[week] Van zonnegeel en balsemzakdoekjes

maandag 14 april

Maa ging na het werk met mij naar de Colruyt. Zo hoefde ik mij voor één keer niet in te houden qua hoeveelheden en gewicht, wat een luxe!

Ze had haar kappersspullen meegebracht, want onze laatste knipbeurt was alweer drie maanden geleden. Bij mij enkel de puntjes eraf… want ik geef niet op, wil er nog zeker 10cm bij!

Ze bracht een groenteschotel mee, volledig vegetarisch, wat het lief met lange tanden opat, want dat werkt niet bij hem, zeker niet als je er geen kaas ter vervanging van het vlees bij doet. Maar ik vond het lekker en ben blij dat er nog een portie over was om in te vriezen.

Behalve lekker eten bracht ze ook ziektekiemen mee die zich kort nadat ze was vertrokken al in mijn lijf hadden genesteld…

dinsdag 15 april

Wakker geworden met keelpijn. Verdomme! Ik dacht dat ik mijn laatste verkoudheid van het winter/lenteseizoen wel gehad had (in februari nog maar pas, immers!) maar dat was dus te vroeg gejuicht.

Ik trok voor het eerst in meer dan een week mijn loopschoenen aan en keerde op het start to run loopschema drie weken terug in de hoop langzaam terug te beginnen met opbouwen. Ik voelde tijdens het lopen al een lichte pijn in mijn linkerknie en dat is de rest van de dag zo gebleven.
Het zal waarschijnlijk het beste zijn als ik me nu even focus op afvallen (zodat ik van mijn overgewicht af raak en mijn knieën wat minder belast zijn) en intussen zoveel mogelijk met de fiets naar ’t werk gaan en uiteraard wandelen…

Wie weet probeer ik dan over een aantal weken/kilo’s opnieuw, vanaf les 1 (dan zijn die dure schoenen tenminste niet voor niks aangekocht!).

Een bezoekje aan de Hema leverde me 7 opbergboxen op, voor de grote opruimactie die ik dit weekend heb gepland.
Ik heb nog zoveel te doen voor we op reis kunnen vertrekken dat ik niet weet waar eerst te beginnen, en als ik mijn planning moet geloven dan kom ik minsten 10u te kort. Misschien moet ik het hele idee van alles tot in de puntjes op voorhand uitstippelen maar laten varen, en ter plaatse zien waar de weg ons naartoe leidt?

De gedachte alleen al; ik krijg er de bibbers van.

woensdag 16 april

woensdag weegdag
-1100 sinds vorige week
3200 sinds het begin (5 maart)
BMI 26,4
nog 3770g te gaan!

13887668673_70535b6459_o

Met de fiets! Jochei! Na het wegjagen van een vieze spin onder de fietsbel was het een ijskoud maar heerlijk tochtje.

13892646555_f88eddc45d_o

Voor de baas een offerte gaan binnenbrengen bij de KUL, het centrum van de stad staat weer helemaal overhoop, afgesloten voor doorgaand verkeer, het is Brabantse Pijl, veel lawaai en gedoe en een rondvliegende helikopter als een dikke, ambetant zoemende mug.

Na de soep (want woensdag = soepdag) als lunch steeg mijn lichaamstemperatuur zodanig dat ik me een beetje ijl begon te voelen. Tel daarbij krakende oren en een pijnlijke keel, en u raadt het al: dit vormde de ideale kweekvijver voor een vreetbui. Vroeger zou ik me dan ook bij thuiskomst op de koekjes gestort hebben, maar nu mag ik mezelf dat plezier niet gunnen. Bummer.

Even binnengesprongen bij ’t Kruidvat, de helft van mijn boodschappen vergeten, maar ik wilde naar huis!

Comfortfood (pasta), de zetel, een beetje bloggen, tv – de ideale avond voor mij. 

