ niet op het beloofde uur of gewoon way past my food time thuis kwamen. Maar ik heb mijn uiterste best gedaan om dat niet al te hard te laten merken. Denk ik.

Het grootste voordeel aan een gast: ik die gezelschap had tijdens het koken en het lief die gezelschap had tijdens de afwas. Niet dat hij dan sneller werd gedaan want de één overtuigde de ander dat het wel tot de volgende dag kon blijven staan. Tja. Mannen. Ge kunt ze niet veranderen, ook niet na zes jaar intensieve opvoeding.

Ik was nog steeds als eerste thuis dus hoefde mijn SATC-momentje als afsluiter van de werkdag niet in het gedrang te komen.

Het enige nadeel was het belachelijk laat eten. Normaal zit ik tegen zes uur al met een bord eten op schoot voor de tv. Nu moest ik (braaf) wachten tot zowel Dio als het lief thuis waren, want het was wel zo gezellig om samen te eten, alleen was het lief nooit voor half acht thuis. ONGR!

Het was een superdrukke week waarin er geen dag was zonder alcohol en zonder een overboeft gevoel voor het slapen gaan. Hopelijk denkt onze logé nu niet dat het er ten huize van altijd zo decadent aan toegaat.

  • De eerste avond was mijn zus op bezoek – ze zat twee weken alleen thuis en kon dus wel een stevige warme maaltijd gebruiken.
  • De tweede avond moesten we vieren dat het lief zijn CFA level 1 heeft behaald – uweetnogwel, het examen dat hij in juni deed. Dat moest met cava en hapjes, ah ja.
  • De derde avond was het kaasfondue, we hadden Sigyn en Thesu uitgenodigd om mee te doen. Twee dagen mottig van geweest, maar het was het waard.
  • Donderdag deden we barbecue, een traktatie die Dio nog te goed had van die keer toen het lief… nu ja. Een compensatiebarbecue dus. Op elkaar gepropt op ons kleine terras. Gezellig!
  • Vrijdag scheerde de prevakantiestress hoge toppen. Dio kookte, dus al iets minder stress voor mij want tijd die ik aan inpakken kon spenderen. Daarna moesten we afscheid van hem nemen. Daar had ik even moeilijk mee – onze bibureau die ineens logeerkamer was geworden, voelde nu zo verschrikkelijk leeg aan…

We hebben geen evaluatieformulier durven uitreiken aan het einde van de week. Maar we hopen dat hij nog eens terug komt. (Intussen hebben we hem namelijk al meer dan een maand niet gezien. Maar dat zal wel liggen aan het feit dat hij op verlof was. Ja toch? Hè?)

Zwitserland 2014 in ‘t kort

Aangezien ik u op Facebook, Instagram en Twitter al zwaar heb gespamd met foto’s en oneliners over onze onvergetelijke bergvakantie en ik er binnenkort zeer uitgebreid over zal bloggen op mijn reisblog, ga ik het hier kort houden en simpelweg mijn bevindingen samenvatten die ik niet op mijn reisblog kan vertellen, gevolgd door mijn persoonlijke top drie.
Als u de weg naar mijn reisblog nog niet vond, mail me op lajungfrau at gmail dot com!

14883573111_135af43537_o
Daar zijn we dan. De Jungfrau en (een halve) ik.
  • Op vakantie gaan met de schoonmoeder viel goed mee. Haar gezeur over ongezond eten heb ik professioneel genegeerd; je kiest immers zelf of je kaasfondue eet of het slaatje dat je had meegenomen als lunch, en dan moet je daar achteraf niet over klagen. Waar? (Ikzelf heb die week behoorlijk gezond gegeten. Ha.)
    Bovendien deed ze me een outfit cadeau met de waarde van (voor mij) een half maandloon, dus ge hoort mij niet klagen. Dankzij haar was het huis altijd op orde en was er tenminste iemand die zich zorgen maakte over wat we de volgende dag gingen eten.
  • Ik was de routeplanner van dienst als het over de dagtochten ging. Gebogen zitten over topografische kaarten, kleuren onderscheiden, berekenen, afmeten – ik heb het mijn vader vroeger dikwijls genoeg zien doen, maar het zelf doen, dat is eigenlijk toch wel spannend. Gelukkig zijn we nooit verdwaald, maar dat ligt dan vooral aan de Zwitserse precisie waardoor alle bergpaadjeskruisingen bezaaid zijn van wegwijzers. Ge kunt niet verloren lopen, feitelijk, daar.

14884334344_436dd3c53c_o

  • Het lief heeft geweldig goed gechauffeerd. Het rijden in de bergen heeft hem veel zelfzekerder gemaakt en hij is op weg om een goed chauffeur te worden. Op weg terug naar huis voelde ik me zelfs zodanig op mijn gemak dat ik heb durven lezen. En slapen, zelfst! Nog nooit gebeurd bij hem. (Ik was dan ook doodmoe van verdriet om het afscheid.)
  • Ja het deed zot veel zeer om weg te rijden van Wengen. Ik begon zo hard te bleiten dat het ongeruste lief de auto aan de kant wou zetten om mij te troosten, maar ik heb op mijn tanden gebeten en mijn tranen verdrongen of stilletjes gehuild want ik wilde gewoon zo snel mogelijk naar huis, nu, als ik niet meer bij mijn bergen kon blijven.
  • Het was niet altijd even goed weer. Ik heb zelfs zelden een open bloesje aangehad, eigenlijk. Thank god voor een wollen wandeltruitje en een afritsbare broek, al heb ik de pijpen daar zelden aan gelaten, ook omdat die eigenlijk te kort zijn en dan zie ik er zo belachelijk uit. Enfin. De laaghangende wolken zorgden voor prachtige scenery’s waar een helblauwe hemel een punt aan kan zuigen.

14737808167_4e820b7b4c_o

  • Mijn conditie is er met rasse schreden op vooruit gegaan. Ik heb me in geen jaren zo goed in form gevoeld als daar, huppelend over rotsblokken. Toegegeven, het klimmen ging nog altijd moeizaam door mijn inspanningsastma (waarvan ik enkel in de bergen last heb, trouwens) maar eens ik mijn ritme had gevonden en op mijn gemak naar boven kon stappen zwoegen en zweten, moest ik nauwelijks nog stoppen. Twee jaar en 10 kilo geleden, in St. Moritz, dacht ik meermaals dat ik uit zuurstoftekort van de berg ging donderen! Het lief had enkel op de laatste dag last van zijn knie. Daardoor hebben we besloten om minstens om de twee jaar een sportieve vakantie te doen. Het lief droomt zelfs van een trektocht rond de Mont Blanc maar dan zullen we nog veel mogen trainen.
  • Ik heb veel gelezen. Heel veel. Niet de vijftien geplande boeken, maar toch. Een verslagje daarvan komt er bij het maandleesoverzicht, beloofd.

14886691245_06109cbf87_o

  • We zijn twee keer uit eten geweest, voor een bedrag waarmee ge bij ons minstens drie keer kunt gaan eten, maar het was lekker en gezellig, en da’s het belangrijkste.
  • We reden zwaarder geladen terug naar huis omwille van de voorraad Rivella en een heuse steen die ik van op de Gornergrat had meegesleurd. (Nu ja, ik: het lief had hem in zijn rugzak geladen, de schat.)
  • Ik heb geen alpenhoorns gehoord. Of jawel, eigenlijk: in Zermatt waren er paar leutigerds die het publiek lieten speelden dus dat was afschuwelijk om te horen, en in Mürren waren we aan het afdalen toen we in het dorp vanuit de verte hoorden spelen. Zei ik al dat ik alpenhoorns wil op mijn trouw? Nee? Dan zeg ik het nu: ik wil alpenhoorns op mijn trouw. Of op elke dag van de week, dat mag ook.
  • We zagen veel wildlife in onze eerste week: marmotjes, vlinders, steenbokken. Prachtig.

14825383004_6c3a80a3b3_o

Mijn dagtochtentopdrie

14836099524_ce224bec99_o

Op 3 de beklimming van de Gornergrat. Toegegeven we begonnen niet vanuit Zermatt want dat zou zottenwerk geweest zijn, maar gingen een stukje met het treintje. In totaal wandelden we bijna 13 km met 900 meter aan één stuk stijgen en daarna ook weer 900 meter dalen. Een zware tocht maar met een pracht van een uitzicht eenmaal boven, op de Gornergratgletsjer waar verschillende gletsjers op uitkwamen en uitkomen. En o ja de Matterhorn, maar die was zo klein in vergelijking met al dit moois dat hij voor mij niet echt telt als hoogtepunt van de wandeling. (Hij kwam trouwens pas tevoorschijn uit de wolken toen we na de zware klim boven kwamen. Mooie beloning, dat dan weer wel.) Ik verwachtte die prachtige gletsjers en bergen daar ook niet, want als ik vroeg aan de schoonfamilie of daar naar boven gaan de moeite was, waren ze niet enthousiaster dan wanneer ze over rondwandelen in de buurt van Zermatt waren. Tss.

14864243993_eddd1bed40_o

De Eggishorn. Ook deze beklommen we niet helemaal want vertrekken van halverwege en dan nog een toer doen was al uitdaging genoeg om op tijd terug te zijn. Het uitzicht van daarboven was nog net zo magistraal als ik mij herinnerde, op de langste gletjser van Europa onder een prachtige blauwe lucht (en vijf minuten later onder de wolken, en nog eens vijf minuten later weer open). Hier zag ik tien jaar geleden voor het eerst, zonder het te beseffen, de Jungfrau (of dan toch haar achterkant).
Een tocht van 17km met rond de 1000m stijgen en weer dalen.

14710076727_c6b7f10691_o

De onbetwiste nummer 1 is de Eigertrail. Nu ja niet enkel de trail want die is maar 6 km omhoog en heb je op 2,5u wel gedaan. Maar de hele wandeling die we die dag gedaan hebben, langs het dal van een verdwenen gletsjer, door de wolken, vlak onder de wolken, het was fantastisch.
Een tocht van 20 km met 1200 m klimmen en dalen.

 Saudade…