Ah ja en ik zaaide nog wat plantjes, want de tomaten die ik al enkele weken geleden zaaide, waren stilletjesaan aan ’t doodgaan dus die heb ik weggegooid, en opnieuw gezaaid (tesamen met een boon, een komkommer en een peper die niet waren uitgekomen, en erwt als nieuw experiment waarvoor er eigenlijk geen plaats meer is op het terras maar Maa kwam met die ‘zaadjes’ aan…).

donderdag 17 april

Bij het wakker worden voelde ik me zo ellendig dat ik naar de dokter wou gaan, maar eens opgestaan en gedoucht viel het al veel beter mee. Ik heb alleen maar schrik dat ik in Polen op zoek ga moeten naar een dokter, geweetnooit, want het wil zo precies niet doorbreken, alsof het daarmee wacht tot we op het vliegtuig zitten.

Ik heb alvast de balsemzakdoekjes terug bovengehaald en wacht af.

13884398432_3a8891bf75_o

Ondanks de oor- en keelpijn op de fiets gestapt, want dat doet zo’n deugd, bewegen, zon, frisse lucht, inspanning, goeie muziek in de oren.

Gaan lunchen met Zus in de bibliotheek, omdat dat het dichtste bij is. Ze begon uiteraard weer over mijn agenda, hoe het kwam dat ik het zo druk had, mens, mag ik mijn eigen agenda beheren?  Ik begrijp dat zij tijd te veel heeft – ze woont bij mijn ouders, heeft af en toe een interimjob, ze verveelt zich, heeft geen vrienden, enzovoorts. Ze probeert me de laatste tijd meer te claimen, nodigt zichzelf uit, blijft vragen tot ik geen “nee” meer kan zeggen – en daar kan ik niet goed tegen.
Maar ze is mijn zus, die kies je niet, dus wat doe ik eraan? Een lunch onder de werkuren is dan het compromis al eet zij zo tergend traag dat ze zich op het einde van ons uurtje, ocharme, keihard heeft moeten haasten om de lasagne verder naar binnen te proppen.

Ik las – heel toevalig want had er totaal niet aan gedacht – in één of andere nieuwsbrief dat het vandaag secretaressedag was. Met weemoed dacht ik aan de restaurantbon die ik ooit op De Heuvel kreeg, en de superhandige toilettas bij The Company. Tot mijn grote verrassing blijkt het ook bij het Web de gewoonte om de Office Assistant in de bloemetjes te zetten, en de baas kwam na de middag met een prachtig bloemetje aan… Mijn favoriete zomerbloemenkleur en dan ook nog eens mijn favoriete bloemen.

13912401013_d9d891af34_o

Nu heb ik de neiging om bloemen in huis te laten doodgaan – groene planten, dat lukt allemaal, maar bloemen, nee. Dus wie tips heeft voor de verzorging van dit schatje… graag!

Het lief was vroeg thuis voor zijn doen dus konden we nog eens samen eten. We keken naar Cordon en ik deed wat opzoekwerk over superfoods (waarover later meer).

O ja, Maa belde,zij had blijkbaar bijna een longontsteking – niks waar een antibioticakuur niets tegen kan doen hé – en voelde zich schuldig dat ze mij had aangestoken. Blijkbaar heb ik een iets hogere weerstand dan zij maar het is slechts een kwestie van tijd voor het bij mij doorbreekt.

vrijdag 18 april

Voilà: wakker geworden met een verstopte neus en een hoestje = officieel verkouden. Aangezien zoiets 7 dagen duurt, zal ik er dus vanaf zijn tegen de tijd dat we op de terugweg zijn van vakantie. Jeuj.

Perfect timing is my middle name.

Het lief zou vandaag thuis werken (omdat hij anders in totaal meer dan 3u onderweg zou zijn om 4u achter zijn bureau te zitten) en stond samen met mij op om te gaan lopen. Ik nam een bus eerder (nee, geen fiets vandaag!) zodat ik om 8:10 al achter mijn bureau zat…

De uren aftellen tot mijn verlof!!